Kristien Nelen
Welkom op mijn blog!

Over mijzelf
Ik ben Kristien Nelen
Ik ben een vrouw en woon in Essen (België) en mijn beroep is Leerkracht L.O.
Ik ben geboren op 20/11/1978 en ben nu dus 40 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Sport, MTB, Film, geschiedenis.
3x Belgisch Kampioene XC. Provinciaal Kampioene 2010. Belgisch Kampioene Downhill 2014. Belgisch Kampioene Enduro 2

Inhoud blog
  • Azencross Loenhout
  • Scheldecross, Antwerpen
  • Druk weekend: 26e @cross Essen & 22e@ Druivencross Overijse
  • 3e @korte tijdrit Achtkamp Brasschaat
  • 11/9: Enduro One, Bad Endbach: 2e plaats

    Kalender

    Wedstrijden



    Zoeken in blog


    Foto

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Mountainbike/enduro
  • webshop downhillsport.nl
  • Team Fietsshop Uitgeest
  • MTBschool Noorderkempen
  • MTBLily, alle uitslagen en verslagen
  • Offroadbiking

  • Archief per maand
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 03-2016
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013

    MTB XC & Enduro rijdster. Powered by Fietsshop Uitgeest
    28-04-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Winst in enduro Flemalle
    Vroeg op voor deze "Easyphone Cup" in Flemalle, het team had de Lapierre Spicy weer helemaal terug in orde gemaakt mét zelfs nieuwe handvatten: top! De 1e special was niet veel soeps, een opwarmertje. Wel heel fysiek (klimmen) en veel smalle stukken waardoor ik de hele tijd vast zat achter mijn voorligster. Beetje balen dus.... Nummer 2 was ook effe schrikken, een "urban special" (zoals een city race), nooit eerder gezien. Ik vroeg me al af of ik toch niet beter naar de XC wedstrijd in Cuesmes was gegaan, dat parcours is veel technischer! De 3e was veel leuker met ergens een grote trap in slechte staat met losliggende stenen everywhere. Ik was net mijn voorligster aan het inhalen, 2 krappe bochtjes en ineens kwam ik aan een trap maar vanaf de zijkant ervan. Al wie denkt aan een trap denkt: 't is naar beneden... Maar nee, het was blijkbaar rechtdoor, oversteken naar de andere kant. Ik zat al te ver beneden, bijna in het lint, een gesukkel tot en met over losse dalsen. Nog een paar onverwachte korte wendingen en dan de finish. Ik was blijkbaar niet de enige, iedereen had het over "de trap" :). Gelukkig mochten we die na de middagpauze nog een keer rijden, ditmaal kon ik het heel anders aanpakken, het ging super! Ook special 5 & 6 waren dezelfde (al weet je nooit 100% zeker of er nergens een lint anders hangt). Deze vond ik niet zo leuk, gewoon heel snel zonder moeilijkheden. Het einde was wel goed met enkele spannende bochtjes. Bij het dropje moest je oppassen dat je niet tegen de boom parkeerde :). Dan toch spannend afwachten op de uitslag want ik had er niet zo'n goed gevoel bij en er was een Duitse dame die 2e was geweest in een andere wedstrijd. De verlossing: toch gewonnen! Met amper 7 seconden, maar dat is genoeg. Volgende week Roc d'Ardenne enduro in Houffalize op zaterdag. Vrijdag rijd ik eerst nog de XC wedstrijd UCI classe 1 (ook in Houffalize).



    28-04-2014, 17:19 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    21-04-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.6e plaats XC Bastogne
    Zaterdag zakte ik al af naar mijn vrienden in Houffalize om vandaar uit het parcours in Bastogne te verkennen. Zoiets doe ik normaal enkel bij belangrijke wedstrijden maar nu was de fiets de reden. Na 3-4 weken enduro's met een fully wist ik dat ik terug moest wennen aan de hardtail. Verder was het maar afwachten hoe ik gerecupereerd was na die 13u Epic Enduro, de week stage en het lange reizen... Het parcours was niets bijzonder. Weinig hoogteverschil, in het wilde weg paadjes gemaakt in een mooi bos, wat resulteerde dat het nergens bolde. Ik hoopte dat mijn rug het ging volhouden op dit holderdebolder-parcours. Verder wel een drop en een paar leukere stukjes. Het was vooral draaien en keren, rijden aan lage snelheid. Zondag stonden we met 10 dames aan de start, waarvan er eentje opviel: een Australische prof wegrenster die zeker ook al MTB had gedaan. Een stofwolk en daar gingen we dan over het hobbelige motocross parcours. In eerste instantie was ik goed weg maar na de bocht zakte ik wat terug. In het bos kon ik de kloof weer dichten en op een klimmetje ging ik over de dame van MTB-Rudi team. De ronde daarna vond ik mijn ritme maar ik had niet direct iemand in het vizier en achter mij kwam er ook niets. Ik probeerde nu en dan aan te klampen bij passerende Masters. Elke ronde vervloekte ik het gehobbel maar keek ik ook uit naar de drop en het leuke bochtenstuk wat wel iets van enduro had. Hier reed ik zelfs mannen op achterstand! De Australische won, de Franse Pauline Delhaye was 2e en Inne Bertels 3e. Ik finishte als 6e op dik anderhalve minuut van Alicia Franck. Plaats 4 en 5 waren nooit ver weg dus ik kan best tevreden zijn, ook het gevoel zat goed en ik had geen terugval. Mijn XC ambities zijn sowieso veel lager dan voorgaande jaren dus neem ik ze nu vooral als training. Ik vond het vooral leuk om nog zoveel aangemoedigd te worden. Ondanks mijn enduro-avontuur voel ik me nog steeds hartelijk welkom én dik gesteund op de XC. Dat doet me wat... Graag wil ik volgende mensen bedanken: Fietsshop Uitgeest om de lock-out te maken, Luc Baert die even mecanieker moest spelen en Joseph Dislaire voor de bevoorrading. Voor het eerst reed ik met een nieuwe lichtere wielset van Ryde: Trace XC, handgemaakt door Jan Van Dijk. Dit is mij in combinatie met de Continental X-Kings zeer goed bevallen! Een groot verschil.







    21-04-2014, 19:16 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    15-04-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Shimano Epic Enduro: 3e plaats!
    "Doe je ook niet mee aan de Epic Enduro?" vroeg teammaatje Alexandra. En zodoende was ik ingeschreven zonder eigenlijk te weten wat deze wedstrijd inhield... Een "vergissing" bleek nadien, toen ik een maand later eens tijd had om de Franse website te doorploeteren wist ik niet wat ik zag! Euhm...dat is dus 90km, 4.300 hoogtemeters en 8 specials op één dag??? En de snelsten werden verwacht er zo'n 9u over te doen? Oepsie!!! :) Er werd gereden in 3 lussen van ong 30km met een 3-tal specials. Na één lus passeerde je telkens terug de start/finish en je moest binnen de tijdslimiet daar zijn, anders mocht je de volgende lus niet aanvangen. Zo kon je brons (1 lus), zilver (2) of goud (3 lussen) halen. Enkel voor goud was er een klassement. Zware kost...niet zomaar op't gemakje naar boven peddelen. Nuja, ik had al betaald enzo dus ik deed maar mee, die tijdslimiet en lange klimmen zouden daarbij wel eens in mijn voordeel kunnen zijn. Jammer genoeg voor Alex brak zij een week voor deze enduro haar pols en kon niet mee. Donderdagavond 3 april was het dan zover, ik reed mee met het busje van MTBclinics richting Zuid-Frankrijk om er daarna nog een stage (Ride2Hell Bootcamp) in Noord Spanje bij aan te plakken. Onderweg een kort nachtje in een F1 hotelletje om dan in de late namiddag in Mons La Trivalle te arriveren. Na het ophalen van de startnummer met de wachtrij en in orde brengen van het materiaal was het al snel laat en dus meteen eten en in bed voor weerom een korte nacht. Om 3u ging de wekker al. Jaja, de start was al om 5u en de 1e special was een nachtelijke special. Er werd met de 500 deelnemers tegelijk vertrokken, een klim van een uurtje... Mooi zicht die lange sliert lampjes in de donkere nacht. Ik probeerde deze klim zo snel mogelijk te doen zodat ik zeker niet lang moest wachten om de 1e special te starten. Zodoende wou ik met voldoende marge de 2e lus kunnen aanvangen. De nachtspecial was er al een ferme, a la "enduro Ambleve" die al geld als de moeilijkste in België, maar dan in het donker! Ik dacht "waar ben ik aan begonnen?" en "als dit al de nachtspecial (= makkelijkste) is, wat gaan we dan nog allemaal onder de wielen krijgen??"... De volgende twee klimmen en specials dacht ik dit nooit uit te rijden, zo zwaar, zo steil. Ik was superblij met het 28-tands voorblad XX1 dat ik nog speciaal hiervoor kreeg van het team. De afdalingen gingen mijn petje te boven, dit was echt downhill. Ik moest meerdere keren te voet, hoge drops, stenen, steile rotspartijen,... Manmanman dit had ik nog nooit gezien! De klim naar de 4e special (2e lus) op 1050m ging er helemaal over. Een uur omhoog op de bike en dan nog een dik uur stappen, bike duwen, bike dragen. Tot zelfs het pad ophield en we de lintjes naar de top moesten volgen loodrecht omhoog en met een stormwind die me uit evenwicht bracht. Onmenselijk, afzien. Ik dacht echt aan stoppen na deze lus. De mooie special die bijna een half uur duurde maakte dan weer veel goed, kicken! Nog 1 special en dan passeerde ik weer de bevoorradingzone aan de finish, ik was nu al zeker 8u onderweg... Blij dat ik weer de tijdslimiet haalde, mijn moraal had een boost gekregen nadat ik zag dat ik 2e stond. Ik ging dan maar ineens door met de 3e lus, echter in deze lus zat ook nog een tijdslimiet voor de laatste special. Bang dat ik deze niet ging halen fietste ik toch stevig door. De 7e special kwam er een dame kort na mij aan om te starten. Ze stelde voor dat ik als 1e ging, er hing spanning want we wisten beiden dat we voor het podium reden maar we wisten niet hoe goed de ander was. Ik voelde me goed en nam de uitdaging aan. Met extra druk reed ik nu nog sneller maar moest ook wel weer een paar keer van de fiets wegens té gevaarlijk, minuten nadat ik aankwam nog geen dame te zien. Dat zat goed! De tijdslimiet voor de laatste special werd ook gehaald, ik had nog een half uur marge. Iedereen die het haalde ging achter de bocht en uit het zicht van de jury meteen de kant in om even te rusten. Special 8 was er weer goed over en ook glad, ik ging nu 3x tegen de grond terwijl ik de hele dag nog niet was gevallen... Er zaten ook nog pittige klimmetjes in en de benen waren al zo kapot na 12u fietsen en wandelen. Van sprinten -zoals je normaal doet in een special- was amper nog sprake en telkens ik viel schoten mijn bovenbenen in kramp. Eindelijk de finish! En dan was het nog niet gedaan, nog helemaal terug naar de échte aankomst zonder te weten hoe ver dit nog was. Een beetje de hel... Na dik 13u werd mijn "gouden brevet" op mijn nummer geplakt, nog nooit had ik zolang op de fiets gezeten. Ik was op maar super tevreden, ik dacht dat ik 2e was maar er was blijkbaar nog een dame achter mij die in de specials sneller was. Ik werd dus 3e en wat teleurgesteld maar toen ik zag achter wie, dan was dat een hele prestatie! Winnares was de bekende Nadine Sapin (Scott) die al een mooi palmares heeft o.a 2x winnares van de Franse enduro series en de loodzware Trans Vesubienne en 2e was de Duitse Kerstin Kogler die voor het BMC enduro Team rijd. Ik mocht dus best tevreden zijn! Er waren maar 4 dames die alle lussen hebben uitgereden binnen de tijdslimiet, dat zegt ook al wat. Nu heb ik zoiets van "dit nooit meer" maar tegen volgend jaar zal de goesting er weer wel zijn om weer zo af te zien ;) Graag wil ik de ouders van Alex Marchal bedanken voor hun goede zorgen (en extra hoofdlamp :) ) tijdens de Epic en de mannen van MTBclinics voor de sfeer en het leerrijke en leuke bootcamp in Spanje de week nadien! Top kunnen trainen om mijn techniek weer wat bij te schaven!





    15-04-2014, 01:14 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    01-04-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Winst in enduro de l'Ambleve!
    Zaterdagavond pas kunnen vertrekken naar Remouchamps en dat was nodig want het uur werd verzet en we moesten al om 8u starten en vanaf 6.30u inschrijven. In Werner zijn bloemencamionette geslapen, omgetoverd in mobilhome. Er werd in groep naar de 1e special gereden waar er per 2 werd gestart. Ik startte als laatste van de dames en moest tegen een man rijden wegens onpaar aantal. Het eerste stuk was lang rechtuit knallen over wat wortels en dan begon een leuke singletrack. Geen man meer te zien maar na enkele bochtjes moest ik al roepen voor een dame. En nog wat verder zag ik er 3 in een treintje...ff negatieve gedachten, maar direct opzij gezet en beginnen roepen als een gek :). Gelukkig werd ik niet lang opgehouden want er volgde een breder stuk waar ik voorbij kon. Het werd steeds technischer, een foutje op gladde wortels en ik moest een voet zetten. Op het einde een paar gladde steile bochtjes en een opstropping, jammer. Toch een goed gevoel om mee te starten. De volgende specials waren nog leuker en technischer en de verbindingstukken bevatte lange klimmen. Teammaatje Alex die als 2e dame startte achter de Franse winnares (Elodie) van vorig jaar, wist te vertellen dat ze Elodie had kunnen bijhalen. Het zag er dus goed uit! Ik vond het lastig om telkens 4 dames in te halen maar ze probeerden steeds snel opzij te gaan, al was dat niet altijd mogelijk. Ik amuseerde me en ik had me al een beetje bij een 3e plek neergelegd. Na de 3e special met super veel stenen stond de Francaise haar band te vervangen en hebben wij even geholpen. Dit opende misschien deuren, al wisten we niet of ze tijdens de special al plat had. Met meer vechtlust en hoop naar de 4e special. Ik vond deze best moeilijk, maakte wat foutjes. Geen Alex te zien dus was ze al doorgereden naar 5. Aan de start daar geen Alexandra...Iemand zei dat ze gevallen was en teammaatje Rianne kreeg ook dit slechte nieuws via GSM. Special 5 was best snel met een paar korte knikjes bergop en bergaf maar daarom niet minder moeilijk. Ondertussen liep het bericht binnen dat Alex haar pols had gebroken. Special 6 was echt bangelijk met zeer steile stukken en stenen, de laatste special was vrij kort, op het einde werd ik nog even opgehouden. Nu was het maar afwachten tot het podium. Alex liep ondertussen rond met haar arm in een draagdoek. Ik had gewonnen! Ik was blij maar anderzijds vond ik het jammer van Alex en ook van Elodie. Ik had ze liever op hun waarde geklopt. Nu de tijden bekend zijn was ik blijkbaar toch meestal sneller dan de Francaise, Alex was sneller dan mij. Dus Alex op 1 en ik op 2 had correct geweest. Spijtig. Teammaatje Rianne reed uit ondanks een harde val en Daniël Prijkel werd knap 3e. We wensen Alexandra een snel herstel toe! Donderdagavond vertrek ik naar Frankrijk voor de "Epic Enduro" op zaterdag, 90km en 4000HM afzien...





    01-04-2014, 20:17 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    T -->

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!