Kristien Nelen
Welkom op mijn blog!

Over mijzelf
Ik ben Kristien Nelen
Ik ben een vrouw en woon in Essen (België) en mijn beroep is Leerkracht L.O.
Ik ben geboren op 20/11/1978 en ben nu dus 40 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Sport, MTB, Film, geschiedenis.
3x Belgisch Kampioene XC. Provinciaal Kampioene 2010. Belgisch Kampioene Downhill 2014. Belgisch Kampioene Enduro 2

Inhoud blog
  • Azencross Loenhout
  • Scheldecross, Antwerpen
  • Druk weekend: 26e @cross Essen & 22e@ Druivencross Overijse
  • 3e @korte tijdrit Achtkamp Brasschaat
  • 11/9: Enduro One, Bad Endbach: 2e plaats

    Kalender

    Wedstrijden



    Zoeken in blog


    Foto

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Mountainbike/enduro
  • webshop downhillsport.nl
  • Team Fietsshop Uitgeest
  • MTBschool Noorderkempen
  • MTBLily, alle uitslagen en verslagen
  • Offroadbiking

  • Archief per maand
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 03-2016
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013

    MTB XC & Enduro rijdster. Powered by Fietsshop Uitgeest
    09-03-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eerste enduro van't seizoen, 2e plaats!
    na een aantal crossen is het nu terug enduro-tijd! Vorig weekend strandde ik op een 2e plek bij de Duathlon in Berendrecht (3.5km lopen, 22km mountainbike, 3.5km lopen) en dit na een training van 5u de dag ervoor! Zeer tevreden dus :) 


    Om 15u vertrokken we in Kluisbergen voor de 1e manche van de "Belgian enduro cup". De eerste special ging vlot. Al stond ik te zwaar voor een onverwacht klimmetje en reed ik op het einde langs de verkeerde kant van een paaltje. Ondanks dat had ik de snelste tijd! Dan vertwijfeling: er hing een pijl onduidelijk en niemand wist waarheen. De man die aan de finish stond stuurde ons naar links, via de weg. Zo kwamen we na wat klimwerk bij special 2. Een snelle start tot je plots rechts moest van een drop. Dacht even dat ik bijna overkop zou gaan! Weer omhoog en dan omlaag om meteen een steile schuine verkanting omhoog te moeten nemen. Die lag glad dus ik moest alles of niks spelen om het te halen. Te traag en je gleed naar onder. Dit lukte maar daar lag een nog moeilijker obstakel: een nog steiler klimmetje en net zo glad. Mijn voorligster -Kristien Achten- gleed weg. Ik kon er nog juist langs maar doordat ik moest remmen voor haar geraakte ik er net niet op. Gelukkig kon ik één voet zetten en mijn weg vervolgen. Ook hier had ik de snelste tijd. De 3e special lag vlakbij. Hier zat een serieus stuk bergop in, doodgaan. Ik had pijn aan m'n longen bij het diepgaan, kon precies niet goed ademen. Na die special moest ik aan een stuk door hoesten. Voelde niet lekker. De 4e en laatste special had ik pech. Ik haalde mijn voorligger in maar kon niet voorbij. Dan een smalle doorgang en een steile modderafdaling, beneden lagen grote blokken beton en stenen. Mijn voorligger aarzelde waardoor ik moest wachten. Beneden viel hij bij die stenen, ik moest stoppen en afstappen. Omdat het daar heel glad was ben ik blijven lopen en kon pas later weer fietsen. Op het einde lag een diepe geul, ik dacht er wel over te springen maar net op het einde twijfelde ik en in een reactie gooide ik alles dicht, sprong af en deed een "cyclocrosske" :). Beetje jammer... 


    We rolden terug binnen en maakten ons klaar voor de nachtspecials. Dezelfde als daarstraks maar in't donker met een licht op je helm. Net toen we terug vertrokken begon het te regenen. De 1e nachtspecial, misschien reed ik veel te snel, alles op de limiet. En hopla, weer de snelste tijd neergezet! In plaats van dezelfde weg te nemen als daarstraks (wat eigenlijk niet de juiste verbindingsweg bleek te zijn), besloot ik nu de "officiële weg" te nemen, daarstraks had ik bordjes gezien die verwezen naar special 2 dus dat kwam goed. Dacht ik... Toen we terug boven waren sloten we instinctief aan bij de groep die daar stond te wachten. Bij de eerste special die we tegenkwamen. 3-2-1 GO! Wow wat was het nu spekglad, ik ging alle kanten op, reed eigenlijk weer veel te snel maar kon alles nog net onder controle houden. Terug naar boven, naar special 3. Toen ik stond aan te schuiven om te starten vroeg ik welke special dit was. Ik voelde nattigheid omdat teammaatje Roos zei dat de 2e die met de gladde schuine kanten was en die was ik niet tegengekomen. Toen men zei dat dit de 4e special was, viel mijne "frank"... Dan heb ik de 3e gemist! Of nee, dat was de 3e die vorige. We hadden de 2e dus gemist! Door anders naar boven te rijden dan daarstraks. Oh nee! Volle gas naar 3 gereden maar die was al dicht. Meteen de organisatie ingelicht, paniek. Ik lag 2e, dit kon niet waar zijn. Ze zouden me dezelfde tijd geven als vanmiddag + straftijd. Ik was er toch niet gerust in. Dan weer volle bak terug naar de 4 gereden, bang dat die ondertussen dicht zou zijn. De focus was weg, mijn voorligger viel bij de stenen maar ik kon ontwijken en deze keer op de fiets blijven. Niet echt een goeie tijd. 


    We kregen een lekkere maaltijd maar ik was er nog steeds niet gerust in. Ook Roos was het slachtoffer van de slechte bepijling, we reden alles samen. De uitslag werd uitgehangen zonder aanpassingen, lap pas 6e :(. Ik ben dan terug gaan overleggen met de organisatie die gelukkig van goede wil was. Wij waren ook niet de enigen die die special misten. Ondertussen was het podium en enkel de winnares was gekend. Achteraf hebben ze wel in de uitslag alles netjes aangepast, waarvoor dank! Ik sta dus wel als 2e geklasseerd :) Zeer tevreden over mijn wedstrijd, buiten de gezondheid die het wat liet afweten.

    09-03-2016, 22:00 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    09-11-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2e plaats 6.5km tijdrit, Achtkamp Brasschaat
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Hey iedereen, Na mijn val op maandag had ik een bewogen week achter de rug. Ik had maar één doel: zien dat mijn rug terug in orde kwam zodat ik kon fietsen. Mijn deelname stond op losse schroeven, volgens de dokter was het niet haalbaar. Na af en aan-geloop bij kine Mieke Oostvogels was er toch al veel verbetering. Donderdag kon ik weer de fiets op maar voelde dat ik totaal geen power had, rechtstaand optrekken was ook een probleem. Vrijdag naar de osteopaat om geblokkeerde wervels los te maken, ik wist uit het verleden dat zo'n behandeling 1 a 2 dagen kon nawerken maar ik moest iets doen... Zaterdag uurtje losgereden en op het parcours geweest, beentjes getest. Rechtstaand optrekken ging nu wel, yes ik was blij! Alleen de benen...nog steeds weinig power. Ik verweet dit aan de osteopaat en hoopte dat het zondag beter ging zijn. Zondag D-day. Doel was natuurlijk winnen maar ook mijn eigen record én het proefrecord te breken, al wist ik dat dit nu niet haalbaar zou zijn. Tijdens de opwarming leek alles goed te gaan, ook de sprintjes voelden goed. Deze keer op tijd aan de start ;). Rustiger gestart dan vorig jaar maar eens het eerste keerpunt genomen liepen de benen al vol. Aiai en het was nog zover! Probeerde dat van me af te zetten en positief te blijven. Maar wat ik ook deed, ik had de kracht niet om boven de voorgenomen 40km/u te blijven. Het stuk naar het laatste keerpunt leek echt super lang, de benen waren op en mijn ademhaling was ongecontroleerd. Aan dat keerpunt hing ik al half van mijn fiets, kon amper nog terug optrekken en plofte in het zadel. Daardoor knikte de punt wat naar beneden, ook dat nog! Ik reed ineens 2 per uur trager, vond mijn positie niet meer. Ik zat te vechten op de fiets. Aankomst in zicht, het hele laatste stuk dan maar gesprint en eruit geperst wat ik nog had. Ik voelde me duizelig en was zodanig buiten adem dat ik me op het gras liet vallen om eventjes te bekomen maar ik bleef duizelig en kreeg mijn ademhaling niet onder controle. Dan is het Rode Kruis (geel in dit geval :) ) erbij gekomen en heeft het nog even geduurd eer ik wat bij m'n positieven was. Ze hielpen me recht maar ik bleef me slecht voelen. Coach Jos was er ook bij gekomen, altijd tof zo'n steun te hebben! Ben dan gaan losrijden maar mijn hartslag bleef nog lang hoog en duurde lang eer ik me terug beter voelde. Ik vond mijn tijd slecht: 10'.19'' (vorig jaar 10.09 én te laat gestart) en ik dacht dat kampioene Druyts zeker onder de 10 zou duiken. Maar zij was blijkbaar ziek geweest en had ook "maar" 10'10''. Dus 2e op 9sec van een prof lijkt niet slecht, beide hadden we niet de beste omstandigheden. Enerzijds teleurgesteld, anderzijds moest ik al blij zijn dat ik KON meedoen en nog 2e werd! Nu hopen dat het bij de veldrit (laatste proef) wel allemaal vlot maar eerst nog 800m en kogel. Dat laatste ligt me wel maar de 800m zal harken worden om niet laatste te zijn, veel te kort voor mij.

    09-11-2015, 22:42 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2e @korte tijdrit Achtkamp Brasschaat
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Hey allemaal, na een weekje verplichte (maar deugddoende) rust wegens een hamstringblessure ben ik toch nog op tijd in orde geraakt voor de 1e proef van de Brasschaatse Achtkamp. Mijn 2e deelname nadat het alweer 8 jaar geleden was dat ik stopte met de "wintersporten". Altijd leuk om hieraan mee te doen in een ongedwongen sfeer. Goed om bezig te blijven tijdens de seizoensstop en toch enkele plezante doelen te hebben... Vorig jaar won ik deze 1km tijdrit nipt van Olympisch sprintster & bobslee Hanna Mariën maar daarvoor (2003-2006) slaagde ik er nooit in deze proef te winnen. Nu kwam de -wel heel stevige- concurrentie uit de hoek van de gekende wielerfamilie Druyts. In mijn vroegere achtkampjaren was het Kelly die me klopte op de 1km (en het record op 1.11 zette) maar ik won van haar de 6.5km, ze was toen nog wel junior... Nu moest ik het dus opnemen tegen zus Lenny, Belgisch kampioene weg & tijdrit juniors, oepsie :). Dankzij (Chedy)-coach Jos Henderieckx had ik een goede opwarming en kreeg ik nog tips. Ik stond veel te hevig en toen de man naast me met z'n hand zwaaide dacht ik dat ik al moest starten en was bijna gevallen omdat de andere mijn fiets nog vast had! 3-2-1 GO! Ik trok zo snel op als ik kon, en maar bijschakelen. Daarna armen op het ligstuur en volle gas. Aan de bocht te weinig focus en niet eerst naar die ene boom gereden zoals ik voorzien had maar al te gretig (en te vroeg) de bocht ingedoken. Daardoor snelheid verloren. Stevig terug optrekken en BAM! Toen was er precies een windmuur waar ik tegen botste. Heel raar, ineens veel wind. Dan maar snel terug platliggen en alles geven naar de finish. Aan de boom nog uit het zadel sprinten voor die laatste meters. Amai die beentjes! Ik vond dat het niet zo goed was gegaan. Zaterdag was ik gaan verkennen, ook paar sprints gedaan en toen had ik precies meer power. Over de bocht ook niet content, tja, daar ben ik eigenlijk nog geen enkel jaar tevreden over geweest, haha! Lenny was voor me gestart en had de snelste tijd: 1.15.05, ik had 1.16.73. De dames achter ons zaten aan 1.22. Op zich kan ik wel tevreden zijn als je ziet hoe kort ik achter zo'n supertalent zit, prof bij Topsport Vlaanderen en 19 jaar jonger. Maja, ik ben en blijf een kritisch perfectionistje, het kon dus altijd beter ;). Volgend weekend mijn "slechtste" proeven waar ik de schade voor het klassement zal moeten beperken: 200m en verspringen. Graag bedank ik nog mijn kiné Mieke Oostvogels voor het behandelen van de blessure, fietsmaatje Leo voor het gebruik van zijn supersnelle bolide en natuurlijk topcoach Joske!

    09-11-2015, 22:39 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    27-10-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Enduro Kluisbergen, 18/10
    na 3 weken "enduroloosheid", nog deze finale van de Easyphone Cup. Jammer dat die zo laat valt. Die 3 weken dan maar opgevuld met een city race (2e), XC mountainbike (1e dame) en een vette 10km obstakelrun (1e). Zaterdag toch even terug de Lapierre Spicy enduro op om het goeie gevoel te zoeken na die lange periode. Zondag dan de laatste manche in Kluisbergen, het mooie Kluisbos. Het lag glad en dat met die Vlaamse klei... De eerste special ging goed, alleen werd ik verrast door de steile klim. Bij het nemen van een drop ging m'n vering compleet in met een knal als gevolg. Daardoor wat uit het lood geslagen, vering bijgepompt. De 2e tot 5e special verliepen ook wel vlot maar ik voel me nooit zeker op gladde ondergrond. De 6e special was de moeilijkste en daar ging ik compleet de mist in. Eerst zag ik te laat dat we linksaf moesten, bocht bijna gemist en daardoor geraakte ik een eerste steile knik niet op. Te voet en uit mijn ritme, de volgende steile knik bergaf gaapte er een groot gat, ik twijfelde en nam de verkeerde kant. Kwam daardoor verkeerd uit om het volgende knikje weer op te geraken. Weer te voet... Zo sukkelde ik heel dat stuk. Dan volle gas aanzetten voor een supersteil klimmetje leemgrond, ik kon niet genoeg snelheid maken door de zompige grasstrook. Linkse kant genomen maar er halfweg af moeten springen omdat ik het niet haalde. Naar boven willen lopen maar door de gladde leem in combinatie met gladde zool bleef ik ter plaatse schuiven en viel ik telkens. Moet een grappig zicht geweest zijn! Ondertussen was de Duitse daar ook, zij nam rechts en leek makkelijk omhoog te lopen en ging me voorbij. Pas nadat er iemand mij naar boven trok kon ik verder. Een rampzalige run dus die me zeker 30 seconden en meteen ook mijn 1e plaats kostte. Gefrustreerd en ontmoedigd de 7e special nog tot een goed einde gebracht. Het stomste was nog dat ik vorig jaar met dezelfde schoenen daar ook lang sukkelde en uit frustratie besloot om een 2e paar te kopen met groffe zool. Daar helemaal niet meer aan gedacht en dus weer met de verkeerde schoenen op pad... :/ Eigen fout zekers? Domdom... Ik werd 2e, teammaatje en downhillster Roos werd knap 3e op slechts 7 seconden van mij! Ik denk dat ik haar schema's wat minder goed ga maken ;). Trots op mijn poulain! Dan was er nog een podium voor het klassement, ook daar was ik 2e (ik miste 1 wedstrijd). Weer geen goeie dag in Kluisbergen (mijn zwart beest?) maar toch met 2 prijzen naar huis, tof! Binnenkort volgt een seizoensoverzicht en de vooruitzichten voor volgend seizoen...

    27-10-2015, 17:01 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2e plaats City MTB, Roosendaal
    Omdat er op 18 oktober nog een laatste enduro was, probeerde ik de tussenliggende weekends te overbruggen met trainingen en plezante dingen. Zo werkte ik zaterdag nog een training af en stond er zondag een city race (eliminator) op het programma. Het was al zeker 3 jaar geleden dat ik nog eens deelnam, maar omdat deze vlakbij was -in Roosendaal (Nl)- vond ik dat dé manier om trainen en fun te combineren. Rob en ik fietsten onder een heerlijk zonnetje naar de Oude Markt in Roosendaal. Omdat er een uur tussen training en tijdrit zat, besloot ik ook mee te doen met de "citizen race" van 20 minuten, open voor iedereen. Een uurtje kon je trainen op het ultrakorte rondje van 500m met kunstmatige hindernissen. Ik voelde dat de verkoudheid me nog steeds parten speelde. Bij de citizen race startte iedereen samen, ik was enigste dame. Ik had me voorgenomen om dit ook als training te doen en onder mijn omslagpunt te blijven, reed rond als toerist en finishte voorlaatste. Maakte mij niet uit, alles was beter dan op het terras zitten niksen en rollen had ik niet bij. Nu was het tijdrit: individueel 1 rondje rijden. Bij de dames had dit eigenlijk geen nut omdat wij maar met 3 waren. De mannen zijn met meer en hebben dit nodig om hun "heats" te bepalen. Ook hier heb ik niet voluit gereden, ik had de 2e tijd. Nu was het weer een uur wachten doordat wij meteen de finale reden terwijl de mannen nog kwart- en halve finales moesten rijden. Dan eindelijk onze finale! Ik had een slechte start, geraakte niet meteen in het pedaal. De Nederlandse startte echter niet snel, ik kon de schade beperken en zat in haar wiel aan de eerste obstakels achter de kerk. Bij het bruggetje sprong ik los erover waarmee ik haar bijna passeerde maar er volgde direct een scherpe houten kombocht waardoor ik weer moest inhouden. Ze nam deze zo traag, dat ik twijfelde om binnendoor over de stenen te rijden maar ik was bang om het hek te raken waar we rond moesten. Aan de houten bult waarover je "bunny-hop" kon doen zag ik dat ze er moeite mee had. Maar toen we de brug op sprinten nam zij goed de bovenste knik terwijl ik daar haperde en m'n achterwiel doorslipte. Hierdoor op achtervolgen en pas een halve ronde verder achter de kerk, aan de obstakels die mij goed lagen, haalde ik haar weer bij. Weer leek ze expres het tempo te temperen maar ik kon daar nergens voorbij. De brug deed ze weer goed, ze verloor er minder snelheid bij het knikje waardoor ik weer wat achter lag. Dit kon ik het volgende stuk niet meer goedmaken en zo werd ik 2e. Beetje spijtig maar dat hoort nu eenmaal bij deze discipline: in één run moet alles perfect kloppen. Ik had me wel geamuseerd maar doordat je als dame zo weinig rijd en lang moet wachten is het niet zo aantrekkelijk... Verrassend genoeg ontving ik voor de citizen-race ook nog een medaille en zo had ik er dus ineens 2! Kristien

    27-10-2015, 16:53 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2 wedstrijden, 2x winst!
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Net nu er twee wedstrijden op het programma stonden was ik ziek, een serieuze verkoudheid met alles er op en eraan... Toch wou ik beiden voor geen geld missen: Bouillon op zaterdag beloofde schitterende trails, Amay zondag was belangrijk voor mijn klassement. Zaterdag dus op naar Bouillon. Die dag stond (voor het eerst) de enduro van de "Grand Raid Godefroy" op het programma, een onderdeel van de bekende marathonwedstrijden op zondag. In de eerste klim voelde ik al dat het niks ging worden: slechte benen, keelpijn, kortademig en pijn aan de luchtwegen. Ik had vernomen dat we maar met 2 dames waren en besloot om op halve kracht te rijden en te genieten. Kwestie van de dingen niet erger te maken en krachten te sparen voor morgen, waar ik wel stevige concurrentie ging hebben. De specials waren technisch, uitdagend en lang. Dit was échte enduro-fun! De fysieke stukken bergop of vlak ging ik in het zadel zitten en reed ik rustig om me dan weer vol in de volgende technische afdaling te storten. De verbindingen tussen de specials waren lang en best zwaar: 35km en 1200 hoogtemeters. Uiteindelijk waren we bijna 5u onderweg! Na afloop een zeer goed gevoel in de afdalingen, het liep schitterend en had me fantastisch geamuseerd. Alleen de inspanningen hadden alles losgemaakt en nu was het snot a volonté en slijmen ophoesten. Lekker... Ondanks dat dus gewonnen en 123e algemeen op 300 starters. Een dikke pluim voor de organisatie: laag inschrijvingsgeld, top bevoorradingen en achteraf nog lekker eten inbegrepen! Dit was zeker een van de beste Belgische wedstrijden. Dan ging het rechtstreeks naar Amay bij Hoei voor de Easyphone Cup, om 21u al in bed gekropen in de hoop dat het morgen beter zou zijn. 's Morgens hingen er dreigende wolken en er was veel regen voorspeld. Ik hoopte dat het droog bleef omdat ik wist van vorige keer (Flemalle) dat de Duitse niet te kloppen was op glad terrein. De eerste special begon met een korte sprint, ik was bang om het weer op mijn adem te krijgen maar alles ging goed. Dan paar plezante bochten in losse bosgrond om een soort bikepark in te duiken met diepe putten en jumps. fantastisch! Het was lang wachten op de Duitse Bettina die blijkbaar gevallen was. Fysiek ging alles beter en ook de beentjes waren goed. De 2e special begon met een langere sprint maar ook dit ging nog goed, er zat ook een lang stuk bergop in waar je serieus kon doodgaan en dan weer een stuk in die diepe putten: steil naar beneden en met een jump eruit. In de voormiddag deden we uitzonderlijk 5 specials omdat alles zo kort was, daarvan deden we er wel een aantal twee keer. Ik had het gevoel dat ik beter was dan Bettina, al weet je dat nooit zeker en moet je tot de laatste special dat goeie gevoel zien vast te houden. Na de middag was er nog een "urban" special in het centrum van Amay, ook deze deden we twee keer. We starten helemaal bovenaan het dorp om dan via allerlei straatjes en trappen te eindigen in een waterbak op het dorpsplein. Het is eens iets anders! Na een supersnel stuk moest je haaks linksaf op losse steentjes, ik gooide alles dicht, drifte en haalde het maar net. Beetje verder een korte straat en rechts de hoek om, knalde ik bijna op een uitstekende garagebox... Nadeel van zo'n city races: je ziet niet wat er achter de bocht komt... Een lange afdaling over kasseitjes en plots moest je rechtsaf een klimmetje op, bijna boven had ik weer even pijn op de borstkast van het diepgaan. Daarna nog plezante trapjes, haakse bocht, een aangelegde sprong, trapjes en een plons in de waterbak. Zo, dat was fun! Hup helemaal terug omhoog voor de laatste keer. Boven bleek dat ploeggenoot Daniël Prijkel pech had met zijn achteras. We hebben dan snel van as gewisseld zodat hij kon starten en hij moest dan zo snel mogelijk weer naar boven rijden om op tijd te zijn voor mijn start, hectisch! Hele tijd zat ik te stressen, "wat als hij valt, wat als...". Het was bijna aan mij toen hij verscheen, totaal kapot (ocharme) en met lekke achterband. Snel weer steekas gewisseld en off we go! Weer een goeie run gereden en tevreden gefinished. deze keer had ik gewonnen van Bettina Lysko! Ook Daniël Prijkel won in zijn reeks, een mooie dag voor het team en een dubbelslag voor mij. de laatste enduro op 18 oktober in Kluisbergen. Kristien

    27-10-2015, 16:48 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    11-08-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Net geen podium in Bike Attack, Zwitserland
    Klik op de afbeelding om de link te volgen De Trek Bike Attack is een downhill marathon (18km) met een fysiek, cross-country-achtig einde. Op mijn lijf geschreven en sinds ik de eerste keer deelnam in 2013 en meteen 2e werd (vorig jaar 3e), is dit een van mijn lievelingswedstrijden. Donderdagmiddag aangekomen in Churwalden. Meteen een paar dorpjes verder naar Lenzerheide om het parcours te verkennen. Het was hetzelfde als vorig jaar al hadden ze de poortjes (skipoorten die je verplicht moet passeren) op de moeilijkste stukken breder gemaakt waardoor je de moeilijkste lijn kon omzeilen en nog sneller naar beneden kon. Hier was ik niet zo blij mee... Ook maakte dit dat op één bepaald stuk een vijftal lijnen waren ontstaan waar er vroeger twee waren. Dat maakte de lijnkeuze moeilijker. Ik had hier veel moeite mee, al was de eerste run wel zalig goed. Door een lekke band kon ik maar 3 keer de kwalificatie doen. Vrijdag was het heel druk aan de lift en stond je soms 1.5u te wachten. Ik ben dan het hele wedstrijdparcours gaan doen, met het fysieke gedeelte naar de finish in Churwalden erbij. Ik had last van mijn kuiten, vooral de rechtse was pijnlijk. 's Avonds van alles geprobeerd in de hoop dat het zaterdag beter zou zijn. Tevergeefs... toen ik opstond was de kuit zo stijf en pijnlijk dat ik de eerste minuten amper kon stappen. Hoe meer ik bewoog hoe beter het ging dus nog wat losgereden en dan de lift in voor de kwalificatie. Vanop de Rothorn (2.800m) stortten we ons één voor één naar beneden, met 15sec interval. Ik had een goeie start en al snel haalde ik de andere dame bij. Ik riep maar ze liet me niet voorbij. Voorbijsteken is op sommige plaatsen onmogelijk of risicovol door de vele stenen. Pas na een vlak stuk door een tunneltje kon ik voorbij. Er waren 2 plaatsen waar bijna iedereen lek reed en daar heb ik rustiger gereden. Dan lekker gereden tot ik in een steile afdaling vast kwam te zitten achter een andere biker die z'n remmen de hele tijd dichtkneep terwijl je volle bak kon gaan. Hierdoor kon ik mezelf ook niet het volgende klimmetje op lanceren en verloor veel snelheid. Na de ruwe stukken volgde het bikepark met springbulten en kombochten en dan een sprintje naar de finish aan de lift. Niet tevreden en een 11e plaats (in 20minuten). Hiermee belandde ik in het eerste startvak, na de 5 snelste dames. Het was dus zaak om zondag heel vroeg de fiets te gaan wegleggen in dat vak zodat je vooraan stond. Ik was er om 6.20u maar er stond al een lange rij. Toch lagen er boven nog maar 2 fietsen dus kon de mijne nog mee op de eerste rij! Om 10u gingen we terug naar boven in afwachting van de start om 12.30u. Rond 11.30u was ik boven en begon het gestress. Ik maakte me druk om mijn -nog steeds pijnlijke- kuit én omdat ik bang was om de verkeerde lijnkeuze te maken. Verder stonden er veel toppers aan de start waaronder de Duitse Kogler (prof bij BMC), 3 meiden van Trek Gravity team, Steffi Marth (ex-Olympisch BMX en downhillster) en een paar meiden die Europese serie rijden. Podium zou niet haalbaar zijn, top 5 leek me wel mooi. Al kon iedereen pech hebben, de wedstrijd moest gereden worden... Bijna tijd, cool om zo achter de top 5 te staan en meteen vooraan de eerste bocht in te kunnen duiken. Deze lag moeilijk en het stuk ernaartoe had maar één goeie lijn die min of meer steenvrij lag. Ik was goed weg en kon ook meteen die goeie lijn op, de bocht ging slecht en ik moest mijn voet uitsteken. Hierdoor verloor ik even aansluiting. Achter mij hoorde ik ze vallen. Ik kon het gat snel dichtrijden na de volgende bocht en zat achter iemand van Trek toen we aan het stuk met de vele lijnen kwamen. Ik zat zo kort dat ik gewoon volgde en voor ik het besefte zat ik waar ik NIET wilde zijn! Ik had niet verwacht dat deze goeie dame zo'n slechte lijnkeuze zou maken... Ik deed dan zomaar wat en uiteindelijk reed ik los door een stenenmassa met grote losse blokken om toch maar terug op het goeie pad te geraken. Oef! Dacht even dat het niet goed ging komen. Het volgende stuk terug aansluiting gevonden maar ik moest serieus doorgaan om in hun buurt te komen (max snelheid 86km/u!). Ik kon 2 dames zien rijden en net voor het bikepark zat ik er kort bij. In het bikepark verloor ik echter weer meters en op het lange sprintstuk aan de finish van gisteren was niemand meer te zien... Nu reden we door naar Churwalden via allerlei klimmetjes en afdalingen. Al snel kwamen er 3 dames weer in zicht op een stuk bergop. De laatste daarvan haalde ik vrij makkelijk in, het was een van de Trek meiden. Ik reed wat ik kon maar de afstand op de andere 2 leek maar langzaam te verminderen. Ik had niet de beste benen. Pas in de laatste klim had ik nog iemand te pakken maar moest heel diep gaan om te zorgen dat ik het gat zo groot mogelijk maakte voor we aan het laatste technische stuk begonnen. In de verte zag ik de andere rijden, rood shirt. Ik dacht dat het de BMC-ster was en dat ik misschien 3e lag? Nog alles gegeven naar de finish en dan ontgoocheld dat ik 4e was. Blijkbaar op slechts 30sec! Dat maakte het nog erger... Enerzijds was het een mooie prestatie in dat sterke deelnemersveld (40 dames), anderzijds had er misschien wel meer in gezeten. Al was die 3e echt wel fysiek goed, komt ook uit de cross-country (Sabine Spitz junior team) maar sinds 2011 downhill en laatste jaren enduro met top 5 plaatsen in Europese serie. Dusja, ook niet niks! Topfavoriete Kerstin Kogler (BMC) won en Birgit Braumann (Trek, winnares 2013) werd 2e. Algemeen wel tevreden, al viel ik voor het eerst naast het podium. Nu snel dat kuitprobleem oplossen en dan rustig werken naar de volgende wedstrijden.

    11-08-2015, 23:46 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.7e @Specialized-sram serie, Schoneck (D)
    Deze manche van de internationale competitie speelde zich af in Duitsland, tegen de Tsjechische grens. Reporter Jan Van Dijk (Offroadbiking) vergezelde mij. Zaterdag alles kunnen verkennen. Er waren 7 specials + een proloog, 4 ervan situeerden zich op het bikepark rond de skipiste. Dan was er nog een "urban" special, door het dorp. Eentje lag heel ver weg, naast een skispringschans. Indrukwekkend! Zaterdagavond dan de proloog, mét helmlamp want het was al wat donker. Gelukkig was ik goed voorzien met de Xeccon Spiker van Mtbled.com. Het was een special aan de skilift, ik reed de 7e tijd. Er waren niet zoveel dames omdat er ook een wereldbeker enduro was in Amerika. Dat nam niet weg dat het niveau zeer hoog was, met oa de jonge Raphaela Richter die prof is bij Radon Factory team, de Zwitserse Monika Buchi, een Tsjechische en een meid van het Cube Factory Team en nog wat Duitse dames. Je kan stellen dat dit een UCI wedstrijd was. Met een 5e plaats als doel begon ik zondag aan de wedstrijd. We klommen naar de 1e special en die verliep best goed. Dan naar de "urban" special, ik dacht dat dit een kolfje naar m'n hand was omdat deze heel fysiek was, de hele tijd sprinten en kunstmatige hindernissen. Het ging goed maar achteraf bleek dat ik hier pas de 9e tijd had... Straf... De 3e special speelde zich af in een bosje aan het dorp en was zeer kort. Deze ging wat minder. Dan fietsten we terug naar de skipiste/bikepark voor de 4e special. Hierin zaten een paar serieuze springbulten, een technisch gedeelte en eindigde in een slalom op de skipiste. Wat ik totaal niet verwachtte: ik reed de 4e tijd! Dan volgde een lange saaie transfer naar een ander dorp waar de springschans lag. We moesten helemaal naar boven klimmen en de benen lieten zich voelen. Voor deze had iedereen wat schrik: steil en technisch. Zaterdag brak er iemand haar arm. Ik besloot rustig te beginnen om geen fouten te maken. Op één plaats waren er twee lijnen: langs kleine trapjes of op de helling ernaast. Die laatste reed vlotter en dan kon je de volgende bocht beter aansnijden. Echter was dit stuk nu uitgereden, het gras was weg en doordat ik met een hogere snelheid aankwam geraakte ik beneden in de bocht niet meer gestopt! Ik stak m'n been uit en leunde helemaal naar links om toch maar op het parcours te kunnen blijven. Dit lukte nog net maar met wat tijdverlies. Verder heelhuids beneden geraakt. Wat er dan volgde was niet duidelijk: sommigen namen een soort "bobslee" terug naar boven, wat eigenlijk diende voor recreatie. Blijkbaar was dit toegestaan? Er stond zo'n lange rij dat een deel ervan naar boven begon te fietsen. Je moet wel voor een bepaalde tijd aan de volgende special zijn. Ik heb dat dan ook maar gedaan maar dat was niet zo'n goed idee. De klim was best lang en na 3.5u voelde je dat wel. De terugweg was daarbij ook nog eens zo'n 15km... Toen ik aan de 6e special aankwam kwamen achter mij al de dames die eerst voor mij reden. Ze hadden de uplift gebruikt. Ik was kwaad. Temeer daar deze special fysiek was. Redelijk vlak maar constant grote wortels, bochten, putten, stenen. De special verliep wel goed. Terug in Schoneck voor de laatste special. Er zaten 2 korte klimmetjes in en dan het bikepark induiken. Aan de finish konden we al meteen de ranking zien; het werd en 7e plek. Eerst wat ontgoocheld omdat ik de 5e plek voor ogen had en zeker toen ik zag dat ik maar 4sec achter de 6e was en 30sec achter de 5e. Maar toch wel tevreden, ook omdat ik weer moeilijke dingen gedaan had die ik niet goed durfde. Tijdens de terugreis kregen we nog een platte band terwijl we op de autostrade een bocht namen. Gelukkig reden we net rechts en kwamen er met de schrik vanaf. Jan monteerde de reserveband en we konden weer op weg! Weer een avontuur erbij...

    11-08-2015, 23:34 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BK downhill 27 juli
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Zaterdag afgezakt naar Vielsalm, in de gietende regen. 's Namiddag werd het iets beter, regelmatig een bui ipv aanhoudende regen. We konden tot 18u trainen. Nog groffe modderbanden gelegd, die tubeless Schwalbes zijn de enigen die ik er zonder hulp op krijg, top! Vooraan voor de Dirty Dan gekozen, eerste maal dat ik ermee ging rijden. De Magic Mary die ik vooraan had verhuisde naar achter. De ideale combinatie om de modder te trotseren. Met de camions naar boven (wat een luxe :) ) en de eerste run veel gestopt en de moeilijke punten bekeken. Het liep niet lekker maar mijn vertrouwen steeg en daar hadden de goeie banden een bijdrage aan! Die Dirty Dan is een zalige voorband. De 2e run ging al vlotter en bij de 3e en 4e run had ik er zowaar plezier in ondanks de modderpartij. Niet één keer gevallen! Er was wel één punt waar ik altijd sukkelde: een opwaartse haakse bocht die halfweg steil naar beneden ging en bezaaid lag met stenen. Wat ik ook probeerde, het lukte maar niet, maar ik was niet de enige. Ik zag dat de andere dames veel moeite hadden met het gladde parcours. Bij mij ging het goed en ik amuseerde me, ik hoopte zelfs dat het zondag ook zo'n slecht weer was! Spijtig genoeg was het zondag beter en alles begon te drogen. We hadden nog een uurtje training waarmee ik 2 runs kon doen. De 2e keer schoof ik weg na een bocht, te ver naar buiten en van het paadje af... Mentaal een deuk maar wist dat het klein foutje was en zag het verder wel zitten. Alleen was ik denk nu meer in het nadeel op een sneller parcours, niet te vergeten dat ik met een endurobike reed (minder veerweg). De kwalificatie was dramatischer: zeer snel en maximaal begonnen, aan de moeilijke bocht "alles of niks" maar zwaar gecrashed... Gesukkeld met het gedraaide stuur, te snel terug willen vertrekken en daarmee paar meter verder weer in de fout. Dan terug de flow proberen te zoeken maar een teleurstellende tijd van 3'.09". In de finale had ik op zeker gespeeld aan de moeilijke bocht door uit te klikken en met de voeten te peddelen... Tijdverlies maar zo was ik gevrijwaard van een valpartij met nog meer tijdverlies. Verder goed afgewerkt buiten 2 bochten die ik te scherp aansneed. Met 2'51" een hele verbetering, al denk ik dat 2.45 wel mogelijk was, was dit goed voor een 3e plaats bij de dames! Ongeloofelijk! Ik hield een Britse 6sec achter mij. Teamgenote Roos Op de Beeck werd knap 2e. Net als vorig jaar telde deze wedstrijd ook als BK. Ik werd afgeroepen en nam plaats op het 2e schavotje maar men zei dat ik gewonnen had?? Ik begreep er niks van! Bleek dat Roos niet meetelde omdat zij nog junior is (18 jaar)? Dus ik was kampioen bij de Elites. Oke maar waarom kreeg zij dan geen junior-podium? Onbegrijpelijk... Wat een feest moest worden voor ons team werd een domper, ook voor mij. Ik gunde Roos de titel, als volbloed downhillster en groot talent verdiende ze dit. Dit was niet eerlijk... Gelukkig werd dit 2 weken later rechtgezet door de Bond. BK is een UCI wedstrijd en dus rijden dames vanaf 17 bij elites en heeft Roos WEL recht op de titel. Binnenkort zal zij haar trui ontvangen en ik de zilveren medaille. Eind goed, al goed.

    11-08-2015, 23:23 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    10-07-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.bisnummer@ Wildschonau (Oostenrijk)!
    Afgelopen weekend stond de 2e manche van de Enduro1 serie op het programma. Deze keer in Wildschonau, Oostenrijk, een mooi skigebied. Zaterdag konden we special 5 trainen en dat was nodig! Zeer technisch en smal wandelpaadje met veel scherpe bochten, rotsen en wortels. Deze was bereikbaar met de lift dus was best wel luxe! :). Om 16u startte dan de proloog, onverkend maar wel zichtbaar op de skipiste gelegen. Volle bak een paar honderd meters omhoog sprintten en dan afdalen op het gras met bochten en kunstmatige obstakels. Op een van die obstakels gebeurden veel valpartijen, een paar moesten zelfs naar het ziekenhuis. Ik besloot er net voor te remmen zodat ik er rustiger over kon. Op het einde moesten we van trappen maar ik had dat niet gezien, kwam volle bak aangesjeesd en vloog er in één keer over, wow! Ik won blijkbaar met 1 seconde! Zondag beloofde weer een tropisch warme dag te worden (34°-36°), niet te vergeten alles wat we dragen van bescherming + rugzak, was dit niet zo aangenaam... De eerste special was een tegenvaller: 3 minuten volle bak over een vlak grindpad met bochten. Niet echt enduro maar zeer fysiek, tja, ook dat heb je nodig voor enduro. Ik had schrik om hier op achterstand gezet te worden want een paar van mijn concurrenten doen ook XC wedstrijden (cross-country). Op een van de langste klimmen die in de hete zon lagen, hadden ze aan de bevoorrading een tuinslang waarmee we verfrist werden. De andere specials waren plezant, snel en technisch. De 4e was echt de max, ik zat constant op de limiet. Dan de bekende 5 die wel beter had gekund, nu waren er hier en daar nieuwe sporen/lijnen waarmee je bochten kon afsnijden maar ik zag ze telkens te laat. De 6e en laatste moesten we weer de proloog doen, net nu was de batterij van m'n E.I-shock leeg, eigen fout want ik had 'm al een maand niet meer opgeladen. Het systeem blokkeert automatisch je vering, echt handig bij sprinten en optrekken. Had dan maar de vering zo hard mogelijk bijgepompt, maar ook weer niet te hard want er zat een serieuze drop/sprong in. Ik sprintte wat ik kon maar had het gevoel dat ik niet vooruit ging. Na 4u wedstrijd ook niet meer zo vanzelfsprekend... Alle obstakels goed genomen en een mooie finish. Dan spannend afwachten en op het grote scherm de tijden met uitslag in't oog houden. De speaker was mij echter voor, ik had gewonnen! Toch weer onverwacht omdat ik dacht dat ik bij de 1e en de laatste special veel tijd verloren zou hebben. Bleek helemaal niet! Zelfs in die sprintspecial had ik de snelste tijd :). De laatste (proloog) was ik zelfs 5 seconden sneller dan zaterdag toen we die nog fris konden rijden! Supertevreden dus. Maandag en dinsdag doorgereden naar 2 bikeparks in de buurt (Leogang en Saalbach) om nog te trainen op techniek én om lekker te genieten van de vakantie natuurlijk.



    10-07-2015, 23:17 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    08-07-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.1e plaats proloog & wedstrijdwinst@ Bad Endbach
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Afgelopen weekend ging het naar Duitsland voor de eerste wedstrijd van de "Enduro1" (enduro-one) serie. Oorspronkelijk ging ik voor de Cannondale-serie in de Vogezen, maar deze wedstrijden waren al na 1 minuut volzet! Van de Cannondale tour wist ik wat te verwachten van niveau en parcours, maar van de Duitse serie wist ik niks. De eerste manche was in Bad-Endbach, 4u rijden. Zaterdag mochten we de 1e en de 5e special verkennen. De rest was geheim. Die 1e special was heel kort en je kon telkens omhoog met een sleepliftje waar je voor moest betalen. Ik hield het op 2 runs en reed naar special 5 die vanaf 16u ook de proloog werd. Deze was lang en "bikeparkstyle": snel, kombochten en drops. Voor de proloog werd er halfweg gestart. Het ging meteen goed, geen fouten. Ergens moest er ook stevig getrapt worden over een stuk dat moeilijk bolde door veel wortels, op het einde ook nog een eindsprint en 10 meter bergop lag de finish. Benieuwd naar de tegenstand en toch wat verrast toen ik als winnares werd afgeroepen! Blijkbaar scheelde het slechts 5 seconden. Heel blij maar toch ook zenuwachtig voor de wedstrijddag, het zou een spannende strijd worden waarbij elke seconde telde. Elke fout, elke extra pedaalslag kon het verschil maken. Zondag D-day, het miezerde af en toe en het was amper 13°. Zenuwachtig bij de 1e special, ik mocht geen enkele fout maken, hier en daar kon je een snellere lijn rijden als je van het pad afging. Die mocht ik niet missen. Veel bochten en wortels, het lag zo droog dat de grond heel los lag maar ik had veel grip met de Schwalbes. Er waren ook 2 offcambers (schuine verkanting) op gras waarop je scherp moest draaien, niet simpel. 3-2-1 en goed weg! Het steilste stuk goed genomen en ook de offcambers doorgekomen. Zag ik daar al mijn voorligger... Ik riep dat ik eraan kwam maar hij reageerde niet. Ik bleef roepen tot ik in zijn wiel zat maar hij ging niet opzij. Hij ging wel snel maar ik kon sneller... Beetje gefrustreerd aangekomen en maar hopen dat dit niet mijn overwinning zou kosten. De volgende specials zou ik wel slimmer wezen. Goed kijken achter wie je ging starten (vrije keuze) en proberen wat extra tijd te winnen door wat langer te surplacen als je moest starten ;). De 2e special was een teleurstelling: amper een hellingsgraad en ik werd zot van de bochten! De hele special sprinten, optrekken, scherpe bocht, optrekken, sprinten. Tussen boompjes laveren... Er zat geen snelheid in, het was moeilijk om "flow" te krijgen. Met een matig gevoel deze beëindigd. Ondertussen een Tsjech ontmoet die ook alleen was en met hem verder de wedstrijd afgelegd, zo had ik meteen een goeie voorligger die mij niet zou hinderen! ;) Special 3 was gelukkig van een ander allooi. Vrij technisch met vooral véél wortels. Het liep weer lekker. De 4e begon met een "rockgarden" (aangelegd stenentapijt) en ging over op een stukje "northshore" (smalle verhoging op houten planken). Deze was ook weer plezant. De laatste special was ons bekend, knallen dus! Na slechts 3u waren we al rond, de verbindingsstukken waren niet zwaar en de specials lagen niet ver uit elkaar. De top-organisatie liet er geen gras over groeien: meteen was de uitslag bekend en werd het podium gedaan. YES! Ik had toch gewonnen! Ook weer een klein verschil: 25 seconden op 5 specials + proloog is niet veel. De 3e dame strandde ook op slechts 1 minuut. Deze Belg stond te genieten op het podium en we kregen mooie prijzen. Na 2 weekends winst volgt nu een trainingsweekend. Het weekend van 4-5 juli trek ik naar Oostenrijk voor de 2e manche, hopelijk kan ik deze trend verderzetten!

    08-07-2015, 22:16 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    23-06-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Winst in Frankrijk!
    Na meer dan een maand zonder wedstrijd keek ik uit naar dit weekend. De enduro de la Semoy, een manche van de Franse EREC Dark Dog Cup, staat bekend als een van de meest technische en moeilijkste enduro's in de buurt. Deze wedstrijd gaat over 2 dagen en 10 specials. Vorig jaar werd ik 3e. Zaterdagmiddag was het al vrij warm toen we van start gingen via een lange steile klim naar de 1e special. Beetje zenuwachtig maar eens ik gestart was liep het als een trein! Netjes, clean en sneller dan anders. Alles leek zo simpel, wat een gevoel. Met een dosis moraal ging het naar special 2. Een beetje té overmoedig, te hevig gestart en bijna uit de eerste bocht gevlogen. Daardoor uit mijn "flow" en beginnen sukkelen op de stenige secties. Pas op het einde ging het beter. Terug met een goed gevoel naar de 3e special maar ik begon last te krijgen van de warmte. Deze was fysiek zwaar met een aantal stukken bergop, niet makkelijk om aan hoge hartslag en met verzuurde benen een technische afdaling in te duiken die je niet kent. Foutloos rijden is niet simpel bij enduro. Ik begon steeds meer hoofdpijn te krijgen. De volgende special had veel steile haarspeldbochten en wortels. Nog een laatste klim met steil wandelstuk voor special 5. Dan ook nog 2 steile klimmetjes in de special zelf om helemaal choco te zijn. Op het einde een bord "Danger, jump", veel volk en een gapend gat. Ik blokkeerde en gooide alles dicht, de kleinere eindjump ging wel. Kwaad op mezelf! Dit is een van mijn zwakke punten. Ik werk eraan maar het probleem zit in het koppeke. Op plaatsen waar je één drop of sprong meermaals kan oefenen lukt het wel, maar duikt dit onverwacht op dan blokkeer ik soms. Een spijtige afsluiter maar ik wist dat we die morgen (zondag) weer zouden doen: 2e kans dus. De tussenstand; ik stond 1e met 2 minuten voorsprong. Het was al laat. Een korte nacht op een slecht bed, om 6.30u op voor dag 2. Suf en vermoeid naar de 1e special, gelukkig een lichtlopende klim. De chrono telde af 5-4-3... tijd om wakker te worden! Goed gestart en het eerste stuk goed doorgekomen tot je een scherpe bocht moest maken en je meteen opgewacht werd door een zeer steile afdaling waarvoor je eerst tussen een boom en een grote rots moest mikken. BAM! Met m'n stuur tegen die boom en het was verkeken, ik moest van de fiets en een stukje lopen. Verder foutloos gereden. De volgende stond bekend als de moeilijkste, de naam "Mad Max" loog er dan ook niet om. Super steil, wortels en krappe haarspeldbochten op het menu. Ik raakte mijn achterband met mijn poep, zo diep en ver naar achter moest je hangen! Bijna elke bocht voetje zetten om niet in de netten te belanden en dan doordriften, top! De Magic Mary vooraan en Hans Dampf achteraan waren de perfecte combinatie voor dit werk, ik ben niet één keer weggeschoven. De volgende specials waren allemaal heel steil en bochtig. De voorlaatste eindigde met een smalle plank over een opblaasbaar zwembad, hoe komen ze erbij! De verleiding was groot om er in te springen want ook nu was het verschrikkelijk warm. Dan de laatste, een verkorte versie van die van gisteren, tijd om iets recht te zetten. Ik sprong van de drop, YES! Wat een gevoel! Ik behield mijn voorsprong en won. De Nederlandse downhillster en enduriste Kiona Harbers werd 2e en Inne Gantois (marathonspecialiste) knap 3e in haar eerste wedstrijd, wat een talent! Eigenlijk was het "vaderkesdag" en had ik niks te vieren, ik droeg deze overwinning dan ook op aan mijn vader. Ik heb nu eindelijk het goeie gevoel te pakken en hoop dit nu verder door te trekken naar de volgende buitenlandse wedstrijden.



    23-06-2015, 23:46 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    31-05-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Trainingsweekends in Frankrijk een succes
    Beste vrienden en supporters, door het (toch nog) plotse overlijden van mijn vader en de begrafenis zijn er 2 mooie wedstrijden weggevallen. Daardoor is het nu even een stille periode die ik probeer op te vullen met specifieke endurotraining. Zo ging ik vorig weekend naar het Noord-Franse "Les Hautes Rivieres" voor een endurando (enduro-toertocht) die ik reed als training. Binnen twee weken vindt hier een wedstrijd plaats dus dit was een goede voorbereiding. Op het programma: 45km en 1500 hoogtemeters, dat kan tellen! Het was een zware dag: supersteile lange klimmen gevolgd door technische specials, goed voor 5.5u biken. Een geslaagde training. Deze zondag ging het dan naar Charleville-Mezieres (N-Frankrijk), ook voor zo'n "endurando". Ik was zaterdagavond al vertrokken omdat het 3u rijden was en al vroeg begon. Daar in de auto geslapen, was geen succes mede door het vergeten van mijn slaapzak... Beetje koud... 's Morgens klaar voor 35km en 1000 hoogtemeters. De klimmen reed ik tegen stevig tempo naar boven. Doordat bijna alle specials op dezelfde berg vertrokken hebben we er nog een paar extra gedaan. Het was zo leuk dat ik er niet genoeg van kreeg! Er waren 5 specials waarvan de eerste de moeilijkste en langste was, helemaal over een rotskam, sjiek en heftig. De volgende waren makkelijker en hadden vooral scherpe steile bochten en een paar sprongen. Dat kwam goed uit want sprongen beheers ik nog niet goed. Een supersteil stukje durfde ik niet af, dat was echt maf! Nadat we alle specials gedaan hadden zijn we toch weer helemaal naar boven gefietst om nr 4 en 5 nog een keer te doen. Zodoende kwamen we als laatsten binnen. Iedereen zat al lang aan "den apres" en bekeek ons raar. Of we verloren waren gereden? Hahaha! Nee, we hebben gewoon 7 specials gedaan ipv 5 ;) Trainen heet dat ;) Volgend weekend moet nog opgevuld worden en het weekend daarna staan er eindelijk weer wedstrijden op het programma. Deze vrijdag (5 juni) is het trouwens "kampioenenhuldiging" van gemeente Essen. Daar zal ik nog gehuldigd worden voor mijn 2 titels van vorig jaar. Iedereen welkom in zaal Rex, om 19.30u! Het zou leuk zijn als jullie erbij zijn! http://www.essen.be/activiteitendetail/790/kampioenenhuldiging



    31-05-2015, 22:44 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    26-05-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.TE KOOP
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Mooi gloednieuw Banshee frame voor Dirt of fourcross. Maat M
    450€ (nieuwprijs 700€)

    26-05-2015, 17:08 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.3e plaats op BK enduro
    Klik op de afbeelding om de link te volgen k vond het BK veel te vroeg vallen (seizoen is 1 maand bezig) en door mijn slechte voorbereiding (blessures, ziekte,...) niet ideaal. Door de knieblessure heb ik maar 3 intervaltrainingen kunnen afwerken. Aangezien ik hier in de buurt geen enduro kan trainen heb ik ook wedstrijdritme nodig om goed te zijn. Na het slechte nieuws van mijn vader 2 weken terug, dat de kanker terug was, kwam daar nog bij dat hij die zondag een beroerte had. Maandagmiddag op school telefoontje van het ziekenhuis met een slechte uitslag waar ik niet goed van was, ben toen blijven werken maar dat had ik beter niet gedaan. Ik probeerde mij de hele week sterk te houden en kropte alles op. Vrijdag moest ik werken (scholencross) maar ik had graag de "Roc enduro" gereden, dit had een mooie voorbereiding geweest. Ik moest het zonder Robke stellen, zijn vrouw ligt nog steeds in het ziekenhuis. Zaterdag naar Houffalize (Roc d'Ardenne) zodat ik al wat technische afdalingen kon doen, ik probeerde het goeie gevoel te vinden. Even binnen bij de stand van Lapierre, de achtervering blokkeerde niet meer en ze konden dit niet direct repareren. Niet goed voor de moral want het zijn net de fysieke (sprint)stukken waar ik verschil moet maken. Het was een beetje alle miserie bij elkaar. Toch met goede hoop aan de start zondag in Maboge. Ik moest als eerste vertrekken en teamgenote én grootste concurrente Alexandra startte 15sec na mij. Het was een korte maar steile special die nog best glad lag. Alles liep goed tot ik halfweg wegschoof op een wortel en bijna een boompje ramde. Dit snel kunnen herstellen en de bochten daarna goed gereden. Er volgde een bult en wat erachter lag was niet zichtbaar. Net op de top zag ik een voor mij gestarte knaap beneden stilstaan, ik moest alles dichtgooien om niet op hem te botsen. Moest van de fiets en zag de finish liggen dus liep ik maar verder maar toen kwam Alex mij voorbij. Dat begon al goed.... al 15sec aan m'n broek en hoe! De wedstrijdjury zag dit en besliste dan dat we meer tussentijd kregen, maar ja ik stond nu al wel achter! Ik dacht dit nog goed te maken in de langere specials waarvan ik dacht dat ze wel fysiek zouden zijn. Ik voelde me echter heel moe en had geen kracht. De 2e special mochten we vrij starten ipv op nummer. Ik kwam bijna als laatste dame boven, Alex was al gestart. Deze ging best goed en was leuk met een paar steile driftbochten. De 3e special voelde ik me een slappe vod. Ik had ook een foute inschatting gemaakt door mijn vork een stand harder te zetten maar het was best hobbelig over wortels dus ik stuiterde alle kanten op. Mijn bovenbenen voelden slecht. Het leek of heel het bos voor Alex was, iedereen was voor haar aan het roepen, dat was demoraliserend en ik voelde me al zo slecht. Ze finishte in mijn wiel. Het begon weer te regenen en nr 3 deden we nog 2x! Ze hadden telkens een ander einde. Een keer moest je lang doorrijden, het pad werd breed en vlak. Een lange eindsprint inzetten maar Alex kwam langszij, schouder aan schouder sprintten we. Er volgde een flauwe bocht en ik durfde niet doorzetten waardoor zij op kop lag en zo gingen we over de meet. Het werd steeds gladder. Alex wou voor mij starten, ze had dat recht vond ik, maar dat betekende ook dat er iemand anders haar kort volgde in de tussentijd. Het podium halen zou al een mirakel zijn. Toen ik 2 fouten maakte op het einde van de 5e special passeerde de Duitse Lysko mij en was het helemaal om zeep... De laatste special begon met een lang stuk waar hard trappen de boodschap was, dan doken we een smal paadje in, god wat was dat glad! Ik voelde me onzeker maar vond het wel plezant. De Duitse zat vlak achter mij aan de finish. Mijn emmertje dat al vol was na de miserie van afgelopen weken begon nu over te lopen. De wedstrijd was gedaan, de stress viel er af en daarmee kwamen ook alle opgekropte emoties naar boven. Gelukkig werd ik goed opgevangen door Jan (Offroadbiking) die mij vergezelde en Inge, waarvoor dank! Ik werd 3e op slechts 4sec van Kristien Achten. Alexandra won met bijna 2 minuten voorsprong op mij terwijl deze op de eerste wedstrijd eind maart slechts 37 seconden bedroeg. Wat een verschil op zo'n korte tijd. Ze verdiende dit alleszins, vorig seizoen had ze veel pech en zo blijft de trui toch bij Team Fietsshop Uitgeest! Verder werd teamgenote en downhillster Roos (17 jaar wat een DH-talent!) 4e op dit BK. Knappe prestatie voor het eerste jaar dat ik ze train en begeleid! Uitslag algemene wedstrijd: Alexandra 1e, de Duitse Bettina Lysko (Last racing) was 2e, Kristien Achten (Swooth) 3e en ik viel net naast het podium. THX teamie Jelmer voor de Schwalbe Magic Mary, wat een superband!

    26-05-2015, 17:02 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    01-05-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.winst in enduro Frankrijk!
    Afgelopen zondag reed ik in de vroege uurtjes vanuit mijn logement te Houffalize naar de "Champagne-streek" in Frankrijk. De wedstrijd zou om 9u starten maar toen ik rond 8.40u arriveerde zag ik iedereen al vertrekken. Paniek! Begreep er niets van, snel-snel nummer halen. Was gelukkig niet de laatste maar er waren geen chips meer (nee, niet om op te eten maar een plastic dingetje waarmee je tijd geregistreerd wordt). Die waren al bij de 1e special (als reserve). Reed snel naar boven en daar stond een mega-lange rij, de hele tijd stond ik me druk te maken of ik nu wel een chip ging krijgen. Bijna als laatste aan de beurt, chip gekregen. Met een bang hartje aan de start want we stonden al op de singletrail en die was echt smal en redelijk glad. De ondergrond was klei en het had nog geregend, ik vreesde dat ik hier te kort ging komen met mijn bandjes. Het eerste stuk was goed te doen, dan een weg over en een tweede bosje induiken. Dat was andere koek! Steile bochten die meteen gevolgd werden door een zeer smal "off-camber" stuk (schuinliggend pad tegen een helling). Ik dook naar beneden maar kreeg die scherpe bocht niet gepakt, kwam nog net op tijd tot stilstand voor de afgrond. Moest van de fiets en liep dan het stuk off-camber ook maar, nuja lopen...schuiven. Niet te doen. De volgende bocht weer supersteil en scherp én over een wortel. Terug opstappen zat er niet in dus ook dit stuk liep ik dan maar. Bang om weer door mijn knie te zakken. Eindelijk kon ik terug fietsen maar met een slecht gevoel. Amai wat een korte special. Op naar de volgende en het goede gevoel zoeken. Nog onzeker aan de start. Alles ging goed tot ik mijn voorligger inhaalde en die plots ergens stopte. Hij ging meteen opzij maar ik stopte ook omdat hij me deed twijfelen, ik zag een diep gat over wortels tussen 2 bomen. Amai zot! Dat zag ik niet zitten dus weer te voet. De rest was weer heel steil met van die moeilijke haarspeldbochten maar dat ging goed. Ook nu weer een korte special. We reden weer terug dezelfde heuvel op en ik begon zo'n vermoeden te krijgen dat alles zich hier ging afspelen en dat alles zeer kort zou zijn. Kwam ik daarvoor naar Frankrijk? De specials waren nog korter dan bij ons! De streek kon me niet bekoren: kale heuvels vol druivenranken met enkel op de toppen een een klein bosje. Geen zicht. De ondergrond begon te drogen, gelukkig! De volgende specials waren "remakes" van de vorige, dikwijls dezelfde stukken. Verder ook wat aangelegde dingen: sprongen en drops die boven m'n petje gingen. Dat blijft een zwak punt. Ik zorgde nu dat ik voor die man vertrok want ook de vorige specials stopte hij aan een moeilijk punt waardoor hij mij deed twijfelen of in moeilijkheden bracht. Nu begon het eindelijk wat beter te gaan en kreeg ik er meer plezier in. De 8e en laatste special was blijkbaar voor mij de leukste. Minder steil en vooral veel langer en met een lang sprintstuk in. Love it! :) Gelukkig kon ik nog met een zalig goed gevoel afsluiten, alleen jammer dat we bijna alles 2x reden behalve deze! Ik dacht zeker niet gewonnen te hebben door die keren dat ik te voet ging, de 3e en 2e plek werden afgeroepen. En dan plots mijn naam! No way :) Allee straf maar ik was blij natuurlijk! Als klap op de vuurpijl won ik bij de tombola ook nog een sjiek frame, ik kon het haast niet geloven! Wauw wat een dag, zo slecht begonnen en wat een afsluiter, mooi toch? Ik had zoveel prijzen gekregen dat ik alles amper in de auto kreeg. Nog 4.5u naar huis bollen en nagenieten. Daar sloeg mijn stemming om; slecht nieuws, vader in het ziekenhuis. Pfff amai wat een emotionele "rollercoaster" was dat vandaag.... Ik hoop mij te kunnen concentreren op het BK enduro zondag maar het is vrij ernstig met vader en hij gaat natuurlijk voor.

    01-05-2015, 21:39 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    23-04-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.14e @Specialized-Sram enduro series, Duitsland
    Pas mijn 2e wedstrijd, na de Easyphone Cup eind april in Belgie waar ik 2e werd. De verwachtingen waren nog niet hoog omdat ik weet dat ik wedstrijdritme nodig heb wat betreft techniek. Het is hier nu eenmaal niet makkelijk om lange technische afdalingen te trainen. Verder zat ik nog wat met de knieblessure (val) met vermoeden van kruisband/meniscus scheur. Ik kon klimmen en sprinten maar de knie buitenwaarts draaien in bochten was nog moeilijk en plotse bewegingen of een val zouden een catastrofe zijn. Dat laatste resulteerde in een gespannen en (te) voorzichtige rijstijl met weinig vertrouwen. Dat zorgde voor een slecht gevoel bij de verkenning op zaterdag, samen met Jan Van Dijk (Offroadbiking.eu) die mij vergezelde als begeleider én reportagemaker. Waarom dan toch deze grote wedstrijd? Omdat ik me wel moet voorbereiden op het BK op 3 mei. Rusten kon daarna nog. Zaterdagavond was er nog een proloog. Dikwijls is dat een fysieke special, zo werd ik eens 3e bij een wedstrijd in deze serie in Kronplatz (Italie). Deze was echter een afdaling van een skipiste met reuzeslalom. Net als skiërs moesten we met hoge snelheid tussen paaltjes laveren. Ik was bang om weg te schuiven in de bochten en durfde de fiets niet plat te leggen, de knie goed uitsteken was er ook niet bij. Verder had ik de proloog slechts 1x geoefend terwijl anderen dit meermaals deden. Dat kwam omdat we tijdens de verkenning stage 4 gemist hadden en deze alsnog zijn gaan zoeken. Ik werd pas 17e, ontgoocheld. Niet leuk om zo uit te kijken naar de wedstrijd op zondag.... Ik zag het niet echt zitten. Zondag weer mooi weer en eens we vertrokken waren begon ik er steeds meer zin en plezier in te krijgen. De 1e special liep redelijk, ik behaalde de 13e tijd (dit weet je wel pas na de wedstrijd). Een lichtlopende klim bracht ons naar de 2e special, hier zat een kort vlak sprintstuk in wat resulteerde in een mooie 9e tijd! Nu begon het nog maar pas want want 3 & 4 waren de moeilijkste met veel stenen en supersteile stukken en steile bochten. Dat was dan ook te zien aan de tijden, een 16e en 15e tijd. Al had ik er wel telkens een goed gevoel bij, het blijft mijn zwakke punt al was ik hier extra voorzichtig. Er volgde een zware steile klim naar de 5e special, de beentjes begonnen zich te voelen. Een lastig begin over stenen waar je moeilijk snelheid kon maken. Een 10e tijd en slechts 2sec op de 8e! De 6e special was heel bochtig en een steil einde, een van de leukste. Het werd een 11e tijd met weer 2sec op de 8e! Op naar de laatste special, we waren meer dan 3.5u onderweg. Deze begon met grote kombochten waar je enorm hard ging, de max! Dan een technisch stuk waar ik bij verkenning de verkeerde lijn had maar nu mooi juist zat bij een steile drop en bocht tussen bomen. Dan volgde de slalom op de skipiste en de finish. Bij deze had ik een 15e tijd maar alles lag dicht op elkaar, ik zat op 1sec van de 12e plek. Ik begon met een slecht gevoel maar eindigde met een plezant goed gevoel, top! Eindresultaat was een 14e plaats, niet echt goed maar heb me toch herpakt na de proloog. Misschien moet ik niet te streng zijn, het was een sterk deelnemersveld met supertalentje Raphaela Richter (Radon Factory Team), een paar goeie downhillsters en zelfs de Amerikaanse Olympische Cross-country ster Mary MacConnelough die zich ook op enduro gaat storten.



    23-04-2015, 23:58 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    19-03-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2e plaats Enduro Esneux
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Zondag was het mijn tweede wedstrijd, maar eerste enduro (Easyphone Cup). Zenuwachtig! Met 12 aan de start waaronder veel Duitse en een paar Nederlandse dames was het afwachten hoe sterk de concurrentie was. Ik ambieerde een podium maar de sterkste concurrentie zou van mijn eigen teamgenoot Alexandra Marchal komen... Vorig jaar won ze hier ook. Het was koud en druilerig en alle dames moesten als laatste starten, dat betekende dus lange wachttijden aan de specials gezien de meer dan 200 deelnemers. Niet leuk! Eindelijk was het onze beurt en omdat ik vorig jaar de serie won mocht ik als eerste van start. Alexandra startte 15sec achter mij, dat vond ik lastig. De eerste special is voor mij altijd moeilijk, ik moet er steeds wat inkomen en durf niet voluit te gaan. Ik vond dat nu meevallen, dacht dat ik goed gestart was maar Alex zat in mijn wiel net voor de finish. Nogthans zat er ook een pittige klim in, wat normaal in mijn voordeel is, dat was mentaal een tegenvaller. Alex heeft al veel getraind en dat was er aan te zien. Al was ik weggeschoven op een wortel waardoor ik de helft van dat klimmetje moest lopen en op het einde werd ik gehinderd door mijn voorligger. Special twee liep wat beter maar ik had een binnenbocht te laat gezien. Dan moesten we beide specials een 2e keer rijden. Weer schoof ik weg op het steile klimmetje, ik slaagde er maar niet in om over die gladde wortel te geraken... Het stuk erna ging super en Alex was achter. Ook zij stond deze keer te voet op het klimmetje. De 4e special deze keer goed opgelet en de binnenbocht genomen. De bochten lagen spekglad, het was uitkijken maar de Schwalbe banden gaven goed grip. Na de middag lag de moeilijkste special te wachten. Ook deze keer twee specials die we 2x reden. Weer goed gestart, de beentjes sprintten super ondanks dat ik nog geen intervals gedaan had. Volle bak door een bochtige geul en opeens een lint! Oeps, 't was hier rechtsaf een gladde talud op. Toen ik aan het moeilijkste stuk kwam viel er net een man voor mij. Ik moest in de remmen, kon nog net ontwijken op een smalle wortel-stenen richel en dit steile gladde stuk goed nemen. Dan moesten we over een grote rots, ook lekker glad. Dit lukte bangelijk goed, terwijl anderen stonden te sukkelen. Nog twee gladde bochten en dan volle sprint naar de finish! Wauw wat een zalig gevoel en felicitaties van Alex, tof! Ik was in de wolken, zeker omdat dit stuk ook de vorige jaren er in zat en het mij nog nooit zo vlotjes lukte! De 5e special was vrij kort met veel scherpe bochten. Dan die moeilijke weer, ik hoopte dat het net zo vlot liep. Spijtig genoeg lag het nu een pak gladder door de vele passages, ik gleed weg in het bovenste stuk waardoor ik controle verloor en recht op een boom af ging! Ik kon nog net zorgen dat ik er mooi met mijn wiel tegen parkeerde ipv te vallen :). Snel weer in de pedalen voor die rots, dat liep nog net goed. Beetje jammer van die fout. De 8e en laatste special was echter heel plezant, driften en schuiven door scherpe bochten en dus een leuke afsluiter. Lang wachten op de uitslag maar ik wist dat ik niet kon winnen, Alex zat telkens kort op mij. Het werd een 2e plek net als vorig jaar, op 37 sec op 8 specials. Dat is niet slecht maar tevreden was ik ook niet. De 3e plaats ging naar de Duitse Lysenko. Teamgenote en downhillster Roos Op De Beeck werd 8e. Bij de mannen stonden we ook nog op het podium: zowel Daniël Prijkel (5e algemeen) als nieuwkomer Jelmer Pietersma (3e Master) mochten de handjes in de lucht steken. Wat een mooi begin voor het Team!

    19-03-2015, 16:42 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    09-03-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.9e @XC Ottignies
    Zondag keek ik uit naar mijn eerste wedstrijd van't seizoen, een Cross-Country in Ottignies en dat onder een stralend warm zonneke maar zonder Rob die niet kon. Daar waar ik in 2007 voor 't eerst BK werd op een technisch rondje. Ter plaatse zag ik dat het een totaal ander parcours was, aan de andere kant van het "Bois des reves"-park. Ontgoocheld na een verkenningsrondje, helemaal niet technisch en veel steile klimmen. Tijdens de opwarming op het parcours bleek het er wat moeilijker bij te liggen hier en daar, nu werd het pas leuk! Verbaasd dat ik mocht starten op de tweede rij, mooi meegenomen op de smalle startklim. Ik was goed mee weg maar voelde al meteen de benen vollopen ondanks een degelijke opwarming. Toen we na een stuk in't bos op het vlakke pad reden kon ik zien welk groepje er voor me uitreed. Ik kon het haast niet geloven! Ik zag Inne, de Nederlandse Britt VD Boogerd, Pauline...rensters waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze ooit nog kon volgen. Ik zat 7e. Net voor de steile zig-zag klim raasde Hilde Verschaeve voorbij, die kende ik nog van toen ik pas begon. Een grote dame met evengroot palmares waar ik veel respect voor heb, teveel misschien... Op de klim maakte ze fouten en bijna in elke scherpe bocht stonden we te voet maar ze liet me niet voorbij. Ik zag de rest wegrijden maar durfde niet te roepen of kwaad te worden. In een afdaling kon ik haar passeren door een gewaagde binnenbocht te nemen, cool! :) Op een lange steile klim verderop kwamen zowel Hilde als pluimgewicht Marlies Beckers voorbij. Deze en de volgende ronde speelden Hilde en ik haasje over. Zij op de klimmen, ik in de afdaling. Ik voelde echter de benen steeds meer protesteren, tot tegen de krampen aan. Dit na amper 40min, hoe kan dat? Dan maar gelleke genomen en gas terug, ik moest Hilde laten gaan en hopen dat ik niet nog verder terugzakte. Ik kon het nog een ronde uithouden maar zag op het einde dat Steffi niet ver achter was. Ik moet dus wel wat stilgevallen zijn. Gelukkig was de meet in zicht want ik zou het niet lang meer uitgehouden hebben ;). Een 9e plek waar ik best tevreden mee kon zijn gezien de omstandigheden. Ik was dinsdag en woensdag goed ziek, buikgriep. Zo erg zelfs dat ik woensdagmorgen 2.5kg kwijt was! Vandaar waarschijnlijk de vroege krampen, vocht-mineralentekort? Verder ben ik nog niet aan het intervallen op training dus er zit nog veel rek op. Wat een verandering tov de voorlaatste plek vorig jaar in Dinant! Misschien is het nog niet te laat om aan een "come-back" te denken? :P Leuk weerzien met iedereen en dat veel mensen vroegen hoe het was terwijl ik bijna niet meer in het XC-wereldje zit deed deugd. Ook de vele supporters gaven enorm steun. Het deed deugd om weer terug te zijn! Echter zondag staat de eerste enduro op het programma, in Esneux. Lapierre Prorace 29er racemasjien omruilen voor dikke bak Spicy Team 27.5' met 160mm veerweg: BRAAP! :)

    09-03-2015, 20:06 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    24-02-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Revanche@ Oostmalle cross
    Na pech in Lille met een rem die vastliep en een resultaat navenant (37e op 40) was ik uit op revanche in Oostmalle. Een beetje een vergelijkbaar parcours, zolang er maar bos in zit vind ik het leuk! :) Zaterdag werkte ik nog een training af van 3.5u, gewoon omdat het MTB-seizoen belangrijker is. Ik fietste naar het parcours, reed 4 rondjes en weer terug naar huis. Ik voelde me zo super dat ik moeite had om me in te houden. Zondag alleen op pad, Robke kon niet. Gelukkig kon ik rekenen op Frank Henderickx. Ik voelde dat ik gisteren wat te zot gedaan had maar ik dacht dat het wel goed zou gaan. Bij het opwarmen aan de start had ik het gevoel dat ik met te weinig druk reed, ondanks de verkenning met dezelfde druk. Ik werd weer als laatste afgeroepen. Bij de start niet direct in mijn pedaal maar kon dit al snel goedmaken en zelfs veel opschuiven. Ik wou nog verder opschuiven maar werd bijna gesandwiched en moest in de remmen. Ik draaide halfweg het pak het veld in maar bij de eerste zandbocht gingen ze erbij liggen en ik kon niet voorbij. Iedereen passeerde buitenom. Lap ik zat weer helemaal achteraan... Dan begon de inhaalrace, het liep goed en de benen waren ook nog goed. Ronde na ronde schoof ik op, al voelde ik dat ik met te weinig bandendruk rondreed. In het bos liep ik meestal uit op mijn achtervolgers, in het zand kwamen zij dan wat terug. De Luxemburgse Suzy Godart wilde mij perse voorbij, ik sprintte nog mee maar liet haar dan voorgaan. Er kwam een moeilijk zandbochtje naar boven, wie wil er dan nog voorbij? Daar had je het al, ze ging tegen de grond -wat ik al verwachtte- en kon haar omzeilen. Daarna had ik ook afgerekend met de Australische kampioene Lisa Jacobs maar die bleef precies wel dichtbij. Tegen het einde kwam een rood-witte renster in zicht. Ik probeerde er naartoe te rijden, kwam steeds dichter. Het was moeilijk om foutloos door het zand te rijden dat steeds muller werd en soms werd de kloof terug groter. De laatste ronde en ik zat er bijna bij! Blijkbaar had ze toch nog wat overschot want op het einde van de ronde versnelde ze en nam afstand. Mijn beentjes begonnen zowat vol te lopen, amai. Ik draaide de aankomstlijn op en reed nog wat ik kon tot ik plots in mijn ooghoek de Australische zag opduiken. Het werd een hele lange sprint waarbij ik net de duimen moest leggen. Dju! Heel tevreden, zowel met het goeie gevoel als met het resultaat (23e op 35). Misschien had er wat meer ingezeten gezien de bandendruk en de valpartij na de start maar toch super content! Met een goed gevoel kan ik het mountainbikeseizoen beginnen, de eerste wedstrijd is 8 maart in Ottignies bij Waver. Dit is een cross-country (rondjes) waarna op 15 maart de eerste endurowedstrijd start in Esneux (Luik). Ik kijk er alvast naar uit!



    24-02-2015, 23:03 geschreven door Kris10  

    Reageer (0)

    T -->

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!