Donderdag 23 april 2009 Na het falen bij mijn tocht naar Rome in 2008 zijn mijn medische problemen compleet van de baan nadat ik in november een heelkundige ingreep heb ondergaan. Hoera! Genezen! Plannen om op vrijdag 29 mei 2009 met vernieuwde energie een fietstocht naar Rome aan te vatten. De draad weer opnemen op het punt waar ik vorig jaar tot mijn grote spijt heb moeten opgeven: dat zag ik helemaal zitten! Dit voorjaar, van zodra de lente in de lucht hing was ik bijna dagelijks aan het trainen en nu, in april ben ik al in optimale conditie!
Nog enkele weken te gaan... en met goede moed en nieuwe plannen... dat zag er veelbelovend uit...
...maar… weeral pech!
Op paaszaterdag 11 april, had ik met de fiets een aanrijding met een personenwagen. Een harde klap… met de ambulance naar het ziekenhuis en diezelfde avond nog geopereerd wegens een gecompliceerde breuk aan het sleutelbeen rechts! Gelukkig had ik mijn fietshelm op, anders waren de gevolgen véél erger geweest (mijn helm is gebarsten, mijn bril is stuk...). Ik besef maar al te goed hoeveel 'geluk' ik heb gehad bij dit ongeluk!
Lichamelijk ben ik minstens voor 6 weken out, maar ook psychisch is deze tegenslag een harde noot om kraken.
Het herstel verloopt goed maar het zal tijd nodig hebben. Volgende week zullen de resultaten van een eerste scan mij vertellen hoe het genezingsproces tot nog toe verlopen is.
Ik probeer de moed er in te houden en positief te denken maar ik durf nog geen plannen te maken voor Rome 2009. Afwachten en zien hoe het verder evolueert...
Dinsdag 12 augustus Een paar Indische zusters van de kloostergemeenschap 'Ursulinen van Tildonk' verblijven een aantal dagen in ons land. Ze zijn op retraite in het Franciskaner klooster, Vogelzanglaan 2 in Sint-Pieters-Woluwe. Ik had het genoegen Sister Florence te ontmoeten. Zij is de verantwoordelijke voor het kindertehuis 'Champa Hostel' in Ordih (India). De helft van de ingezamelde sponsorgelden werd afgestaan voor de verdere afwerking van het 'Champa Hostel'.
Sister Florence gaf me een brief mee waarin ze haar dank uitdrukt tegenover al de sponsors voor hun bijdrage aan dit project. Een welgemeende dank ook in naam van al de kinderen die in Ordih verblijven.
Hierna kopie van de brief:
Ursuline Provincialate Ambikapur Date 6/8/2008
Dear Sponsors, Our loving greetings to -you. We are very happy to received from you the financiel help. With our grateful heart we thank you for your generosity to help us in our needs. We are happy and we keep you in our prayers for your successful work. With much love yours in Christ Sister Florencia
Zondag 6 juli Sinds een paar dagen spookt het me voortdurend door mijn hoofd dat ik ondertussen al met de fiets in Rome en met het vliegtuig weer thuis had moeten zijn! Wat heb ik spijt dat mijn plannen gedwarsboomd werden! Hoe vaak denk ik niet aan hoe het had kunnen zijn en aan wat ik gemist heb!
Vandaag ben ik al bijna een maand thuis. De pijnlijke symptomen zijn ondertussen verdwenen en dat is maar goed ook! Dat de pijn weg is maakt het wél moeilijker om me te blijven realiseren dat het toch niet mogelijk was geweest toen mijn tocht verder te zetten. De specialist bij wie ik vorige week voor onderzoek ging raadt mij een operatie aan. Die zal gebeuren in het najaar. Ik wéét dat die heel pijnlijk zal zijn, maar men belooft mij goede resultaten en een grote kans dat ik nadien weer volop zal kunnen fietsen. De kans op herval zou heel miniem zijn!
Sinds ik dit nieuws heb mogen horen heb ik weer hoop dat ik volgend jaar misschien mijn tocht zal kunnen hervatten! Dat geeft me vleugels!
In ieder geval fiets ik momenteel af en toe een beetje, doe ik korte ritjes bij mooi weer. In het najaar plan ik dan de operatie zodat ik gans de winter heb om te herstellen. Ik hoop dan in het voorjaar opnieuw aan mijn conditie te kunnen werken en langere fietstochten te doen.
En misschien…. … kan ik dan volgende zomer mijn tocht hervatten waar ik hem nu heb moeten opgeven….
… dat zou mooi zijn!!! Ik durf het eigenlijk nog niet te geloven….
Ik hoop dat jullie mij verder blijven volgen. Ik blijf verslag doen op mijn benefietsblog!
Nogmaals dank voor jullie steun en voor jullie warme woorden!
Het opgeven van mijn tocht naar Rome valt mij heel zwaar, zwaarder dan ik dacht. Het voelt voor mij als een totale persoonlijke mislukking. Ik overweeg natuurlijk een grondige medische behandeling, wat waarschijnlijk een operatie zal inhouden. Maar ik realiseer me tegelijkertijd dat ik waarschijnlijk nooit meer van zo'n fietsproject zal kunnen dromen.
Als ik terug kijk op de voorbereiding... al die uren fietsen, al dat organiseren, al die fietslessen, al die plannen... het lijkt wel allemaal voor niks geweest.
Deze mislukking zal bij mij de tijd nodig hebben om te verwerken... ik ben er echt het hart van in.
Dank aan de mensen die achter mij hebben gestaan en die mij met woord en daad hebben gesteund. Ik vind het persoonlijk heel erg dat ik al die mensen moet teleur stellen en ik hoop dat iedereen begrijpt dat ik in de gegeven omstandigheden niks anders kon dan opgeven... hoe moeilijk ik het zelf ook had om precies dát toe te geven. Het was niet te lezen tussen de lijntjes van mijn blog, maar ik heb dágen verbeten met pijn doorgefietst....
Zondag 8 juni Geen goed nieuws.... Ik heb al een paar dagen heel veel last van hemorroïden maar ik wilde het nog niet op de blog vermelden omdat de zaak nogal genant is. Deze nacht bijna geen oog dicht gedaan van de pijn en heel de nacht liggen piekeren. Omdat dit medisch probleem een zwakke plek voor mij is heb ik dan maar een telefoontje naar het thuisfront gepleegd en is de 'bezemwagen' alvast in mijn richting komen rijden. Hulp was onderweg, maar toch wou ik niet opgeven! Ik had natuurlijk de nodige medicatie voorzien en probeerde mij daar al een paar dagen nauwgezet mee te verzorgen in de hoop dat het over zou gaan, niks was minder waar.
Vandaag blijf ik met de GSM in contact met de 'bezemwagen' zodat die me kon vinden indien nodig. Lekker weertje maar in de namiddag begon het opeens wel heel hard te onweren, met hagelstenen en al. Gelukkig onder een brug kunnen schuilen.
Naarmate de dag vordert heb ik meer en meer pijn. Op het laatst kan ik helemaal niet meer op het zadel zitten. Af en toe een terrasje brengt evenmin soelaas: ik kan ook niet meer op een stoel zitten, zo blijkt!
Tegen 16u is het heel erg en moet ik wenend opgeven. Ik bel Rita met mijn GSM en deel mee waar ik me bevind zodat we deze avond samen in Söllingen kunnen overnachten om morgen terug naar huis te keren met de fiets achteraan op de auto...
Gisterenavond heb ik er heel wat werk van gemaakt mijn fiets een goeie poetsbeurt te geven. Door de modder van de vorige dagen was dit echt wel eens nodig. De locatie "Hotel Forst" leende zich hiertoe perfect. Vodden, emmers, sponzen... alles ter mijner beschikking!
Zo was mijn avond een beetje gevuld. Alle vijsjes nazien, banden oppompen, ketting oliën...
Ik ben echt fier op mijn tweewieler. Hij ziet er weer een beetje toonbaar uit!
Ik geef jullie hier een paar foto's van de voorbije dagen, toen ik onder de modder zat.
Jullie zien achtereenvolgens: - mijn vuile voeten - veters in de wasbak - schoenen in bad - mijn kleren onder de modder
Deze morgen, zaterdag 7 juni, vertrokken met bewolkte, grijze, overtrokken lucht... dat beloofd niet veel goeds. Heb gisteren nog de weerberichten op TV gevolgd en die bevestigen mijn vermoeden... slecht weer op komst...
Ik besluit om wat te genieten van mijn zaterdag en stop ongeveer na 10 km fietsen in het stadje Buchsal.
Ik bezoek o.a. het Schloss te Bruchsal:
(voor alle duidelijkheid: dit is niet mijn hotel maar Schloss Bruchsal )
donderdag 5 juni 2008 Deze morgen na een stevig ontbijt (ik eet af en toe een gekookt eitje bij het ontbijt) maak ik mij klaar om te vertrekken. Het begint te druppelen, ik trek dus mijn regenjasje aan. Na een paar kilometers weer even moeten zoeken om het pad van de Reitsma-route weer te vinden. Even vragen en dan nog eens vragen enz... Goed nieuws: het pad gevonden én het stopt met regenen! Ik kon mijn regenjasje weer uit doen. Ik ben goed ‘in form’ en kan een lekker tempo nemen.
Op een bepaald moment neemt het fietspad een onverwachte bocht en zie ik plots (te laat!) een modderstroom en plassen op het fietspad. Ik kan niks ontwijken, mijn wiel glijdt uit in de modder, ik val op mijn linkerzij met mijn ‘toot’ in een volle plas water. ALLES zit onder de modder: mijn T shirt, fietsbroek, schoenen, kousen, fietshandschoentjes, alles... mijn fietszakken aan de linkerkant... ikzelf, mijn fiets… een ganse modderbrij!!!Niet te doen! Al bij al valt het nog mee dat ik me geen pijn heb gedaan! Alleen wat pijn aan de linker dij, maar geen erg.
Overeind gekrabbeld en ikke weer weg. Een eind verder ligt gans het fietspad wéér vol met modder en water. Ik probeer er rustig door te fietsen maar het lukt niet. Ik probeer te voet met de fiets aan de hand. In de berm stappen lukt niet zonder modder…, in het graanland... overal waar je kijkt is er modder. Ik lijk wel een mislukte kampioen veldrijden en dat is niet de bedoeling.
De banden van mijn fiets zijn niet geschikt voor deze omstandigheden: ze zijn in het midden vlak waardoor ik ga slieren in de modder. Aan de zijkant zijn ze geribbeld en nemen ze al de modder op. Resultaat: spatborden, remmen ALLES vol modder! ... ikke godver.... Mijn fietst kon niet meer bollen van de modder. Ik moest met mijn vingers peuteren om de meeste smurrie er van tussen te halen tot ik min of meer kon rijden. Ikke weer op weg.
Ik kom op de grote baan en zie daar een Shell pompstation. Ik ga daar naartoe om te vragen om hulp. Ik wil mijn fiets enz… wat schoonmaken. De goede man stelt voor mijn fiets af te spuiten met de hogedrukreiniger… heel vriendelijk, maar dat zie ik helemaal niet zitten. Ik bedank en vraag een emmer water…handwerk dus. Emmers en emmers water heb ik daar verbruikt... ook de fietszakken afgewassen. Achter een hoekje gauw propere kleren aangetrokken en ikke weg. Twee volle uren ben ik daar aan dat pompstation bezig geweest!
Ik zet mijn weg verder. Gelukkig is die ellende achter de rug! Denk ik...
Een goed uur later weer hetzelfde: gans het fietspad onder de modder én plassen water. Wéér die fiets onder de modder. Ik spreek een dame aan (die ook deze route volgt maar in de tegenovergestelde richting) die mij de vervelende mededeling kon doen dat mij nog méér modder te wachten stond! Ik besluit dat het zo niet meer verder kan en maak rechtsomkeer (weer door diezelfde modder!) omdat ik besluit het pad te verlaten en via grotere wegen mijn weg te vervolgen. De grote baan is niet zo leuk en ook gevaarlijk, maar er was geen alternatief. Ik zie wel wat ik morgen doe…
Ik heb een paar mooie modderfoto’s voor jullie in petto… om handenwrijvend naar uit te kijken tot het moment dat ik een PC mét USB poort onder handen krijg! Misschien morgen?
Ik ben nu in Lorsch en logeer in gastenhof ‘Zum Lamm’.
woensdag 4 juni Gisterenavond in het hotel had ik geen stopje in de afvoer van de lavabo, maar een vooruitziende vrouw is goed uitgerust met de nodige atributen: mijn kampeer-bassintje in nylon kwam mij goed van pas om een wasje te doen. Een mens moet zorgen voor hygiëne nietwaar. Een gezond mens in een proper lichaam... of hoe was het nu ook alweer?
Vermoeide benen... hopelijk komt er met de tijd een bruin kleurtje bij...:
Lekker fietsweertje vandaag. Een groot stuk van de dag verder langs de Rijn gefietst en later op de dag de Rijn verlaten en verder het Reitsma-pad gevolgd tot het oude wijnstadje Ingelheim waar ik aankom rond 17u. Net op tijd: het begint weer te onweren....
dinsdag 3 juni In Zülpich de voorbije nacht een verschrikkelijk onweer! Gedonder en gekletter en regenen met bakken.
Tijdens het ontbijt even gebabbeld met een Nederlander die met de fiets naar het Rijndal trekt. s' Morgens was het fris en het onweer hing nog in de lucht. Gelukkig heb ik vandaag niet in de regen moeten fietsen en kwam na de middag de zon piepen.
Hier zie je het begin van de Reitsma-route:
De beschrijving van het te volgen traject in de Reitsma-gids klopt niet altijd en het gebeurt dat ik een ommetje moet maken om de juiste weg te zoeken. Onderweg nog een Nederlander ontmoet met wie ik een eindje samen heb gefietst. Hij was ook op weg naar Rome en hij was even de weg kwijt.
In Remagen kwam ik aan de Rijn.
Ben dan verder langs de Rijn gefietst tot Koblenz. De Rijn is groots en rustig, alleen jammer dat het mooie beeld verstoord wordt door de industrie...
In Koblenz aangekomen rond 18.30u onder een stralend zonnetje. Ik logeer in Hotel Kompforte 'Hotel mit Weinstube'
Vandaag 117,6 km gefietst. Totaal aantal km: 358,3
)
