Inhoud blog
  • Vulkaanuitbarsting
  • Me-time
  • De pest
  • Sport en hobby perikelen
  • De manen van Uranus
    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Kidsproof?!

    22-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vulkaanuitbarsting
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Mijn kleinste spruit leert op school over de landen in de wereld en over vulkanen en aardbevingen en alle aardrijkskundige dingen. Ik vind dat wel een uitdaging voor een 4-jarige, maar goed, hij lijkt het uitermate boeiend te vinden. Elke avond vertelt hij over de wonderlijke natuurverschijnselen en vandaag kwam hij aan met nieuwe kennis over de Filipijnen (!) en Duitsland. Zijn betoog ging verder over filmpjes op de computer, waar er een vulkaanuitbarsting te zien was.
    Als moeder en als vrouw heb ik soms ook wel eens last van uitbarstingen... Als de living net opgeruimd is en waar je twee uur later niets meer van merkt. Als de kinderen niet direct-direct-direct luisteren als ik iets vraag. Als er gezeurd wordt over schermpjes allerhande zoals daar zijn smartphone, tablet, playstation en WIIU... Het spreekwoordelijke ontploffen, met lava en pyroclastische wolken incluis. Een explosie van opgekropte energie die in één tel vrijkomt. En waar ik me achteraf zo leeg als de ingestorte Mount St. Helens over voel. En waar de toehoorders dan enorm verbaasd over zijn, want niemand -nee niemand- had de uitbarsting zien aankomen, misschien ikzelf ook niet.
    Gelukkig kan ik zeggen dat de uitbarstingen de laatste tijd zijn afgenomen. Ook de intensiteit is vele malen zwakker. Misschien dat de vulkaan in mij wat ingedommeld is? Dat hij in een soort van winterslaap is terecht gekomen? Maar of hij helemaal uitgedoofd is? Wink
    Till next time... TADA

    22-02-2018 om 22:31 geschreven door Belle Maman  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Me-time
    Zo lang geleden dat ik nog iets geschreven heb. En dan is er het eeuwige excuus "ja druk hé". En dan sneuvelt meestal datgene wat ik het liefste doe eerst. Datgene waar ik energie uit put, datgene waar ik plezier aan beleef, datgene wat nodig is voor mij om te blijven gaan... Maar daar had ik dus de voorbije weken niet veel tijd voor.
    De prioriteiten gingen uit naar het werk: véél toetsen geven, want punten nodig voor het rapport. Als je veel toetsen geeft, heb je logischerwijs veel verbeterwerk. Wat ik dus vooral in mijn vrije uren gedaan heb. Dan de punten ingeven in het schoolsysteem en vakcommentaren schrijven , want leerlingen hebben nood aan uitleg en duiding. Om dan ten slotte nog titularis-commentaar te schrijven, want ja, leerlingen hebben nog meer uitleg en duiding nodig bij hun zuur verdiende punten... Nochtans kunnen sommige kinderen dan on-ge-loof-lijk verbouwereerd kijken bij een eerste blik op hun rapport. Soms begrijp ik ze niet goed: wat verwachten ze dan? Als ze op hun toetsen 3'en, 5'en en 6'en behalen, verwachten ze dan echt 70% te halen op hun rapport?! Of als je wéét dat ze in sommige lessen nog altijd de speelvogel uithangen en ze komen met een engelengezicht vragen van waar die commentaar komt, dan moet ik hen toch wijzen op het feit dat ze de deugniet zijn?! En dan komen bij sommigen de traantjes... Het berouw dat de kop opsteekt, het inzicht dat er iets niet goed ging én het besef dat ze het niet meer kunnen ontkennen... Iedere keer opnieuw. I've seen it all before. En iedere keer opnieuw mijn peptalk dat ze het de volgende keer beter moeten doen, dat ze zich moeten herpakken en zich goed moeten voorbereiden op de komende examens. En dat beloven ze dan...
    Nu sluit ik de school voor een week. Geen mails, geen sollekes Wink geen OneDrive, geen enkele link met school. Want nu is het me-time. Eindelijk eens tijd om een boek te lezen, om een serie op Netflix te kijken, om bij te babbelen met vriendinnen, om quality-time door te brengen met mijn loved-ones. 
    OOhh hoor ik jullie denken, ze is leerkracht? Dan heeft ze toch alleen maar vakantie?! 
    Yeah... right... think again.
    Till next time... TADA

    08-02-2018 om 20:26 geschreven door Belle Maman  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    04-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De pest
    In de middeleeuwen zijn er duizenden mensen aan de pest gestorven... De longpest, de builenpest, de zwarte pest... ze namen Europa in en over. 
    Dit is één van de leerstofonderdelen op het programma van het derde jaar geschiedenis. Ikzelf heb die lessen altijd heel leerrijk gevonden en ook mijn leerlingen vonden het wel eens leuk om bioloog in "de duistere eeuwen" te spelen. Ook wees ik hen op de impact van het woord "pest". Het wordt altijd in een negatieve context gebruikt: "de pest aan iets hebben, iets verpesten,..." 
    En zo dus ook PESTEN. Tegenwoordig weer alom in the picture door de campagne van Ketnet. 4 stipjes op je hand plaatsen als teken dat je tegen pesten bent. En alle scholen (lager én middelbaar) springen op de kar en delen stippen uit dat het een lieve deugd is! En terecht, want pesten is verschrikkelijk en moet zoveel mogelijk aangepakt worden.
    Toen ik deze week te horen kreeg dat mijn oudste zoon zich misdroeg in de tekenschool en dat hij kinderen van hun werk hield en opzettelijk stoorde, heb ik hem dus eens goed zijn levieten gelezen. Hem duidelijk gemaakt dat zo'n gedrag ab-so-luut niet kan. En toen kwamen er traantjes en vroeg ik waarom hij weende. Hij antwoordde: "Ik wil helemaal niet meer naar de tekenschool, ik vind het daar niet leuk!" En na een paar keer aandringen kwam uiteindelijk de reden waarom hij niet meer wilde gaan en waarom hij zo "stoer" deed... Hij wordt gepest en uitgelachen. Door het vriendinnengroepje van zijn zus...
    Ik was er even niet goed van... Hij durft wel meer een leugentje om bestwil uit zijn mouw te schudden, maar ik voelde meteen aan dat dit écht was. De manier waarop hij begon te snikken, waarop hij zich terugtrok in de zetel, met een vorm van schaamte in zijn ogen, omdat hij toegegeven had gepest te worden.
    Later die dag heb ik de dochter geconfronteerd met zijn verhaal en ze gaf alles toe. Ik had tranen in mijn ogen toen ik haar berispte. Ze noemde hem "stom en dik" en dat zijn heel gemene dingen. Ik herkende de onmacht bij mijn zoon, omdat ik zelf ook nog gepest ben. De hedendaagse pest is terrein aan het winnen. Voor mij mag ze opnieuw uitgeroeid worden...Crying or Very sad
    Till next time... TADA

    04-02-2018 om 22:12 geschreven door Belle Maman  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sport en hobby perikelen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Ik hecht veel belang aan de vrijetijdsbesteding van mijn kinderen. Ik wil dat ze hobby's hebben, liefst een sport, maar iets creatiefs kan zeker ook. En dus begon de zoektocht naar leuke invullingen van woensdagnamiddagen of weekends. 
    Voor de dochter had ik al snel iets geschikt gevonden. Ze blijkt een meer dan gewone interesse te hebben voor dansen. Daarom traint ze nu al drie jaar in een leuke dansschool. Haar juf neemt alles op een speelse manier op, zonder aan discipline of kwaliteit in te boeten. Die toewijding resulteert jaarlijks in een spetterende dansshow, waar ik elke keer weer het zakdoekje moet boven halen, omdat mijn moedergevoel overloopt -letterlijk- van trots. Verder gaat de dochter naar de tekenschool en is ze een graag geziene meid in de jeugdbeweging.
    De zoon is kieskeuriger wat zijn vrije tijd betreft... Het liefst van al zou hij weekends na elkaar games uitproberen en ze van A tot Z in één ruk uitspelen. Maar daar kan ik dus onmogelijk mee akkoord gaan. Hij gaat op zondag graag naar de jeugdbeweging, omdat hij daar "zijn beer" kan uitlaten: hij mag crossen, smossen, onnozel en stoer doen en niemand die daar een probleem mee heeft. Op woensdag gaat hij ook naar de tekenschool, maar hij heeft me al een aantal keer duidelijk gemaakt dat het toch niet helemaal zijn ding is. En dan is er de eindeloze zoektocht naar een geschikte sport... Voetbal? Nee (gelukkig niet!) Dan maar judo... te technisch en te statisch voor hem. Tennis? Geen echte interesse voor... En dan is er mountainbiken. Dat is echt iets voor hem. Hij lijkt wel vergroeid met zijn fiets (die oorspronkelijk van mij was, maar toch alleen maar stof stond te vergaren in de garage). Maar waar kan hij dat in groepsverband gaan doen? En dan nog een groter dilemma... dikwijls gaan die mountainbiketochten door op zondag, de dag van de jeugdbeweging...
    En dus heeft hij nog altijd geen sport gevonden waar hij all-the-way voor kan gaan. Ik hoop dat dat snel komt, want soms heeft hij zoveel energie dat hij hier de muren op loopt. Tiens... misschien moet ik me eens informeren over muurklimmen. Laughing
    Till next time... TADA

    01-02-2018 om 21:36 geschreven door Belle Maman  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De manen van Uranus
    Klik op de afbeelding om de link te volgen De kids zitten nog altijd volop in hun project over "sterren en planeten" en nu worden de ouders blijkbaar ook ingeschakeld. De zoon had een duidelijke opdracht gekregen: de 27(!) manen van Uranus namaken... Gelukkig is de papa creatief ingesteld en gingen ze aan de slag met waterballonnen, kranten en véél behangerslijm om kleine maantjes te creëren. Heel de living vol papier-maché-bolletjes die nu liggen te drogen, om morgen (hopelijk) overschilderd te worden.
    De dochter moest intussen een verhaal bedenken over een reis naar de maan en dat dan ook nog eens uittypen op de computer. Ook zij ging vlijtig aan de slag en in een mum van tijd stond er een kort, maar krachtig ruimteverhaal op pc.
    Ik ben altijd voorstander van muziek in huis. Dus tijdens de ruimtevaart werken stond er een mengeling van hedendaags-alternatief en jaren '90-techno op. Cool Ik vind het ge-wel-dig dat mijn kids in huis rondlopen terwijl ze een deuntje uit mijn tijd neuriën. Zo geef ik -mijns inziens- een beetje cultuur door en tegelijkertijd kan ik iets over "mijn tijd" vertellen, want daar zijn de kids meestal wel nieuwsgierig naar. Juist zoals ik vroeger graag luisterde naar de verhalen van mijn ouders hun jeugd, zo horen mijn kids ook graag mijn verhalen. Dat schept een band, dat schept genegenheid. En dan bloei ik open. Very Happy
    Till next time... TADA

    31-01-2018 om 20:47 geschreven door Belle Maman  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De vergeetachtige jeugd
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Ik heb me deze week niet laten vangen aan het huiswerk-monster. Elke avond hebben de kids en ik hard gewerkt aan hun weekpakket. De ene dag rekenen, de volgende dag dictee oefenen, dan weer wereldoriëntatie (of hoe noemen ze dat tegenwoordig?) met oefeningen opzoeken via Google Earth en nog een gedicht uitzoeken voor de poëzieweek. Alles tiptop in orde. Dus toen ik deze morgen als eerste de deur uitging, was ik gerust dat ze goed voorbereid waren op de komende week. Ik had zelfs nog na het ontbijt tegen de dochter gezegd dat ze haar agenda, map, spellingboek én gedicht in haar boekentas moest steken.
    Dus groot was mijn verbazing toen ik deze namiddag thuis kwam... Op de tafel en op de vensterbank zag ik... agenda's, weekpakketten, spellingboeken en gedichten, die lagen te kreunen om zich naar school te reppen, maar die geen centimeter vooruit kwamen. Eén ding was IK blijkbaar vergeten... hoe vergeetachtig de jeugd van tegenwoordig kan zijn...Wink
    Till next time...TADA

    29-01-2018 om 20:37 geschreven door Belle Maman  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Teleurgestelde kids en met schuld beladen mama
    Op zaterdag gaat de dochter traditiegetrouw dansen. Ze is al volop aan het oefenen voor de dansshow in april en dus mag ze geen enkele training meer missen. Die dansles is voor mij het uitgelezen moment om even voor mezelf te zorgen. Ik zit in de cafetaria, met zicht op het danslokaal en doe dan dingen waar ik anders niet of weinig aan toe kom: lezen, een planning maken voor volgende week of mijn moeder meenemen om bij te kletsen. Gisteren was ze weer van de partij en dan vliegt dat uur voorbij. We blijven babbelen, giechelen, anekdotes vertellen,... En dan blinken we beide van trots als we naar onze dansende meid kijken en zien dat ze het zo goed doet en fijn vindt.
    Deze ochtend stond er een verjaardagsfeest voor de oudste kids gepland. Ik had de stomme fout gemaakt om te beloven dat we daarna nog naar de film zouden gaan. Maar dat bleek al snel onhaalbaar wat tijdsindeling betreft. Dus toen ik ze van het feestje ging halen, moest ik tot mijn scha en schande opbiechten dat er geen film zou komen... Als reactie -zoals ik verwacht had- veel geblaas, gezeur, tegengepruttel, lange gezichten, verwijten en traantjes. Om het leed te verzachten, zijn we dan toch nog pizza gaan eten, want ik voelde me schuldig. Ik heb me voorgenomen niets meer op voorhand te beloven. De teleurstelling in hun blikken zullen me nog een tijdje bijblijven... En langs de andere kant denk ik "Komaan, het is toch maar een film...?!" Maar dan denk ik terug aan hoe teleurgesteld ik was als kind, wanneer er iets niet door ging. Ik heb dus weer iets bijgeleerd vandaag...Embarassed
    Till next time...TADA

    28-01-2018 om 20:42 geschreven door Belle Maman  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Scouts en zo
    De twee groten gingen al een aantal jaren naar de scouts en dat vonden ze echt wel leuk. Maar de scouts is best wel ver van waar we wonen en het over-en-weer-gerij begon me soms wel wat te veel te worden. En vermits ik voorstander ben om zoveel mogelijk in je eigen dorp/stad te ondernemen, waren de scouts dit jaar in de vergetelheid geraakt. Mede door uitstapjes op zondag, of door een zondag-pyjamadag werden de scoutsplannen opgeborgen.
    Tot vorige week, toen ik besefte dat de jeugdbeweging toch wel een meerwaarde is voor opgroeiende kinderen. Samen spelen, samen delen, leren omgaan met elkaar, zelfredzaamheid tonen, vriendjes maken en plezier beleven. Op weekend gaan, in de zomervakantie op kamp! Dat wou ik hen eigenlijk niet langer ontzeggen. Plus -laat ons eerlijk zijn- is het ook een meerwaarde voor mama's die graag op zondag namiddag (of tijdens de examens van de leiding op vrijdagavond) even willen uitblazen én bijtanken.
    Dus ben ik aan het googelen geslagen en heb ik de mogelijkheden in onze woonplaats op een rijtje gezet. Een hele resem scouts-, chiro-, ksa-, klj- en nog veel meer groepen passeerden de revue. Het was een fluitje van een cent... mailtje naar de leiding, kids welkom.
    Daarom zit ik nu,op vrijdagavond, met een lekker glas rode wijn in de zetel. Straks komen mijn kapoenen thuis, waarschijnlijk met leuke, nieuwe scouts verhalen. En ondertussen heb ik bijgetankt, letterlijk én figuurlijk. Laughing
    Till next time...TADA

    26-01-2018 om 19:25 geschreven door Belle Maman  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    25-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sterren en planeten
    Mijn kids werken rond het project "sterren en planeten" in de klas. In groepjes van drie moeten ze alles weten te ontdekken over de ster/planeet die ze toegewezen hebben gekregen. De zoon kreeg Uranus toegewezen, de dochter de maan (die technisch gezien noch ster, noch planeet is...). Na de verplichte sessie weekpakket (cfr. blog van dinsdag) en de oefeningen op pc over de maaltafels, konden we dan na het avondeten iets opzoeken over Uranus...
    Ik weet nog dat ik als kind uiterst geboeid zat te luisteren naar mijn vader toen hij vertelde over de Aarde en Mars en diens manen Deimos en Phobos... In een tijd van alleen boeken en encyclopedieën kon ik mijn fantasie de vrije loop laten en kon ik me maar een vaag beeld vormen van die vreemde werelden die me zo boeiden.
    Anno 2018 is het niet moeilijk om je er iets bij voor te stellen, met dank aan YouTube. Even "Uranus" ingeven en de filmpjes flitsen voor je ogen. Hoe Uranus zijn draai-as niet dezelfde is als die van onze Aarde. Hoe het magnetisch veld alle kanten op zwiept en dusdanig de dodelijke zonnewinden niet kan afweren. Hoe de oppervlakte van deze planeet niet solide is, maar een mengeling van gesteente, ijs en een mengeling van water, methaan en ammoniak.
    Ik moet zeggen, IK heb wat bijgeleerd deze avond bij het bekijken van deze filmpjes. Wat mijn zoon en dochter hebben bijgeleerd? Dat het gas methaan geproduceerd wordt door de koeien als ze een scheetje laten...Cool
    Till next time... TADA

    25-01-2018 om 21:46 geschreven door Belle Maman  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-01-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Spuitjes en naaldjes
    Mijn kleine man heeft nog steeds een veel te hoge temperatuur. En deze nacht heeft hij alle sterren uit de hemel gehoest. Dus na het kinderarts-débacle en de interventie op spoed, stond er vandaag weer een bezoek aan de huisarts gepland. En deze keer moest er bloed getrokken worden... bij mij 4-jarige deugniet, die de laatste tijd zo bleek ziet als een plattekaasje. Hij kent de huisarts al heel goed, hij voelt zich op zijn gemak bij haar. Oortjes kijken, varkensneus maken, mondje open en AAA zeggen, het gaat zoals een fluitje van een cent. En dan kwam de prik-vlinder eraan...een scherpe naald met zijvleugeltjes, precies een vlindertje. In eerste instantie was kleine man niet gealarmeerd, ook al had de huisarts hem alles al van A tot Z uitgelegd in kindertaal. Tot de gevreesde PRIK er kwam... En zoals dikwijls bij jonge kinderen is het even zoeken naar de ader. De gilletjes en de overvloedige tranen die over zijn wangen rolden, raakten me diep. En toch is hij een flinke jongen geweest, want hij heeft niet bewogen bij de bloedafname. Hij bleef maar kijken naar die venijnige naald die in zijn armpje bleef steken. En die uitdrukking op zijn gezicht... die neem ik als mama weer voor lange tijd mee. Want welke mama wil haar kleintje nu zo pijn zien hebben? Ik heb thuis dan maar een traan weggepinkt Crying or Very sad
    Till next time... TADA

    24-01-2018 om 20:40 geschreven door Belle Maman  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!