Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Bart fietst tegen kanker.
Mijn voorbereiding en beleving van de 1000 km Kom op tegen Kanker
14-01-2012
Mijn motivatie om deel te nemen aan de 1000 km.
Zoals de naam van mijn team al doet vermoeden, ben ik Bart Daems.
Ik ben een 35-jarige leerkracht in de Basisschool De Zonnebergen te Walem.Samen met mijn vrouw heb ik 3 geweldige zoontjes en we wonen reeds 10 jaar in het gezellige Hingene (Bornem).
Het jaar 2005 was er voor mij eentje waar ik met dubbele gevoelens op terugblik. Enerzijds de geboorte van mijn tweede zoon, wat toch één van de meest memorabele momenten in iemands leven is. Anderzijds heb ik dat jaar mijn allerbeste vriend, bloedsbroeder en 2de hand op de buik moeten afgeven na een hevige strijd tegen zijn hersentumor.
Ondanks zijn verbeten gevecht en zijn enorm doorzettingsvermogen heeft hij de strijd op 30-jarige leeftijd moeten staken. Deze gebeurtenis heeft mijn leven eigenlijk voorgoed veranderd. Het heeft mij enorm geraakt, maar ik heb er tevens zeer veel uit geleerd, ben er eigenlijk een ander mens van geworden.
Ik loop dan ook al enkele jaren met de gedachte iets te ondernemen ten voordele van Kom op tegen Kanker.
Wanneer ik het voorbije jaar op school in enkele maanden tijd verschillende keren werd geconfronteerd met kanker, wist ik het zeker: ik schrijf me in voor De 1000 km van Kom op tegen Kanker.
Voor het sponsorgeld (5000 euro startgeld) kan ik beroep doen op een heel deel enthousiaste familieleden, kennissen en collega’s. Zij hebben me onvoorwaardelijke steun beloofd, en dat doet me veel deugd.
Ik heb er bewust voor gekozen om de 1000 km volledig alleen te fietsen. Als ik een fractie van de wilskracht van mijn kameraad kan tonen, dan moet het wel lukken.De strijd op de fiets is niets in vergelijking met het gevecht tegen kanker.
Mensen die mij willen steunen kunnen storten op het
Geen info over de rit, alles verliep meer dan vlot. Dus commentaar overbodig. Terwijl mijn hartslag normaal gezien tijdens de tocht rond de 115 slagen per minuut lag, voelde hij bij het bereiken van Walem brug meer dan het dubbel aan. Wat ik in de Koning Albertstraat heb gezien vandaag is werkelijk onbeschrijfelijk. Geen woorden voor om zoveel steun en appreciatie te krijgen van vrienden, collega's en mensen uit de schoolomgeving. Ik was werkelijk enorm aangedaan. Had eigenlijk even willen stoppen om dag te zeggen, maar dat was geen optie. Sorry. Op de markt een enorme massa volk, huiveren. Uiteindelijk moest ik nog het poduim op. Dacht me rustig weg te steken, maar dat was buiten de presentatrice gerekend. Moest verdorie nog het woord voeren voor de hele markt. Oeioei, niks voor mij. Na aankomst nog een pintje gedronken met de teamleden, kennissen, vrienden, collega's en familie. Best druk, maar wel genieten. Alles zit er op, 1000 km fietsen, ongeveer 19000 euro aan sponsorgeld bijeengebracht en mijn blog bijgehouden. Tijd voor rust. Jochen is nu bijna 7 jaar bij me weg en heb eindelijk het gevoel iets gedaan te hebben om hem op de gepaste manier te gedenken. Ik denk dat ik iets gedaan heb wat hij naar waarde kan schatten. Tevens hoop ik met al het geld veel mensen te kunnen helpen. Wie weet is die ene euro beslissend in het kankeronderzoek. Iedereen wie dan ook, die me op één of andere manier hebben gesteund heel, heel hartelijk bedankt!
Beestig dagje achter de rug. Uitermate lekker geslapen en al heel vroeg wakker. Hevig om te vertrekken, met een gezonde angst voor wat me tegemoet komt. Goed vooraan kunnen starten en langs Aarschot en Scherpenheuvel naar de tussenstop in Lummen gefietst.Prachtig weer, een heerlijk deugddoend zonnetje. Zalig. Had geen vaste partner om mee te fietsen, dus volop tijd om praatjes te maken. Mijn broer Tom reed mee in het andere peloton. Hij vond het super en is nu ook gebeten door de fietsmicrobe. Gezellige babbeltjes, maar heel dikwijls heel pakkend. De gesprekken beginnen meestal oppervlakkig, maar al snel kom je tot de kern van de zaak. Waarom doe je mee? Heb ettelijke keren serieus moeten slikken. Anderzijds zeer veel gelachen. Na de tussenstop langs droomwegen langs het circuit van Zolder gereden, om zo door te steken richting Genk (Bokrijk). Fenomenale banen daar, precies gepolijst marmer, zalig bollen zo! In Tongeren schitterend ontvangen geweest en goed voorzien van eten en drinken. Pasta met kip en ansjovis en een rijsttaartje moesten volstaan om terug op pad te kunnen. In Tongeren was Stef mijn fietspartner. Stef was ook een kennis van Jochen. Heel goed ken ik hem niet, maar het was plezant zijn gezelschap te hebben. Goed kunnen praten en ons goed kunnen uitleven op de fiets. Perfect. Het eerste en tweede deel na de middag was geen meter vlak, maar het beviel me prima. Na de laatste stop in Oud Heverlee koers gezet naar Mechelen om netje op tijd te finishen. Nog een lekkere massage gekregen en eindelijk eens op tijd thuis geraakt. Volledige portie nasi met vol au vent van duif (jaja weer van de buurvrouw) gegeten en ga afsluiten met enkele bolletjes ijs met fruit. Verder een heel mooi kleurtje (toch wat rood) gekregen. Morgen is smeren de boodschap. Kijk uit naar morgen, maar heb een vermoeden dat het best wel eens heel emotioneel zal worden. Enerzijds de doortocht door Walem ( zal proberen voorop te rijden) en anderzijds de aankomst op de markt. Ga morgen hopelijk fietsend een project afsluiten waar ik maanden naar heb uitgekeken, en zou dat graag ook doen op de blog. Ga kost wat kost morgen nog een bericht (waarschijnlijk het laatste) posten op mijn blog, want het is voor mij heel belangrijk ook dit in schoonheid af te sluiten. Waarschijnlijk zal het al wel nacht zijn. Verder hartelijk bedankt aan de vele mensen die de afgelopen dagen berichtjes en mails stuurden om me succes te wensen. Sorry dat ik niet alles kon beantwoorden, maar het waren er te veel. Merci aan Raoul voor de bijgevoegde foto's van het vertrek.
Het zal een kort relaas zijn, zou graag snel een dikke uil gaan vangen. Vannacht werkelijk geen oog dicht gedaan. Alle uren van de klok gezien. Volgens kenners doordat je lichaam blijft energie verbranden en de adrenaline zeker. Joost mag het weten hoe het komt. Verder wilde mijn maag niet echt mee 's morgens. Verder geen enkel ongemak.Vandaag echt genoten, go with the flow. Goed kunnen bijpraten met Gunter en Steve. Het was echt genieten. Twee toffe mannen. In het peloton verliep alles vlekkeloos, zoals het hoort. Met de wind als bondgenoot Gent doorkruist. Daarna lekkere pasta aangeboden gekregen in Brugge. Pasta met parelhoen. Heb me eens goed laten gaan en afgesloten met suikerwafels. Het geluk was aan onze zijde, de wind keerde volledig. Andermaal met de wind in de rug mogen cruisen. Na de 2 de bevoorrading op grondgebied Bornem terechtgekomen. Vrouwke en kids, familie en buren langs de kant. Het doet wel iets. Ongeschonden en zonder noemenswaardig problemen om de markt gefietst. Durf het bijna niet te zeggen, maar alles voelt nog prima aan. Morgen zware rit met ongeveer 1500 hoogtemeters. Ben eens benieuwd.
Om kwart voor zeven onder de muzikale begeleiding van Eminem vertrokken vanuit Bornem. Er stond vier graden op de thermometer, maar de zon was present. Gemakkelijk parking gevonden aan perron M en stapvoets naar de Grote Markt gereden.Met mijn mama, papa en broer een praatje gemaakt.Inschrijven ging super vlot en voor ik het wist waren we op pad. De eerste 60 km één foutje gemaakt, te ver achteraan gekropen in peloton. Verder het golvende parcours zeer goed verteerd. Het was aangenaam fietsen, veel liggen babbelen, veel verschillende verhalen gehoord. Na de bevoorrading in Tienen naar het park van Tervuren gefietst. Prachtig park, enorm groot en goed onderhouden. Ga ik zeker nog bezoeken. In het park waren er enkele toespraken. Deze van Herman Van Rompuy en Chris Lomme waren raak. Het was muisstil. De vader van Jochen was mijn metgezel vandaag, en wij hadden geen woorden nodig. Eén blik in de ogen en een welgemeende knuffel. Ik vond het werkelijk super dat hij erbij was. Hij steunt mee fysiek. De mama mentaal. Daarna was het eigenlijk kicken. Dwars door een verkeersvrij Brussel, met keiharde felicitaties voor de motards (begeleiders en politie). Die mannen hebben de hele tocht ongelooflijk werk verricht. Door de Brusselse tunnels, langs het paleis, atomium en zo voort. Schitterend. In Wemmel middagstop. Eigenlijk heb ik daar iets te weinig gegeten, zal morgen niet meer voorvallen. Daarna vetrokken richting Gijzegem. (Aalst) Vlak achter de voorrijders gereden, relaxt, ging vlot. Na deze bevoorrading was het ineens fel nerveuzer. We moeten altijd per twee rijden en enkele cowboys ( allemaal jongens die ritten deels rijden) vonden het nodig hun kunnen te tonen en telkens overal en onverantwoord tussen te rijden. Dat is echt oppassen geblazen. Dit is niet het geval met de fietsers die voor de volledige tocht gaan. Daar is het solidariteit alom, echt plezant. Bij de volgende bevoorrading heeft de organisatie goed ingegrepen en even afgeroepen dat dit niet kon. Daarna was het fel beter, al heb je er altijd die hardleers zijn. Daarna de kaap van de 200km overschreden en mogen ondervinden dat ik te weinig gegeten had. Altijd maar babbelen, rondkijken en trâppen, maar wel vergeten te eten. Niet echt slim. Echte gevolgen had het niet, heb op tijd de nodige bananen, gels en repen binnengekletst. Het zal morgen niet meer gebeuren. De laatste 20 km constant naast Fons (vader Jochen) gereden. Samen hand in hand over de meet gereden. Kippenvel, onze maat hierboven zal er van genoten hebben denk ik. Verder voelt alles prima aan. De benen dik in orde. Ga wel de nodig rust nemen en veel eten.
Vanavond ging de deurbel. Buurvrouw Liliane met drie overheerlijk klaargemaakte duiven. Super lekker eten. Zo zou ik zeker sterk staan morgen. Bedankt Liliane, mijn avondmaal was stevig en ongelooflijk smakelijk.
In Brantano (Mechelen, Electriciteitsstraat) moet je niet alleen zijn voor een mooi paar schoenen. Vandaag en zaterdag kan je er tevens terecht voor een voetmassage ten voordele van Kom op tegen Kanker. De opbrengst gaat volledig naar het kankeronderzoek. Langs deze weg een hartelijk dankuwel aan het Brantanoteam
Deze middag afgezakt naar mijn oude habitat: de Ursulinen in Waver. Daar had ik de eer een cheque te mogen ontvangen van de leerlingenraad. Hun uniformloze dag heeft niet minder dan 1821 euro opgebracht. Een schitterend bedrag. Ondanks het slechte weer was ik best in mijn nopjes. Werd in de schaduw van de Wavertorens heel hartelijk ontvangen. Door het slechte weer werd de cheque eerst overhandigd op de monumentale trap aan de ingang van de wintertuin. Dit alles in het bijzijn van de leerlingenraad, enkele leerkrachten en de algemeen directeur. Daarna moest ik zoals de koninklijke familie bij een plechtigheid op het balkon verschijnen. Daar kregen de leerlingen de opbrengst van de uniformloze dag te horen. Langs deze weg aan iedereen, leerlingenraad (voor hun werk en enthousiasme) leerkrachten en leerlingen een heel dikke merci. Heel hun actie was top, en het deed me veel deugd zoveel sympathie te ervaren. Verder staat heel team 2 (nr 144) op scherp. Alle jongens zijn ingelicht over de gang van zaken en lieten duidelijk aanvoelen er volledige klaar voor te zijn. Ikzelf heb alles grotendeels klaar. Vandaag voor alle zekerheid een goed regenjasje aangeschaft, het zou misschien wel eens van pas kunnen komen. Maar, over het weer gaan we het niet hebben. Mijn fietske staat volledig in orde te blinken, met de neus naar de garagepoort, klaar om te vertrekken. Misschien morgen nog een laatste bericht en anders zal het donderdag worden. Zal na elke rit proberen een impressie te geven. De lengte van het schrijfsel zal afhangen van de fysieke toestand en beschikbare tijd.
