Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Het kleinste circus van de wereld
... mijn evs avontuur
11-01-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bonne année!

 Dag allemaal,

Eerst en vooral een heel gelukkig gloednieuw jaar!

Ik heb het bloggen een tijdje laten verwateren maar hieronder toch nog een verslagje van de laatste weken van 2008. Ik ga mijn best doen om de laatste week zo snel mogelijk bij te benen. Soms heb ik gewoon zo veel te vertellen dat ik er geen woorden voor vind en dat levert dan alleen maar lege pagina's op.

Dag 14: Montmartre

 

Ik begin mijn tocht vandaag aan metrohalte Cadet, ik heb in “Paris pas cher” gelezen dat ik hier een goedkope kledingwinkel kan vinden. Het klopt, maar ik vind er niet meteen “mijn goesting” in. Wegens metro staking besluit ik te voet verder te gaan. Ik neem Rue de Rochechourt, heuvel opwaarts richting Sacre Coeur. Een smalle, sterk stijgende straat vol met leuke winkeltjes. Tweedehands winkels, kaas-, wijn- en fruitwinkels met leuke etalages wisselen elkaar af. Erg leuk om naar te kijken maar te prijzig! Een oude man die mij er op wijst dat mijn rugzak nog open staat wandelt met mee richting de basiliek. Onze wegen scheiden in een kleine straat vol stoffen winkels waar heel wat vrouwen in grote bakken staan te graaien om hun koopje te vinden. Een prachtig zicht maar ik heb het te koud om mijn fototoestel boven te halen.

 

Aan de voet van de trappenbeklimming die mij te wachten staat word ik opgehouden door één van de vele Afrikanen die armbandjes verkopen. Nee zeggen haalt niet veel uit. Voor je ’t weet hebben ze wat touw rond je vinger geknoopt en beginnen ze te vlechten. Nu ik hier toch letterlijk vast zit begin ik maar een praatje te slaan. Ethiopië, Frankrijk en België worden kort aangehaald. Om de twee zinnen probeert hij toch maar die armband te verkopen. Als hij merkt dat dat niet lukt stelt hij me “golo golo” met “een black” voor. Ondertussen merk ik dat heel wat toeristen rondom mij wel drie euro uit hun zakken halen. Ik wens hem veel succes met de volgende toerist en begin aan de lange trap.

 

Maandag is absoluut een betere dag om Parijs te bezoeken. Er zijn wel toeristen maar het valt echt goed mee. In de basiliek is het heerlijk rustig. Wanneer ik terug buiten komt begint het al te schemeren. Ik wandel de heuvel af en laat mij lijden van winkel tot winkeltje. Hier en daar vind ik goeie koopjes. ’t Is gewoon een kwestie van geduldig de juiste winkel uitzoeken. Je kan hier 1 euro voor een postkaart betalen en drie meter verder heb je er vijf voor dezelfde prijs. Op zoek naar de “Tati” (Vergelijkbaar met Wibra) kom ik twee fiere Belgen tegen. (Ze tonen me zelf hun pasport! ) Ze zijn lang geleden van Marokko naar Parijs verhuisd en zijn dan na dertig jaar in Luik gaan wonen. Hun conclusie: België is het best! J Ik kan hen geen ongelijk geven.

 

In afwachting op een Duits meisje (ook evs-er) waarmee ik heb afgesproken ga ik op zoek naar een betaalbaar cafeetje. Aan cafés, bars, bordels en sex-shops mankeert het niet op de  Boulevard de Clinchy (Waar de Moulin-Rouge staat). Het is hier “gevaarlijker” voor mannen dan voor vrouwen om alleen over straat te lopen vanwege de vele meisjes van plezier die letterlijk hun klanten naar binnen proberen te sleuren.

Ik sluit de avond af met Linda en nog een andere Duitse evs-er in Les Deux Moulins (Het café van Amélie Pouliain: toeristische trekpleister en dus stampvol) . Zij vertrekken binnen twee maanden terug naar huis en spreken nu na 6 maanden toch echt wel een aardig mondje Frans. Het doet deugd om te kunnen babbelen over al die typische evs thema’s: verwachtingen, andere taal, verschillen, eenzaamheid, heimwee, toekomstplannen,… .

 

Dag 17: T. de engel

 

 Het zijn nog steeds opendeurdagen bij Le Plus Petit Cirque du Monde. T.’s mama komt vandaag ook kijken. Het is de eerste keer (sinds de drie jaar dat T. ingeschreven is) dat de lesgevers zijn mama zien. T. blijkt plots heel wat technieken te kennen, luistert goed, en kan zich best wel concentreren. Ik maak van de gelegenheid gebruik om een aantal dingen met zijn mama te spreken. Ik stel voor om met foto’s te werk te gaan, een beloningssysteem te vinden, vraag naar haar aanpak (die aan zijn prima engelengedrag te zien duidelijk werkt). Het gesprek levert heel wat nuttige informatie op en zijn mama stelt zelf voor om met hem mee naar de les te komen als ik eens afwezig ben. Ik vind het vreemd dat er nog nooit eerder contact met de moeder is geweest. Toen ik een week geleden aan de andere lesgevers voorstelde om met foto’s te werken als geheugensteen kreeg ik als antwoord dat T. niet doof is en ons wel goed verstaat. Nu blijkt dat ze thuis en op zijn school dit zelfde systeem hanteren… . Ik moet toegeven dat ik dat met een klein “AHA. Zie je nu wel!” gevoel aan de andere heb verteld.

 

Dag 20 & 21: Een echt weekend!

 

De vakanties beginnen hier officieel op vrijdagavond (en niet op maandag zoals bij ons in België) en daardoor is er dus ook geen les dit weekend. Zaterdag had ik het rampzalige plan om net als iedereen op de laatste zaterdag voor kerstmis mijn kerstcadeautjes te gaan kopen. De massa is enorm maar gelukkig heb ik mijn bijbel op zak: “Paris Pas Cher”. Dé gids om de leuke en goedkopere adresjes te vinden!

Zondag heb ik afgesproken met Jenny (Voor de Bollekes Familie wel bekend). Het was gewoon super leuk om lekker te kunnen babbelen in het NEDERLANDS! En ’s avonds werd ik uitgenodigd om te gaan eten bij Manu (collega) samen met Floriane (collega) en Fabien (Lief van Flo). Dit zijn de mensen dat mij hier in Parijs toch af een toe een echt thuisgevoel geven. Gewoonweg ontzettend warme lieve mensen die ik nu al in mijn hart draag.


Twee Bollekes in Parijs

 

Dag 22 & 23: Au Siège

Flo heeft er gelukkig aan gedacht om wat werkjes voor mij achter te laten aangezien ik twee dagen na elkaar op het bureau moet werken. Helaas, wegens gebrek aan nodige materiaal, kan ik die taken niet uitvoeren. Ik stel voor om het nodige materiaal te gaan aankopen maar dat mag alleen (enkel en alleen!) de verantwoordelijke van aankoop doen. Op Pascale en Audrey (secretaresse) na is iedereen reeds met verlof: geen aankopen dus. Pascal geeft mij dan maar wat dossiers over een aantal wijkprojecten. Ik denk dat dit zo een van de momenten is die elke evs-er wel eens mee maakt. “Lees maar.” Na een halve bladzijde krijg ik het al moeilijk om mij te concentreren en dan vraag je je af: wat ben ik hier in godsnaam komen doen. Ik ben er zeker van dat die projecten op zich wel interessant zijn maar op dat moment is dat dossier voor mij gewoon een tekst die ik moet ontcijferen en het geheel ontgaat mij daardoor gewoonweg. De volgende dag kom ik aan met mijn woordenboek in de aanslag. Pascale blijkt niet te kunnen komen vandaag en de secretaresse die heeft ook geen werk voor mij… . Na vier uurtjes ga ik naar huis: VAKANTIE!



Woordenboek in aanslag

 

Dag 24: Kerstavond

 

Om 18.00u begeef ik mij naar de keuken om te helpen met het koken. Gistere avond hebben we met een aantal mensen van de foyer snel een menu samengesteld. Het zijn de jongens die gaan koken, dus ik maak mij een beetje zorgen… voor niets! Want het blijkt dat één van hen kok is en de andere patisserier. De Franse eten nogal laat gewoonlijk, maar deze keer is het echt wel extreem laat. Om 21.00u besluit ik de chips te openen want mijn maag knort als een gek en het ziet er lang niet naar uit dat het eten snel klaar zal zijn. (Er gaat ontzettend veel tijd verloren aan simpele voorbereidingen zoals groentjes kuisen en snijden wegens de nogal extreem trage werkstijl… . Bijvoorbeeld: 10 minuten voor het in stukjes snijden van een paprika J )  Om 00.00u komt het (wel eens waar heerlijke) voorgerecht eindelijk op tafel. Het menu is een mengelmoes van verschillende culturen. (Ik zorgde uiteraard voor Belgisch bier) Iedereen die hier nu aan tafel zit heeft ergens in een ander land een familie zitten die nu kerstmis viert. Het is ontzettend gezellig, ook al laat het eten lang op zich wachten. Het is een avond met een echt kerst gevoel. Allemaal ver weg van huis, allemaal alleen, samen alleen, samen één als een grote kleurrijke familie. VROLIJK KERSTFEEST aan iedereen!

       
  

 

Week 4 : Merci Père Noël!

 

De Kerstman bracht mij een ontzettend mooi pakje dit jaar: mijn lieve liefje! De afgelopen week was gewoon fantastisch. We hebben heel veel bezocht in Parijs en hebben samen Nieuwjaar gevierd bij Flo. Het was gewoon genieten!

     
   


11-01-2009 om 21:46 geschreven door Barbara  


» Reageer (0)
14-12-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Week 2

 Hey iedereen!

Super bedankt voor al jullie reacties, dat doet echt deugd!

Hieronder mijn verslag van de voorbije week: Enjoy! 

Dag 7 : Eindelijk… Paris !

Ik neem de RER naar Notre-Dame. Wanneer ik de trap opga en boven de grond uitkom zie ik de impressionante Notre-Dame. Ik heb geen tijd om stil te blijven staan want ik word meteen meegesleurd door de toeristen stroom. We zijn met een massa. En iedereen doet zijn best om dé mooiste foto te nemen. Ik ga even langs de zijflank waar het iets minder druk is. De Notre-Dame is prachtig maar er is weinig genieten aan in zo een drukte. (Het is zondag.) Aan de zijkant van het plein staat iemand wat te poi-en. Ik vraag of ik een foto mag nemen want op het fotorecht zijn ze hier heel erg streng. Ik raak aan de praat, eerst over de Bolla’s (Poi’s) maar ook over muziek, de kou, de scholen en de politiek. Lezen en schrijven kan hij maar matig, naar school gaan is te duur. Ik kom ineens veel te weten over Frakrijk.


                    


Ik wandel langs de kraampjes naast de Seine en sla een straat in. Ik heb mijn uitstapje niet voorbereid. Een prachtige fontein trekt mijn aandacht. Vreemd genoeg zijn hier bijna geen toeristen, het is nochtans vlak bij de overdrukke Notre-Dame. Ik volg mijn neus, een winkelstraatje in. Hoe verder ik wandel hoe minder fototoestellen ik zie. Maar waar ik ook ga, alles is ontzettend duur. Uiteindelijk kan ik niet weerstaan aan de geuren van de vele cafeetjes, restaurantjes en kraampjes. Buikje vullen en handen even opwarmen. Voor deze twee in één combinatie betaal ik uiteindelijk met veel plezier vier euro voor een pannini. Nog niet zo’n slechte deal.

 

Belgisch bier mmmm ziet er heerlijk uit, maar is veel te duur!



Het is ijskoud maar hier en daar zie je moedige tekenaars.

Straat in straat uit kom ik van alles tegen. Aangezien de kou besluit ik toch maar even de toeristische gids te nemen. Hoe mooi alles ook is het is nu niet de moment om lekker rond te kuieren. Ik ben ondertussen niet zo ver van de Jardin du Luxembourg beland. Een prachtig grote tuin. Het is voor het eerst in zeven dagen dat ik “het groen” zie. Een echte verademing. Ik ben nog maar aan de Medici-fontijn, vlak bij de hoofdingang, als het fluitsignaal klinkt. Het park sluit maar ik ben vastberaden om op de eerst volgende zonnige dag terug te komen.



Tussen de pracht en praal door merk ik ook dat er heel wat armen zijn: clochards die op straat liggen, vrouwen die bedelen in de metrohal, muziekanten op de RER, verkopers van toeristische prullen zoals Eiffeltorentjes en I love Paris t-shirts. Ze zijn overal maar staan in geen enkel boekje. Ik denk terug aan de jongen aan de Notre-Dam. Ik ben blij dat ik Belg ben. Ik ben blij met onze politiek, ook al zit die helemaal strop en begrijp ik er niets van. Ik weet dat ik het goed heb, veel beter dan vele anderen.

 

Het begint stilletjes aan te schemeren en er is nog één ding dat ik absoluut van dichtbij wil zien: de Eiffeltoren! Vanuit mijn kamer in Bagneux kan ik ’s avonds het verlichte topje zien. De Eiffeltoren (zucht) ik weet niet wat ik er van moet vinden. Hij is groot, trekt veel toeristen aan, de Chinezen willen er blijkbaar met zijn allen onder trouwen, … . Meneer Eiffel heeft zeker en vast een “sjieke” bouwconstructie neer gezet en het uitzicht van op de top zal ook wel de moeite zijn. Maar tussen ons gezegd en gezwegen: ik vind het een lelijk ding van dichtbij! Ach ja: les gouts et les couleurs, on ne discute pas!

 

Die Chinezen toch!

 

Dag 9 : De tempel

 

Gisteren was de maat vol. Het was de 8tste dag, zonder rust. Ik kon alleen nog maar denken aan hoe hard ik mijn lief mis, hoe graag ik naar huis zou gaan… . Vandaag heb ik eindelijk wat kunnen uitslapen. Maar ook dat bracht geen rust in mij. Ik had in de onthaalgids van het gebouw gelezen dat er een Boeddhistische tempel in de buurt is. Niet goed wetend waarom ben ik deze gaan zoeken. Een klein huis met heel veel planten en bloemen ervoor. Ik klop op één van de deuren maar er gebeurt niets. Ik piep eens aan de zijkant maar ik durf niet naar de achterkant van het gebouw gaan. Op dat moment komen twee dametjes van achter het gebouw en wijzen me de weg. Een monnik doet open, ik vraag of ik de tempel mag bezoeken. Ze zijn aan het eten maar een klein oud vrouwtje leidt me de weg. Ik versta ze niet erg goed, ze heeft een grappig accent. Ik mag bidden, al weet ik niet echt hoe dat moet. Alle diensten en lessen worden in het Vietnamees gegeven. De vrouw geeft mij een aantal adressen van Tempels in België waar alles in het Frans doorgaat. Ik krijg ook vier boeken mee (In het Frans en in het Engels) de vrouw leidt me terug naar buiten en zegt dat ik altijd welkom ben. Ik denk dat ik amper tien minuten binnen ben geweest maar ik voel me  anders, rustiger,  wanneer ik terug buiten kom. Het begint te sneeuwen, ik voel me goed.

 

 

Dag 10: Kat en muis

 

Woensdag is er circusles van 13u tot 20u. Het eerste uur is het uur dat T. komt. (T. is een jongen met autisme: zie vorige week.) De eerste twintig minuten verliepen niet zo slecht. T. vliegt meteen op mij af als hij mij ziet. Hij herhaalt mijn naam tien keer zonder stoppen. Die zit er goed in! Tijdens de opwarming loopt hij mee rond met de andere kinderen. Hij speelt het spel niet mee, maar hij beweegt zich tussen de andere kinderen. Zo nu en dan duwt hij één van de kinderen, die veel kleiner zijn dan hem, omver. Telkens hij dat doet verschijnt er een grote glimlacht op zijn gezicht. Ik zeg hem telkens weer dat dat niet mag, zonder resultaat. De lesgeefster die de opwarming geeft zegt het hem ook enkele keren, ook zonder resultaat… . Het kat en muis spel is begonnen. Buiten kinderen omver duwen is er nog een tweede ding waar T. van houdt: het toilet doorspoelen en zijn hoofd net dicht genoeg bij de pot houden zodat het water op zijn gezicht spat. Als ik zie dat hij naar het toilet loop roep ik zijn naam, kijk hem aan en zeg Non!  De twijfel komt dan in zijn ogen maar hij kan het zich dan toch net laten, althans de eerste tien keer. De volgende vijftig pogingen heeft hij gewonnen. Al bij al is de tussenstand al beter dan vorige week. De rest van de tijd houdt hij zich bezig met van het ene atelier naar het andere lopen, dingen doen die hem verboden worden (Zoals onder de trampoline gaan liggen wanneer er kind zijn aanloop neemt om te springen.) en af en toe, heel af en toe, krijg ik hem tot bij mij gelokt om op de trapeze te gaan zitten. Tussendoor wordt er mij wel eens gevraagd of het gaat. Ik krijg net als vorige week een reeks adviezen die sterk uit elkaar lopen. Ik probeer hen uit te leggen waarom ik hem soms gewoon laat lopen en hem van op een afstand in het oog: hij speelt kat en muis. Hoe meer ik achter hem aan ren, hoe harder hij rent. Zeg ik dat iets niet mag, dan doet hij het wel. Ik beperk mijn verboden deze les tot wat onveilig is voor hem of anderen. Ik probeer hem positief te bekrachtigen. Maar niet iedereen lijkt overtuigd te zijn van die aanpak, die pas op termijn zijn vruchten kan afwerpen. Eén van de lesgeefster stelt zelf voor dat ik volgende week in haar plaats les geef, dan houdt zij zich wel met T. bezig… . Ik bedank vriendelijk. Ik geef nooit zomaar een kind op. Hij kan er tenslotte ook niet aan doen dat hij de wereld anders ziet dan wij.

 

Dag 11 en 12: Schooljuffen

 

Donderdag en vrijdag komen de scholen circussen. Voor mij is dit telkens een leuke manier om mijn Frans wat bij te oefenen. De kinderen zijn dol op de circusles want dat is natuurlijk, uiteraard , hoe kan het ook anders, veel leuker dan rekenen en taal. Tijdens het oefenen vertellen ze over van alles en nog wat… . Dat ik niet alles meteen begrijp kan hen niets schelen.

Schooljuffen zijn er hier net als in België in alle soorten en maten. De ene juf ziet de circusles als een pauze, helpen doet ze tegen haar zin en enkel als het haar expliciet gevraagd wordt. De andere juf helpt graag en speelt mee tijdens de opwarming. Nog een andere juf snatert zo nu en dan (tussen de uitleg van de lesgeefster door) de “stoute” kinderen toe dat ze “braaf” moeten zijn, “ of anders …”. Schooljuffen: van éénd tot knuffelbeer, een wereld van verschil.

 

Dag 12: Kleuren mengelmoes

 

Het was een lange, drukke zaterdag. Circusles van 10u tot 18u en het is opendeurdag! De kleine dropjes (3j) zijn volledig afgeleid door hun ouders die aan de zijkant van de mat staan toe te kijken op de opwarming. De helft van de kinderen klampen zich het eerste kwartier aan mama of papa’s been vast. Nadien gaan ze elk naar hun atelier. Ik help mee bij de trapeze. Ik help kind na kind om op de trapeze te zitten, te zwaaien met één hand en recht te gaan staan. Het maakt niet uit dat ik de hele tijd het zelfde sta te doen. De fiere glimlach van elk kind is goud waart! Zo nu en dan vraag ik aan de kinderen wie ze hebben meegebracht. Er zijn mama’s, papa’s en kinderen in alle kleuren. De mama’s en papa’s hebben met hun eigen (vaak verschillende) kleuren weer een nieuwe kleur op de wereld gebracht. Een echt schilderspallet.

 

Dag 13: Portes ouvertes

 

 

De open-les-week, die gisteren begonnen is, duurt nog tot volgende vrijdag. Vandaag was iedereen welkom in de “creation” les, die ik ook volg. Vorige week heeft elk atelier iets voorbereid en dat lieten we vandaag zien. Nadien mocht iedereen die wou zelf van alles uitproberen.

 


14-12-2008 om 21:18 geschreven door Barbara  


» Reageer (0)
08-12-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aangekomen
  Dag vriendjes en vriendinnetjes,
Ik heb een ontzettend drukke week achter de rug en ben blij dat ik na acht dagen eindelijk even de tijd kan nemen om jullie op de hoogte te stellen.
Hieronder mijn "dagboek" van de voorbije week:


Vertrek

Gepakt en gezakt. Mijn rugzak weegt loodzwaar. Mijn koffer staat op ontploffen, hij is gewoonweg veel te klein.
Ik sta klaar om te vertrekken, met mijn veel te kleine, te grote koffer. Ik kan hem met veel moeite een centimeter van de grond tillen. Ik ben te klein of mijn koffer te groot.
Op de trein zit iemand op de genummerde stoel die mij volgens mijn treinticket is toegewezen. Overdonderd door emoties krijg ik met veel moeite iets uit mijn mond dat op de Franse taal zou moeten lijken. Ik geraak mijn bagage niet kwijt en voleh oe de ogen van een hoop zakenmannen op mij, het kleine meisje dat helemaal overstuur is, gericht zijn. Ik ben boos op de trein, hij is te klein.
Eindelijk neergezeten worstel ik met mijn jas om ze uit te krijgen, als een kind van vijf. Aan het raam staan mijn ouders en mijn lief. Ik barst in snikken uit en zak weg in mijn stoel. Ik voel me steeds kleiner worden. Veel kleiner dan de te kleine trein en mijn te kleine koffer. Mijn droom is ineens beangsigend groot. En ik ben gewoon altijd al aan de kleine kant geweest.
De laatste stukken Belgenland scheuren langs me voorbij. Ik weet niet wat me tewahcten staat.. . Ik weet alleen dat ik mijn lief nu al mis.

Dag 1: Bestemming berijkt

 Aangekomen in Paris Nord, het grootste station van Europa (laat ik mij vertellen). Een echt doolhof en wat een drukte! Zelfs de Parijzenaar die me komt ophalen heeft problemen om de juiste metroverbinding te vinden. Ik sleur mijn overvolle koffer (op wieltjes) achter me aan, hij neemt de rugzak want hij heeft rugpijn. Ik vind het vreemd dat hij in dat geval de rugzak boven de koffer verkiest maar ik kom er snel achter dat er véél trappen zijn. Geen roltrap, geen lift. Vele trappen op en af. Trein uit, metro in. Metro uit, bus in. Bus uit en aangekomen in Bagneux!

Tip aan al wie Parijs bezoekt: neem een rugzak mee en geen koffer! Leve de rugzak!


Dag 2: Enchanté

 

Vandaag heb ik kennis gemaakt met de mensen op het bureau. Mijn mentor is ziek. Iedereen doet zen best om zich nu en dan met mij bezig te houden maar er is veel werk. Een herkenbaar “circusschool-probleempje”. Ik krijg een paar documenten om te lezen waaronder een tekst over afspraken en regels en een tekst over de pedagogie. Alles komt me erg bekend voor. (Behalve de taal dan. Om de twee regels staat er wel een woord dat ik niet ken.) De dag gaat verder met een vergadering, nog een tekst, nog een vergadering, nog een tekst. Aan het eind van de dag ben ik uitgeput van me te concentreren op het Frans. Frans gaat vooral heel snel, en ik kan hem niet volgen. Ik kijk uit naar morgen want dan is er circus!

 

Dag 3: Au secours!


 
De lessen gaan door in een turnzaal, die een paar bushaltes verder ligt dan het bureau. Ik kom maar nipt op tijd, ik heb de busrit verkeerd ingeschat. Ik kom toe als de kinderen net naar binnen gaan voor de opwarming. Ik maak meteen kennis met T., een jonge met lichte vorm van autisme hadden ze me de dag ervoor gezegd. Ik begrijp dat het de bedoeling is dat ik mij met hem bezig hou. Het wordt meteen een kat en muis spel dat ander half uur doorgaat. Ik versta T. niet, hij verstaat mij niet. Ik ken de zaal, de regels, het systeem niet. T. kent mij niet. T. loopt weg en doet vooral alles wat niet mag. Ik loop als een hond achter hem aan. De ene lesgeefster zegt me dat ik hem stevig moet vastpakken als hij wegloopt (Ik weet niet goed of ik dat wel wil.) De andere zegt dat ik dan weer moet voorkomen dat hij wegloopt door voor de deur te springen. De derde gebruikt de techniek van het “lokken”. Dat lijk mij tot dan toe dik okee, alleen heb ik een te beperkte woordenschat om hem te lokken. Het duurt niet lang of ik loop hem weer achterna. De 4de (en laatste) begeleidster lacht naar me met medelijde, “Hij is altijd moeilijk, zo lang hij niemand slaat laat ik hem doen.” Maar daar gaan de andere dan weer niet mee akkoord. Na een uur ben ik uitgeteld. Nog een half uur tegaan. Ik stel me vragen bij wat ze hier “licht” autistisch noemen.  Ik heb geen zin meer in kat en muis spelen. Maar niemand heeft tijd om mij te helpen. T. krijgt aan het eind van de les een flinke uitbrander. Ik sta met de tranen in mijn ogen want ik weet niet wat doen. Zonder worden communiceren met iemand die moeite heeft om te communiceren is niet evident. Ik word getroost. ’t Was een slechte start. Een samenloop van ik die maar net op tijd kom, T. die er geen zin in had (of net wel?) en mijn mentor die nog steeds ziek is. Uitgeteld zet ik de dag verder. Het betert. Na twee lessen denkt iemand er aan om mij voor te stellen aan de kinderen en even te vermelden dat ik niet alles versta. Intussen heb ik vooral gemerkt dat er een groot verschil is tussen de realiteit en wat er op papier staat. Ik hou mijn bedenkingen voorlopig voor mezelf. Misschien was het voor iedereen een beetje een mindere dag.

 

Dag 4: Een nieuw begin

 

Op donderdag komen de scholen circussen. Samen met Floriane zet ik het materiaal klaar. Ik merk een aantal nieuwe materialen op en andere manieren van gebruik van circusmateriaal. Floriane legt me alles (traag) uit. Ik krijg er terug zin in.  De les verloopt anders dan gisteren en lijkt veel meer op wat neergeschreven staat. Er is een sfeer waarin ik me thuis voel. Floriane geeft wat spelletjes als opwarming. Het evenwichtsparcours wordt uitgelegd. De groep splitst in twee. Ik blijf samen met de juf bij het evenwichtsparcours. De kinderen weten dat ik niet goed Frans spreek en niet alles versta. Als ik een woord zoek beeld ik het uit. Zij leren mij woorden ik leer hen hoe ze hun evenwicht moeten houden. Een fijne samenwerking. Nieuwe technieken geleerd en vooral veel nieuwe woorden. Bij de laatste les wordt het een mengelmoes in mijn hoofd. Nu en dan floep ik er een woordje Nederlands tussen. De kinderen vinden het niet erg. ’t Is net alsof we “hints” spelen. Ik ga moe maar tevreden naar huis.

 

Dag 6: les petits & le rencontre sve

 

Op zaterdag is er circomotoricité. De jongste kinderen zijn nog maar 3 jaar oud. Deze kleine dropjes krijgen de basis van allerlei technieken aangeleerd. Deze lessen zijn absoluut niet te vergelijken met de circomotoriek van bij ons. De kinderen komen niet met hun ouders, maar alleen. Innie-minnie kindjes in turnpakjes leren in de trampoline springen, op de trapeze zitten, hun evenwicht houden,… . Hoewel ik ze echt heel jong vind om reeds op een technisch niveau te werken geeft het wel een  ontzettend hartwarmend schattig zicht. Jammer maar helaas kan ik jullie geen foto’s laten zien, er is hier namelijk een hele strenge foto-wet. Als er foto’s genomen worden in de circusschool dan moet daar op voorhand schriftelijke toestemming voor gevraagd worden aan de ouders, zeker als deze dienen voor een publicatie zoals een blog.

 

’s Avonds had ik een ontmoeting met een aantal SVE-ers (de Franse evs). Er waren een heleboel mensen die reeds terug waren van hun project, enkele mensen die nog moesten vertrek en nog twee andere  “buitenlanders”. ’t Was heel fijn om andere mensen te ontmoeten die ook in en rond Parijs wonen. Maar ik ben te moe om nog mee uit te gaan en morgenvroeg is er opnieuw een circusles. (Op zondagochtend, jawel.)

08-12-2008 om 17:47 geschreven door Barbara  


» Reageer (1)
09-10-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Yess!

Reeds een half jaar geleden diende ik in Frankrijk een aanvraagdossier in om als vrijwilliger mee te draaien in Le Plus Petit Cirque du Monde. Ik moest wat langer wachten op een antwoord i.v.m. de goedkeuring maar ik liet me vertellen dat het wel goed zou komen. Midden Juli kwam het plotse nieuws: afgekeurd! Wegens nogal vage redenen. Bij EVS België vonden ze dat ik het gewoon nog eens moest proberen, maar dan in eigen land. Met een beetje hoop toch nog het dossier herwerkt. Ingediend. En een dag vroeger dan verwacht het antwoord: Goedgekeurd. Yess!

1 december vertrek ik naar Bagneux. Acht maanden later kom ik terug naar huis. Wat me tussen die twee data precies te wachten staat is nog een groot vraagteken. Circus, en français… . Zoveel is zeker.

09-10-2008 om 13:31 geschreven door Barbara  


» Reageer (3)


Inhoud blog
  • Bonne année!
  • Week 2
  • Aangekomen
  • Yess!

    Over koetjes en kalfjes
  • nieuwtjes en hou je best griepvrij
  • bedankt
  • chocoTOF
  • Dag Barbara
  • DE kwakende juffen

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten.


    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Zoeken in blog



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!