!! NIEUWE BEZOEKERS !! lees eerst even hieronder
haai

Blijkbaar ben je op mijn blog verzeild geraakt, gewild of ongewild.

In ieder geval kun je eens wat rondkijken en -lezen.

Deze blog is er voor iedereen die mij graag wat zou willen volgen op men reis door en rond de wereld.
Ik zal men best doen om deze regelmatig van nieuwe tekst en foto's te voorzien, als ik aan een computer met internetverbinding kan geraken tenminste.

Ik hoop dat ik met deze verhalen en foto's minstens een fractie van mijn ervaringen kan laten afstralen op eenieder van jullie.

Zoals in de titel en het adres vermeld gaat het hier over een backpacking trip, dit wil zeggen een reis met enkel de rugzak en verder niets!
Ook zal ik zo weinig mogelijk proberen te vliegen, dit om zowel ecologische, economische en meer-voeling-met-het-land redenen.
Treinen, bussen, taxi's, fietsen, kamelen, paarden, ezels, ritschka's en wat weet ik nog allemaal meer zullen dus het voornaamste transport uitmaken.

De "geplande route" is als volgt ( in hoeverre ik die zal volgen is een totaal andere vraag): vetrek belgië, vliegen naar japan, vliegen naar china, via tibet naar nepal, zo noord india binnen, noord india over land naar birma (weet nog niet of de grenzen daar open zijn, zullen wel zien), thailand, cambodja, vietnam, maleisië, singapore, indonesië, dan vliegen naar australië, vliegen naar nieuw zeeland, evt fiji zullen wel zien. Dit zal het eerste deel van de trip zijn.

Tweede deel is als volgt: vliegen van oceanië naar chili, argentinië, bolivia, peru, colombia, panama, costa rica, nicaragua, mexico, de states, canada.
Als er dan nog tijd, goesting en budget is: vliegen op zuid-afrika, zuid-oostkust afrika, ... we'll see

Zo nu zou je al ietofwa een gedacht moeten hebben waarover het hier allemaal gaat he.

Als je wilt kun je via de knop "voeg toe!" onder gastenboek een berichtje achterlaten.

Veel plezier dermee
Beoordeel dit blog
  Zeer goed
  Goed
  Voldoende
  Nog wat bijwerken
  Nog veel werk aan
 
backpacking the world
reisdagboek van een wereldreiziger
08-12-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.39 aan een balkon of aan tstrand, zet je der bie

Met twee uur vertraging op het vliegveld in Bali wordt men vlucht, voorzien om 22.00u, verplaatst naar 24.00u... plaatselijke tijd uiteraard!

 

Wetende da een rechtstreekse vlucht Denpasar - Sydney vijf en half uur duurt en de vlieger op 10.000 voet vliegt (ergens tegenaan  9000m zeker) verwacht ik dus een zonsopgang te zien in de lucht.

 

Tis een keer wa anders dan een zonsopgang op boane naar Zaventem, aan Shinkyô, op nen bus, op de top van Mt. Emei Shan (al wast ter nie veel te zien dien dag) Mt Kinabalu en Mt Agun, op nen trein, aan het Potala Paleis, aan den Taj, langst een rivier, op nen boat, op een balkon of aan tstrand.

 

 

Tis nu ekeer in den vlieger.

 

 

Zet je der bie en vliegt efkes mee, je hebt et dan ook een keer gezien.

 

 

 

 

tzijn nie de lichtjes van de schelde neen

 

officieel den eersten in Oz

 

 

 

 

 

daar is ze dan, Laura

 

 

 

 

 

 

08-12-2009 om 00:00 geschreven door djordi.  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
Categorie:Australië
>> Reageer (0)
13-12-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.40 zuupen en zeejken

Houd u vast aan de takken van de bomen want we keren terug naar de beschaafde??? wereld!

 

Terug naar de westerse "society"...     al ist van deze keer aan de andere kant van de wereldbol.

 

Kweet nie of dak der wel helemaal klaar voor ben ??!! 

 

...    maar klaar of nie, diene vlieger hier is aant landen en binnen dit en een half uur sta kik weer int midden van de "rat-race!!"...     

 

Alle chance alleen nog maar letterlijk, voor da ben ek absoluut nog nie klaar!!!!

 

 

Sydney, volgens velen te druk en te Aziatisch...

Maar komende van Azië... vink kik da ier toch helegans nie zo druk en met al die Aziatische snoetjes voel ik me nog vreed upt gemak iere.

 

Alé, de cultuurschok wast ter wel hoor, zo ameneki terug in de westerse maatschappij waar de auto's nog wel een keer durven stoppen aj de stroate over wilt steken en zo.

 

Maar men eerste reactie was eigenlijk nog iets van: "waar zijn alle mensen hier??!!" 

En aardig genoeg voelde ek mij nog tmeest raar bij het zien van de (witte) Australische gezichtjes dan al die Aziatische...    Een mens komt toch rap gewend aan iets hé!

 

En nie alleen het aanzicht is anders, ook in de jeugdherbergen ist weer aanpassen.

 

Surtout in Sydney had ek veel last van Aziatische heimwee!!    

De "reizigers" in Azië zijn door den band toch uit ander hout gesneden zenne...

 

Tis ier gemiddeld vijf jaar (mentaal vijftien jaar) jonger en prioriteit nummer één is steenvast:

                                                               

                                                                zuupen en zeejken!!

 

Voor de niet-rurale-West-Vlamingen onder ons: overmatig drinken en onzin vertellen.

Maar we blijven toch trots int Westen hé! ;-))

 

En das dus al weer ietske verder dan de modale alcohol intoxicatie.

 

 

 

Tis ook in die periode dat de overpeinzingen en bijhorende uurtjes opt net zoeken naar een asap terugvlucht door men koppeke vlogen.

 

Alle chance dak nie me lege handen vanuit Sydney naar de Blue Mountains vertrokken ben!!

 

 

Onverwachtse wendingen en gelukstreffers hé...

 

 

Ge kunt zeggen wat je wilt over Sydney. Eén ding is zeker en das dat een heel kleurrijke stad is!

En das dan bedoeld op alle vlakken.

 

Een zwart-wit fotoreportage Sydney deze keer...

als contrast op het kleurrijke en om de essentie wat te accentueren...

 

 

 

 

ps. en ook een beetje omdat dan een keer iets anders is

 

pps. en een heel kleine beetje ook omdak jaloers ben om da Koenraad zen foto's van NewYork zo sjiek gelukt zijn int zwart-wit! (maar nie tegen em zeggen hé ;-p )

 

 

 

 

Harbour bridge

 

city center

 

ha!! van verre en heinder komen ze toch maar 'onze' chocola proeven hé.

(de eerlijk gebiedt me te vermelden dat er ook een Lindt bar te vinden is in Sydney)

 

ook hier rijden ze weer aan de verkeerde kant

 

the one and only Opera House in Sydney

 

 

 

 

tof hé, en schoone boodschap!! spread the word amigo's

 

 

tis een hotel aan de haven, nie voor mijn

 

 

13-12-2009 om 00:00 geschreven door djordi.  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Australië
>> Reageer (3)
27-12-2009
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.41 you can check out, but you can never leave...

De urban jungle in Sydney ontvlucht en een paar uur op de trein later, aangekomen in volle natuur en canyon's.

 

Gepakt en gezakt door het slaperige stadje Katoomba op zoek naar de Flying Fox, men hostel voor de komende dagen.

 

Reizen in Australië is poepsimpel!!

 

 

Daar waar je in Azië door taalproblemen geregeld alles op voorhand moet boeken en goed moet uitdokteren waar, wanneer en hoe. En desnoods iemand in de lokale taal iets laten opschrijven zodat je in het ergste geval toch nog ergens geraakt. Vertrekken met een kaart of wegbeschrijving in de hand en niet zelden een vooraf gekocht ticket om ter plaatste communicatieproblemen te vermijden.

 

 

Hier in Australië echter bel je s'morgens om te vragen of er nog een bed vrij is, neem je de trein naar het treinstation zonder te weten wanneer af te stappen. Aangekomen in het treinstation, en aan de balie staande moet je nog even denken hoe dat stadje waar je naar op weg bent alweer heette en kun je bijvoorbeeld vragen om eens iets te noemen met twee oo's in, omdat je je vaag meent te herinneren dat de naam van dat stadje twee oo's heeft. Dan zoek je je weg naar de trein, springt erop en wacht tot je  "Katoomba" hoort afroepen. Enkele ogenblikken later sta je dan op straat voor het treinstation zonder enig idee waar die hostel te vinden is... maar geene paniek, want in Australië neem je dan gewoon de telefoon en bel je die kerel op om te vragen hoe je van het station tot bij hem geraakt.

 

 

En alst dan nog nie lukt kun je altijd nog den eersten de besten die toevallig passeert aanspreken langs straat, want iedereen hier spreekt, kzou zeggen engels of toch iets dat ter op lijkt!!

 

G'day mate...

 

 

Reizen in Australië is poepsimpel!!

 

 

 

 

Naast de entree van de Fox hangt een bord waarop je kunt lezen: "you can check out, but you can never leave".

 

En toen ik bij het inchecken als antwoord op men vermoedelijk viertal dagen verblijf te horen kreeg: "you'll stay longer" dacht ik nog "wat een rare bedoening hier".

 

Drie weken later zat ik er echter nog.

En tis nie verwonderlijk: prachtige omgeving, super hikes, heel veel rotsklimmen en boldering, mega chilled atmosfeer en iedere avond kampvuur met muziek, drank en copains.

 

Khad er evengoed nog kunnen zitten!

 

 

En ja, kerstmis gevierd in de Fox, samen met een dertigtal anderen. Al doen zet hier op kerstdag in plaats van kerstavond. En ook da was een geslaagde dag, goe gezelschap en veel leute.

 

En ergens toch content dat weer gepasseerd is natuurlijk. Tzijn nog tmeest die dagen da je liever nie alleen doorbrengt en khad zeker geluk deze keer...

 

 

 

de blauwe schijn in de verte...  vandaar de naam Blue Mountains

 

 

 

 

Wentworth Falls trek

 

 

boldering, tis makkelijker als je je klimschoenen niet vergeet

 

 

 

 

 

 

27-12-2009 om 00:00 geschreven door djordi.  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Australië
>> Reageer (0)
01-01-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.42 de weg naar gelukkig zijn

Kerstmis had ik al gehad, nu nog oud op nieuw.

 

Eerste dacht ik nog om rustig in de Fox de overgang te maken...

 

Niet alleen omwille van het rustige maar ook omdat de prijzen in Sydney tijdens die periode belachelijk omhoog gaan en zowat de halve wereld blijkt af te zakken om daar te vieren!!

 

 

 

Maar kheb mij dan toch laten overhalen door een zoete glimlach en de gedachte dat er via via vijf dagen in een luxe appartement, fils a papa niet aanwezig uiteraard, stond te wachten te midden city center Sydney!

 

En kzeg wel luxe appartement, een soort afgesloten privé residentie voor de beau monde van Sydney. Voorzien van veel te veel onnozeligheden en high-tech-weet-ik-veel-apparatuur binnenin, een tv groter dan men tafel om maar iets te noemen en dingen zoals een verwarmd twintig meter zwembad en heus tennisplein buiten!

 

 

En allemaal gratuit natuurlijk!!

 

 

Tkan soms rap veranderen int reizen, de ene dag zit je alleen in een bescheten kamertje in India waar de kakkerlakken s'nachts over je arm kruipen en de andere dag ist juist het omgekeerde!

 

En toch ist de kunst om alles te blijven appreciëren en naar waarde te schatten hé!!

 

 

 

 

Oud op nieuw in Sydney is niet alleen vuurwerk vanop Harbour Bridge en de alomgekende Opera House, wel 15uur wachten om 15min vuurwerk te mogen aanschouwen als je persee op zo een plaatske wilt zitten waar je alles kunt zien.

 

Tis ook als een van de eersten op deze planeet het nieuwe jaar inzetten, volgens onze tijdsindeling natuurlijk.

 

Is da nu zo belangrijk?!

Bwa nee natuurlijk nie, maar tis weer eens iets daj meegemaakt hebt hé

 

En azo zat ik toch heel efkes in een ander jaar dan de meesten onder ons.

 

***foto's zijn niet genomen met de DSLR, iets mindere kwaliteit dan gewoonlijk***

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2009 zit erop, en wat een jaar ist geweest!

 

Kben blij natuurlijk, dak in dit jaar de vruchten heb kunnen plukken van de alles omvattende en onnoemelijk zware beslissingen genomen het jaar daarvoor.

 

Het jaar waarin niet alleen mijn leven en wereld werd omgedraaid, want in zo een beslissingen ben je meestal niet de enige die lijdt. Het jaar waarin ik veel kritiek heb moeten slikken en meermaals beoordeeld en vooral veroordeeld ben geweest. En dan vooral door mensen die nog tminst van al zouden moeten oordelen!!

 

En blij ben ik dan ook, dak ondanks de pijn en druk heb doorgezet en aangepast, en met recht en reden men tong kan uitsteken naar ieder die mij gebeten en uitgespuwd heeft!

 

 

 

2009 voor mij is een jaar van heel veel nieuwe en mooie ervaringen geweest, ontelbaar en onbetaalbaar unieke en leerrijk momenten en emoties.

 

Het jaar van een nieuw hoofdstuk in een nieuw leven, een nieuwe en verbeterde persoonlijkheid.

 

Het jaar van ervaren en doorzetten, groeien en genieten.

 

Het jaar van zoveel meer...

 

 

 

En alst een geruststelling en hopelijk misschien een aanmoediging kan zijn voor sommigen: de wereld en "het onbekende" is bijlange zo gevaarlijk nie als da je denkt.

 

En hetzelfde geldt eigenlijk ook voor het alleen reizen. Alleen ben je immers nooit, zelfs wanneer je der soms eens nood aan hebt.!

 

Het moeilijkste is immers niet het "alleen" zijn, maar het alleen met jezelf zijn!!

 

 

 

 

 

Reizen is misschien nog de beste manier om geld te verdoen!!

 

En in 2010 zou ik dan maar al te graag op dezelfde elan verdergaan...

 

 

 

 

                                Ik wens eenieder een fantastisch en leerrijk nieuw jaar toe!!

 

                         Gevuld met nieuwe uitdagingen, mogelijkheden en spirituele groei,

 

 

                                         Boordevol levensvreugde en tevredenheid...

 

                          ...want daar beste vrienden, ligt de weg naar gelukkig zijn...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

01-01-2010 om 00:00 geschreven door djordi.  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Australië
>> Reageer (1)
28-01-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.43 T.I.T. barbecue met bier


Als ik op de stroom reacties die ik in de laatste twee weken toegestuurd kreeg mag afgaan is het weeral eens hoogdringend tijd om me voor het scherm van men computer te smijten en men avonturen en ervaringen in een verslagje te gieten!

Kmoet eerlijk zeggen dat nie met volle goesting is daar ik nog maar net een nieuw avontuur gestart ben die men volle aandacht en energie vraagt (en krijgt).

Maar aangezien ik men trouwe lezers thuis weeral eens ferm verwaarloosd heb de laatste maand, is er dan toch weer eens goed aan de boom met prioriteiten geschud en tijd vrij gemaakt om wat te vertellen.




Kheb niet te lang meer geleuterd na oud op nieuw in Sydney!
Kgeloof zelfs dak den derden of vierden al op het vliegtuig zat naar Hobart.

En Hobart, da ligt in Tasamanië!!



Tasmanië, dat ze hier wel eens het derde eiland van Nieuw Zeeland noemen. Waar ze hier meer dan trots mee lopen te pronken, waar ik meermaals T.I.T. gehoord heb! This Is Tasmania.
Ooit de film Blood Diamant gezien?!

Hét Tasmania van de wilde verhalen, unieke belevenissen en onvergelijkbare natuur!

Ewel, DAT Tasmanië had ik dus in het vooruitzicht toen ik richting Hobart vloog. En ik moet er dan bijna nodeloos aan toevoegen dat de verwachtingen hoog gespannen waren.


Rest er mij dan enkel nog antwoord te geven op die vraag (heeft Tassie de verwachtingen ingelost??):

euuuhhm...    neen,      ...niet echt!

Tis eigenlijk allemaal wat overroepen omt maar van eerstaf te zeggen!
En das nog mild uitgedrukt!


Moeten we dan allemaal int vervolg Tasmanië links laten liggen??


euuuhhm...    ewel,      ...ook niet echt!

Alleen al voor de natuur ist de moeite om eens da laatste stapje in Australië te zetten. Maar verwacht geen uniek-in-de-wereld-zijnde-dingen want dan kom je bescheten uit!

Kom je van vasteland Australië met al zen stof en woestijnen, dan zal het waarschijnlijk het meest spectaculaire zijn dat je ooit gezien hebt.
Kom je echter van Europa, en ben je al eens in de Alpen, Pyreneeën of Scandinavië geweest dan ist allemaal heel wa minder overweldigend en uniek.


Toch is er veel te doen en nog veel meer te zien en beleven in Tasmanië, er zijn (voor Australië) oude steden met een diepe en rijke cultuur, fantastische baaien met stranden die soms de vergelijking met Filippijnen zouden kunnen doorstaan, de vele en in oppervlakte enorme Nationale Parken, meer dan genoeg "wildlife" om nog eens wat te zien in die parken, Tasmaanse duivels, Pinguïns en nog veel, veel meer.

Het enige, en jammer genoeg doorslaggevende nadeel is dat het openbaar vervoer hier op geen kl*ten trekt en veel te duur betaald wordt!

Daar zit je dan op een eiland twee-en half maal groter dan België en dan ist bijna onmogelijk om ergens te geraken!

Daarbovenop krijg je dan soms nog eens de anekdote te horen van zo een gestroomlijnde blonde Duitse met volle boezem dat: "rondreizen in Tasmanië helemaal zo moeilijk niet is!", want: "ik lift overal gratis naar toe, de mensen zijn hier zo vriendelijk!".

In schril contract natuurlijk voor mij en alle andere gebaarde homo-sapiëns die bij gebrek aan blond haar en volle boezems letterlijk nergens geraken!



Een feit dat nogmaals ferm bevestigd werd toen we (ik en een maat uit Sydney), na een vierdaagse trektocht met rugzak en tent in de wildernis van Tasmanië, na de volle vijf uur langs de kant te staan liften nog steeds op dezelfde plek stonden.

En die twee Australische meisjes die we op de trek tegengekomen waren en later die dag op de parking terug zagen hadden welgeteld vijf!! minuten nodig om te worden opgepikt!

On-ge-loofelijk zenne!!

Enfin, het zwakke geslacht zeggen ze dan hé!


De natuur, de duivels, de trektochten, de baaien, het couchsurfen, twas allemaal toch wel de moeite.

Evenals Australia-Day: das de dag waarop de Australiërs vieren dat ze de Aboriginals gemanipuleerd, vermoord en verjaagd hebben als Engelsen en tegelijkertijd een dikke "up yours" roepen naar die Engelsen met de boodschap: "fuck-off, we're Aussie now!" 
(Of zou ik het weer verkeerd geïnterpreteerd hebben dan?!)

Gevierd met het traditionele Australische gerecht: Barbecue met bier.

En ook bij gebrek aan Marcus als copiloot en partner-in-crime in het toekomstige roadtrip-avontuur een onverwachte vervanger tegengekomen.
Neen niet die blonde Duitse met volle boezem, kzalt maar zelf zeggen hé.



Zo ver voor Tasmanië.

Volgende is Melbourne, en daar heb ik maar één missie!









dezen noemen ze: "the remarkable cave"!! Haha de Ozzies, ze zijn toch inventief me under namen ee.


Next stop van ieruit: Antarctica!




Wedgetail eagles


ko a la


el diablo






De vierdaagse naar de Frenchman's Cap en weere. Dien hoogsten in horizon is em.


Into the wild, volle natuur en nietend anders


Toet aje knieën der in wi, zeven kilometers anne stik, en zevetien kilo's up je bulte


Tende dag twee, me zien ol ant noazen




Ja, up den top!! Van ier uit dichte dorptje 80km.


Op den duur zou je het nog overwegen om een blonde pruik mee te nemen.


28-01-2010 om 00:00 geschreven door djordi.  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
Categorie:Australië
>> Reageer (3)
15-02-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.44 stress, ge kunt daar aan draaien
Canberra is officieel de hoodstad maar de rivaliteit tussen Sydney en Melbourne is nog alomtegenwoordig in beide steden.

Sydney is de toegangsweg en rekent op zen Harbor Bridge en Opera House, Melbourne daarentegen bulkt van cultuur en leven.




Gearriveerd in volle tennistoernooi , Australian Open, dus vaneerste keer weer midden in de drukte na Tasmanië. "You don't know what you got till its gone" hé!!


Kheb ze nie zien spelen, de Belgische meiden, maar blijkbaar hebben ze toch geen toptennis laten zien down under tis dus geen groot verlies geweest.


Eigenlijk had ik heel andere "zorgen" aan men hoofd in Melbourne. Kmoest ik daar op zoek naar iets die men reis- en levensstijl drastisch zou gaan veranderen.
En na negen maanden met een "clear head" te hebben rondgelopen, waarbij de moeilijkste beslissingen waren: "zou ik nu naar de bergen gaan of het strand, of alletwee?!" bleek het een stressvolle opdracht om me weer eens door de regels te wringen van het internet uitpluizen, afspraken maken, testritten, overwegen, aankopen, inschrijven, taksen betalen, verzekeren en al die andere romslomp.

Stress dus in Melbourne!!

Maar niet alleen door de formaliteiten.

Het aankopen van men nieuw mobiel huisje gaf mij ook een zeer dubbel gevoel. Enerzijds kon ik uitkijken naar een nieuwe vrijheid van het aankomende roadtrip avontuur, anderzijds was het moeilijk en ambetant om weer eens iets te moeten "bezitten". Een "ding" waarvoor gezorgd moet worden, waarvoor je verantwoordelijkheid moet dragen en die aan je "vasthangt".

Maar tis kiezen of delen hé!

En de campervan is de keuze waarbij de verantwoordelijkheid en de kosten dan gedeeld moeten worden.



En voor zij die graag een beetje meer informatie zouden willen hebben over de aankoop: tis ter zo één met vier wielen en een stuur (heel handig want ge kunt daar aan draaien!!), wit, het dak steekt omhoog om meer ruimte te hebben, de zetel wordt een bedje en ge kunt ter een potje in koken.


Maar eerlijk toegegeven, ik kijk al een heel beetje uit naar de dag waarop ik hem weer uit handen kan geven.







 langst van voren...


...en vanachter

%%FOTO3%%%
van al opzij...


...en nog eki


het fameuze "stuur"!!


kweet nie welken aboriginal da ze het design toevertrouwd hebben


binnenkant, het lichtje werkt..   nu


moet nie geloven wi, tgeen die ter al vooren up geschreven stoat


tzelste mo een bitje dichter


weere tzelste mo nog een bitje dichter


ready for adventure!!



15-02-2010 om 00:00 geschreven door djordi.  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Australië
>> Reageer (0)
16-02-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.45 duizend bommen en granatan
..."In een haastje vertrokken"...   zou je kunnen zeggen.


Twee en halve week in Melbourne-city is veel te lang! Allesins voor mij.
Ik snak naar natuur, rust en kalmte en zoals altijd uiteraard: naar die overwelmende panorama's.



Na eindelijk de 'van' op mijn naam te hebben; een heuse onderneming hier Down Under (vraag maar aan de mensen die mij de bus verkocht hebben en al een geluk zo vriendelijk zijn geweest om op papier te willen verklaren dat ze mij al sinds kerstmis vorig jaar kennen én te vriend zijn en waar ik nu "officieel" ingeschreven sta op hun adres!!), was het in doorgedreven tempo: uitkuisen, volproppen en aanzetten.



Dan..., in een land de grootte van een continent, ist nog te kiezen op welke manier je zou willen rondreizen...   
Drie mogelijkheden:

N°1: Je koopt voor elke streek een duur maar gedetailleerd wegboek, bent een pak geld en plaats kwijt en kunt met één oog op dat boek en het ander op de baan overal je weg vinden.
Zoals de échte venten is dat dan hé! 

N°2: Je koopt één gewoon wegboek dat heel Australië beslaat, en dan werk je zodoende met een schaal bekeken vanop de maan. Ter vervollediging kun je dan alle vijf stappen langs de kant gaan staan om de weg te zoeken of te vragen, maar échte venten vragen de weg niet dus kun je een jaartje zitten "kl*ten".

N°3: Ondertussen bestaat er al zoiets als de gps! Maar das dan weer iets dat échte venten verafschuwen. Nochtans ist poepsimpel en kost da tegenwoordig al zo veel geld nie meer. Surtout als je een nieuwe, ongebruikte tweedehands op de kop kunt tikken die iemand als "cadeau" kreeg en niet nodig heeft (lees gerust van de boot gevallen, ik denk daj der dan nie ver meer naast zit), combineer dat met een laptop met 'mobile wifi' en reizen is nog nooit zo gemakkelijk geweest.

Dus fuck die échte venten!! misschien maar eens tijd dat ze hun ego wat bijschaven.



Wij op weg om s'avonds die gps te gaan oppikken en dan meteen door te stomen naar 'The Great Ocean Road'!!

En das dan waar het eerste avontuur al zen intrede deed!!


Al ooit eens een klein jaartje niet meer gereden met een auto?
Om dan weer te herbeginnen te midden een grootstad??
Al Schakelend met de linkerhand deze keer??
En rijdend langs de andere kant van weg??

Duizend bommen en granaten zou kapitein Haddock zeggen, en dan bedoelt hij simpelweg: miljaardenondedjeu!!

En dit omschrijft dan per-fect het gevoel dat in mij opkwam dat eerste moment!!
            Tis nie simpel zenne!!




Maar we zijn der veilig en wel geraakt, zonder te spookrijden zelfs... deze keer.
En een half uurtje later was de 'roadtrip' dan helemaal gestart want we waren op weg naar Torquay!


Goed op weg wordt ons dan voor de eerste maal duidelijk hoe pokke-groot dat land hier eigenlijk is. De gps!! vertelt ons dat we aan de huidig aangehouden snelheid mogen verwachten om véél te laat en in de stronte zwartheid van de nacht te zullen aankomen. Shit!

Om dan van eerste keer al een gulden regel te breken: probeer te vermijden om ergens in pikkedonker toe te komen! Dat weet ik nochtans goed genoeg, tis niet de eerste keer meer dat ik op deze manier reis hé!



Rond elf uur s'avonds in het allesins 'donker' te noemen Australië, dit in tegenstelling tot ons met-verlichtingsdrang-geobsedeerde-België!! , is je weg vinden met een gps  niet zo moeilijk, een geschikte kampplaats daarentegen...

 
Toch zijn we er in geslaagd om een plekje te vinden dat én mooi vlak is, én tien meter van de oceaan ligt, én een volledig zicht op de indrukwekkende sterrenhemel heeft.

Hyun Mi is superenthousiast om hier te overnachten maar ik weet het gelijk niet.
Ondanks al die schoonheid om ons heen is er niet één andere camper of tent te bespeuren, en het is nochtans een heel grootte plek.

Als iets te mooi lijkt om waar te zijn... je kent het wel hé!


Nu, het was precies al laat geworden en er moest nog gekookt en getoast worden op de eerste nacht dus bleven we maar mooi waar we waren.

En ondanks de oase van rust en sereniteit werd ik om vijf uur s'morgens plots wakker met een heel beklemmend gevoel, alsof men lichaam gewrongen en gewurgd werd tot er geen spatje zuurstof meer te vinden was. Later die dag kwam ik nog te weten dat men reisgenoot een gelijkaardig gevoel had die ochtend. Onrustig en eigenlijk best wel moe vielen de oogjes dan toch weer dicht...


                    ...En dan...

                           ...op het raam...

                ... BAM BAM BAM BAM...                    

                      ...vier harde kloppen...


                     Bingo!! Ik weet direct hoe laat het is!!






Natuurlijk heb ik een identificatiebewijs, een internationaal rijbewijs en een inschrijvingsbewijs.

Neen dat wist ik echt niet!

Ik kan het zeker niet geloven, hoeveel?

En das dan vijf klachten tussen zonsopgang zes uur dertig en nu zeven uur?

Hoeveel??  Honderdvijfentwintig dollar per persoon!

Alé, bedankt aan die intolerante en egoïstische locale Ozzies van The Great Ocean Road in Torquay.



Kan der dan maar evengoed weer in kruipen dan hé!



De eerste nacht in de 'van' gevierd met een boete voor "slapen in wagen in tegenstelling tot lokale wet"


Alé hup, kben eens benieuwd wat de rest van dien Ocean Road ons zal brengen!!





gelieve te betalen voor... met vriendelijke groeten


je ziet, tis nie altijd met de reflex dat de foto's genomen worden


men reisgenoot; ze rijdt niet met de bus, ze leest geen kaart maar ...ze brengt me wel bloemetjes...


...en ze maakt fantastische Sushi


het duur betaalde uitzicht in Torquay


The Great Ocean Road

























16-02-2010 om 00:00 geschreven door djordi.  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Australië
>> Reageer (1)
03-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.46 Hans en Grietje of Alain Provist, ik weet et nie


Ken je het verhaal van de kangoeroe?



Toen Kapitein Cook landde aan de NO-kust van Australië om reparatiewerken uit te voeren aan zen schip, aan wal ging en in contact kwam met de locale stammen, ook wel Aboriginals genoemd, werd er zoals gewoonlijk toen primitief gecommuniceerd.

Ondanks het feit dat communicatie heel moeilijk was waren beide volkeren toch nieuwsgierig naar elkaar. Er werden (voor die Europeanen) veel nieuwe plant en diersoorten ontdekt en in de mate van mogelijk, uitleg gevraagd aan de Aboriginals.

Uitleg vragen ging als volgt: met een luide stem in Engels de vraag stellen aan de locale bevolking. Drie keer raden waar dat op uitdraaide?!

Nu, er zijn veel mythes waar de naam vandaan komt.
De meest wijd verspreide is de "I don't know" (ik weet het niet)-mythe, die de Aboriginals zouden uitgesproken hebben als "kangoeroe" toen ze geen snars begrepen van wat die Europeanen allemaal vroegen. Heel aannemelijk en terecht natuurlijk!

Dit blijkt echter onwaar te zijn. En de verwarring zou ontstaan zijn door een andere kapitein (Phillip King) die het woord "Minha" zou gehoord hebben en dat zoveel betekend als: eetbaar dier.

Dit op zijn beurt in tegenstelling tot het woord "gangurru" dat Cook in het Noordoosten gehoord had.
Met als resultaat dat de vergissing tussen beide kapiteins als de "I don't know-mythe" in leven kwam, waarbij gesteld werd dat Cook het eigenlijk niet wist.

Veel zal te maken hebben gehad met communicatiegebrek en verschillende dialecten tussen de verschillende Aboriginal stammen.


Cook aan de andere kant, had het wel bij het rechte eind.

Het woord "gangurru", in de Guugu Yimidhirr refereert naar een soort kangoeroe.

Maar de "ik weet het niet" mythe klinkt wel wat leuker!







Na de interieur verlichting maar eens in orde gezet te hebben met een zekeringdoosje én zekeringen om losliggende, met tape aan elkaar geplakte, kabels en bijhorende kortsluiting te vermijden zaten we ineens met een serieus lek onderaan.

Overal waar ik reed bleek er ons "Hans en Gietje-gewijs" een lange streep te volgen, beetje zoals de broodkruimeltjes!

Om dan nog maar te zwijgen van de zwarte plek die de bus als herinnering aan onze aanwezigheid naliet op elke stopplaats.

Twas dus ferm tegen men goesting dat ik uiteindelijk dan toch maar onder de bus gekropen ben om de nodige verkenningswerken uit te voeren.

En de ontdekking was niet min: een serieus olielek waarvan de oorzaak voorlopig nog onbekend was en een scheur, dertig centimeter lang, in de watertank.
Bleek dat die al meermaals gerepareerd was "alain provist!".

Nog fermer tegen men goesting  dus weer sleutelen!!




Het olielek lijkt nu toch opgelost met de aanpassing van de carterontluchting, nauwer laten aansluiten van de oliemeetstaaf en een flesje dichtingvernieuwer.

De watertank daarentegen zou tweehonderd dollar gaan kosten om opnieuw gemaakt te worden daar ze naar zeggen van de plaatslager onrepareerbaar was!

Onrepareerbaar, onrepaareerbaar?! Da zullen we nog wel zien.
Wedden dat ik hem deftig vermaakt krijg voor veel minder!



Enfin, de bus geeft al de eerste tekenen van onbetrouwbaarheid.

Maar om trekkings te gaan doen in de bergen heb je gelukkig geen bus nodig!
Een tent en rugzak op twee sterke benen zijn voldoende.




We zijn in Grampians National Park!!


Een fantastisch natuurgebied in centraal Victoria ergens ten midden Melbourne en Adelaide.

Behalve de fantastische natuur, gesteente en panorama's vindt je hier ook de nummer één en drie gevaarlijkste slang van Australië! Hier gaan wij trekken!!

Een vierdaagse trektocht door de bergketens met ongerepte natuur, steile beklimmingen, overnachten op een vijandig plateau, pure eenvoud, hoogteverschillen tot duizend achthonderd meter op en neer per dag en op één plaats vierhonderd meter kaarsrecht omhoogklimmen.

Dit alles met de rugzak geladen met eten en water voor vier dagen voor twee personen en natuurlijk de tent en slaapzakken en al die andere essentiële benodigdheden.

Klinkt als muziek in de oren nietwaar?!


Heel speciaal gevoel om zo uren door een spookbos met zwarte stammen te dolen, de Victoria bosbranden van een paar jaar geleden zijn nog niet verteerd hier.


Grampians National Park is fantastisch!!!


Helemaal men ding, niet verwonderlijk dan ook dat we hier een tijdje rondgehangen hebben. Nog enkele dagtrekkings met een daypack en genieten van de rust en natuur hebben de resterende dagen gevuld.


Little desert National Park en Mount Arrapilies, een wereldvermaarde heilige plek voor rotsklimmers volgden nog.

Maar bij gebrek aan eigen touwen en een klimpartner is het bij aanschouwen gebleven. 
Jammer jammer!!




Tis tlaatse hier in Victoria voor ons, we zijn op weg naar Coroon National park aan de kust ten Zuiden van Adelaide, South Australia.

En tis niet enkel bij het binnenkomen van Australië dat er grenzen zijn...





nen "ik weet et nie"


Grampians!!!
















spookbos


Horsham, stadje ten Noorden van Grampians












03-03-2010 om 00:00 geschreven door djordi.  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Australië
>> Reageer (2)
25-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.47 vliegen en afvalcontainers, de eerste échte rit
Alle fruit en groenten zijn verboden om de verplaatsing over de staatsgrens tussen Victoria en South Australia te maken.

Reden is de fuitvlieg!!

En vliegen zijn der hier allesins genoeg!!

Australia met zen toch wel aanzienlijke oppervlakte en diverse klimaten heeft heel wat fruitplantages. Sommige zijn al reeds geïnfecteerd, andere nog net niet. Vandaar dus.


Maar blijkbaar is het nog zo dringend niet want afgezien van een paar waarschuwingsborden mét de vermelde boetes en straffen én aan de effectieve grens enkel een paar afvalcontainers waar alles in gedeponeerd kan worden is er hier nog niet te veel beweging.
 Het feit dat het zondag is zal er ook wel iets mee te maken hebben zeker?



Dan maar doorzetten naar Coroon National Park.

En tis de eerste "echte" rit sinds we in Melbourne gestart zijn. Ons roadtrip avontuur heeft nog niet veel "road" verslonden. Twee uur rijden was zo het gemiddelde de afgelopen maand en voor een roadtrip is da precies niet veel hé.

Dus de volle vijf uur 'on the road' en een totale weersverandering tegemoet zijn we op weg.

En de weg leidt via Bordertown (inderdaad op de grens tussen Victoria en South Australia) naar Kingston, het begin van Coroon National Park.


In tegenstelling tot wat we tot nu toe veelal gezien hebben is dit een Nationaal Park aan de oceaan.

Zandduinen, zoutmeren, lagunes en vogels spotten zijn zowat de voornaamste bijzonderheden hier.


En de eerste dagen heeft het weer zich wat voorgezet in die regenachtige tendens met speciale, wilde aanzichten als gevolg.










Het merendeel van het park hebben we echter wel weer in zonneschijn gezien.

Jammer dat we met de bus geen terreinrijden kun ondernemen want de, op kaart althans, mooiste plekjes zijn voor ons onbereikbaar.















Na Coroon Natinal Park was het via een grote omweg inclusief ferry en via de wijnstreek van South Australia (denk maar McLaren Vale en dergelijke) naar Adelaide, waar er naar verluidt meer cafés zijn dan mensen.




En ja, der zijn inderdaad wel veel cafés in Adelaide, waaronder ook The Belgian Beer Café.
Maar ik vermoed dat de slogan komt van de grotere steden die wat neerkijken op de grootte en het aantal inwoners van Adelaide.

We verblijven bij Dave en Ria, een Australisch koppel, via couchsurfing.
Initieel drie dagen die er zeven geworden zijn, het klikte heel goed.

En afgezien van mekaar landseigen gastronomisch te verwennen (drie keer raden hoe een Australisch ontbijt gemaakt wordt? inderdaad, op de BBQ) zijn we ook nog in- en outdoor gaan klimmen, naar de rugby gaan kijken, Belgisch bier gaan drinken en ons aan zee een typische "club"maaltijd laten smaken.


Eigenlijk hadden we graag nog wat gebleven en hadden Dave en Ria ons nog wat langer daar gehouden maar we zijn natuurlijk op doorreis en daarmee wordt er na een zeer geslaagde week in Adelaide weer "geroadtipt".



En vanaf nu beginnen de échte kilometers: van Adelaide naar Port Lincoln waar we nog een vierdaagse trekking willen doen is een goeie zevenhonderd kilometer!!

Concreet wil dit zeggen dat we in de komende drie dagen bijna even ver zullen gereden hebben als in de afgelopen maand.


On the road again...



hij kon nie volledig op de foto










25-03-2010 om 00:00 geschreven door djordi.  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Australië
>> Reageer (0)
02-04-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.48 gifgroen op lage hoogte gedurende de ganse maand
Na een eerste, volle dag gereden te hebben van Adelaide tot juist onder Port Agusta zit de hoop er goed in om s'avonds Port Lincoln te bereiken.

De bus snort goed en relax als we zijn besluiten we om kort na de middag een uitgebreide lunchpauze in te lassen, niet alleen de bus dient af te koelen hier!

Tussen de vliegen en hitte door genieten we toch nog van de lunch en gelaafd van honger en dorst worden de gebruikelijke piloot en copiloot posities weer ingenomen om de volgende driehonderd kilometer te verslinden.

De bus echter....    had er geen zin meer in...


Daar waar hij gewoonlijk toch vlot op lpg start bleef het antwoord op mijn aanmoedigingen via het omdraaien van de sleutel en een paar enthousiaste alé’s zwijgend.

Deju...


Dan maar proberen op nafte zeker?!

En da blijkt te werken!! Maar al rijdend overschakelen valt ie weer op zen gat.

Tzit dus in het lpg systeem, vermoedelijk een of andere klep, en kan dus in principe snel opgelost worden.

We zijn in een naar Australische normen redelijke stadje en tis geen weekend dus een oplossing zou voor het grijpen moeten liggen denken we dan.

En via de locale auto onderdeel en accessoire shop aan een adres geraakt van een locale lpg installateur wij op weg naar dien gast. En twas nog nie eens moeilijk te vinden!!

Alleen was dien gast nie thuis...   gedurende de ganse maand!!!


Nog ne keer deju en terug naar dien shop...

En met een ander adres, van een locaal taxi bedrijf dat auto’s op lpg rijden heeft notabene, wij weer op weg om diene gast te gaan zoeken...

...en dienen was wel thuis, en de mecanicien specialist lpg ter zake was daar ook.

Alleen het antwoord was iets minder probleemoplossend: “kwil ik daar gerust wel eens naar kijken maar tzal nie voor de eerst komende week zijn”.



Maar een week wachten op niets in het midden van niets ben ik toch niet van zinnens hoor!!

Dus vergeet dien lpg maar, we rijden op nafte naar Port Lincoln en beproeven ons geluk daar wel!!



Van Adelaide naar de Westkust rijden via Port Lincoln houdt geen steek!!

Het is eigenlijk een ommetoer van om en bij zeshonderd kilometer gerekend tussen Port Agusta en de Nullarbor.

Natuurlijk doe je zo geen ommetoer voor niets!

Alhoewel Port Lincoln best wel een tof stadje is zijn we meer en vooral geïnteresseerd in wat daar net onder ligt.



Daar waar land eindigt in een punt in de oceaan, ook wel een schiereiland genoemd, kun je Eyre Pennisular National Park vinden.

En tis daar dat we gaan trekken voor een aantal dagen...


We laten de gasten van sparks en spanners het lpg probleem oplossen, een defecte klep in het circuit zoals een beetje verwacht eigenlijk, en doen ons ondertussen te goed aan een lunch met zicht op zee.

Van hieruit kunnen je zelfs een deel van het park al zien liggen en onnodig te vermelden zijn we/ik dan ook enthousiast en klaar om er aan te beginnen.


Man!! Eyre Pennisnular National Park in South Australia!! De trekking was simpelweg fantastisch!!!


Een rustige vierdagen/vijftien kilometer daagse zijn er drie geworden met dertig op de derde dag; een persoonlijk record voor men nieuw-in-de-meerdaagse-trekkings-zijnde partner.
Al heb ik de laatste twaalf wel met twee rugzakken gelopen, toch een niet te onderschatten inspanning hoor voor een meterzestig zijnde dame!!


Van walibies en emoes, vijftien centimeter lange spinnen in een gifgroen web twee meter diameter metend over kilometers wit strand langs de mooiste baaien en alles in de stilte en volle natuur tot kers op de taart een overvlucht op lage hoogte van een locale zeearend!!!!!

Wauw!! ooit al eens een zeearend in alle vrijheid boven je hoofd zien glijden?? ik ook niet maar ik verzeker je: mijn dag kan allesins niet meer stuk!!

Des te meer ondat ik die zelfde morgen nog de mooiste zonsopgang ooit heb mogen aanschouwen!!!


Onbeschrijfbaar...





Eyre Pennisular heeft men hart absoluut gestolen, ook al omdat ik zelf ook nooit eerder langs de kust trekkings had gedaan.

Een nieuwe ervaring voor beiden dus en een absoluut geslaagde!!


Twas de laatste keer de beentjes strekken alvorens de volgende etappe aangesneden wordt:

Crossing The Nullarbor!!!





het park gezien vanop de enige heuvel








de eerste kampplaats






de tweede avond valt


en dan voor het eerste licht opstaan om de zonsopgang te zien






de dag kan beginnen


en Hyun Mi zag dat het goed was...







02-04-2010 om 00:00 geschreven door djordi.  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Australië
>> Reageer (0)


Inhoud blog
  • 48 gifgroen op lage hoogte gedurende de ganse maand
  • 47 vliegen en afvalcontainers, de eerste échte rit
  • 46 Hans en Grietje of Alain Provist, ik weet et nie
  • 45 duizend bommen en granatan
  • 44 stress, ge kunt daar aan draaien
  • 43 T.I.T. barbecue met bier
  • 42 de weg naar gelukkig zijn
  • 41 you can check out, but you can never leave...
  • 40 zuupen en zeejken
  • 39 aan een balkon of aan tstrand, zet je der bie

    Categorieën
  • Australië (10)
  • België (3)
  • Cambodja (2)
  • China (3)
  • Filippijnen (2)
  • India (2)
  • Indonesië (1)
  • Japan (7)
  • Korea (2)
  • Laos (2)
  • Maleisië (3)
  • Nepal (2)
  • Singapore (1)
  • Thailand (2)
  • Tibet (3)
  • Vietnam (4)

  • Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Laatste commentaren
  • Thanks (Jonathan De Kerpel)
        op 29 hello motorbike?! hihihi
  • keep on klimming (Paul)
        op 46 Hans en Grietje of Alain Provist, ik weet et nie
  • AUSTRALIE (ikke)
        op 46 Hans en Grietje of Alain Provist, ik weet et nie
  • my god!!!! (Mieke)
        op 45 duizend bommen en granatan
  • YOEN VANNEKE (ikke)
        op 43 T.I.T. barbecue met bier
  • tazzie (koenraad)
        op 43 T.I.T. barbecue met bier
  • VOETTOCHTJE??? (Ikke)
        op 43 T.I.T. barbecue met bier
  • jawadde (marcus)
        op 42 de weg naar gelukkig zijn
  • BLIJ DAT JE HET HEBT BEGREPEN (ikke)
        op 40 zuupen en zeejken
  • Happy New Year !! (Barbara & oli)
        op 40 zuupen en zeejken
  • Foto

    Foto

    Foto

    E-mail mij

    Druk oponderstaande knop om mij te e-mailen.



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!