Chambres & table d'hôtes "Au cercle des chênes" ligt in zuid-west Frankrijk in de regio "Aquitaine" en in het departement "Lot & Garonne".
Sinds juli 2005 hebben wij het sombere België geruild voor deze prachtige zonnige streek. Sinds september 2009 wonen wij hier enkel nog met onze jongste zoon Kerim vermits Nils terug naar België trok om daar zijn studies verder te zetten.
We wensen jullie veel leesplezier! Rudy & Myriam
03-02-2012
Portugal
We zijn er voor een paar dagen tussenuit en zitten momenteel in Portugal. Het is niet om de koulijders in België jaloers te maken maar hier is het ... lente. Alle dagen volle zon, en tussen de 13 en 18°. We zitten dan ook regelmatig in t-shirt te genieten op het strand
Eergisteren hebben we ongelooflijk veel schrik gehad. Onze Folie begon ineens regelmatig te schokken en ze kon haar kop niet omhoog houden. Het was net of ze evenwichtsproblemen had en we dachten aan een hersenbloeding. Ze kon ook bijna niet meer gaan zitten en als ze lag, bleef ze liggen en wou niet meer bewegen. Epilepsie was het niet denken we, want ze kreeg geen schuim op haar mond en het schokken was maar om het half uur ongeveer.
De volgende morgen was het beter maar nog niet helemaal over en wij dus op zoek naar een dierenarts. Na veel zoeken en op aanwijzing van een lieve Portugese vrouw naar Lagos gereden en daar een dierenarts gevonden. Nu ja, ik weet niet of die man een diploma had, het enig wat hij gedan heeft is onze Folie koekjes geven en eens aan haar rug gevoeld. Het was toen al na de middag en ik moet zeggen, ze gedroeg zich toen terug bijna normaal. Resultaat, we weten nog niets. Hij heeft haar anti-ontstekings pillen gegeven en dat was het, en we waren 50 euro armer.
Ondertussen lijkt ze weer helemaal ok te zijn, maar de schrik zit er bij ons serieus in, en als we weer thuis zijn gaan we zeker direkt contact opnemen met onze eigen dierenarts.
Tegenwoording maken we praktisch iedere dag een mooie wandeling met de honden. Als Folie het woord "wandelen" nog maar hoort staat ze al kwispelend klaar aan de deur om te vertrekken . Ze stormt dan naar buiten en is door het dolle heen.
Na wat mislukte pogingen konden we ze tijdens de laatste wandeling met z'n tweeën mooi op foto vastleggen.
De Helleborussen staan hier in de bossen weer volop in bloei. Het zijn prachtige bloemen en zeker ook deze wilde soort is de moeite waard. De frisgroene bloemen vallen echt op tussen alle dorre bladeren en kale struiken.
Rudy kon het zich niet laten en heeft de muren aan de achterkant van ons huis ook nog helemaal uitgepikeerd. Dat was wel nog een hele klus, want op die muren was er een deel "bepleisterd", ttz er was wat cement op de stenen uitgesmeerd! Dat stuk is nu helemaal klaar om binnen een paar weken, als het warmer wordt, op te voegen. Maar zelfs nu ziet het er al heel wat beter uit dan vroeger!
Een paar weken geleden vroegen we jullie mening over het al dan niet meewerken aan het programma "Met 4 in bed". We kregen heel wat reacties en dat deed ons alvast veel plezier. Aanvankelijk waren het over het algemeen positieve reacties op het programma, maar er waren toch ook heel wat mensen die het allemaal "opgezet spel" vinden. Eens "op TV" komen kan natuurlijk een enorme reclame zijn, maar voor hetzelfde geld breken ze je chambres d'hôtes volledig af. We hebben dus uiteindelijk toch besloten om niet mee te werken aan het programma. We zagen het trouwens ook niet zitten om een ganse week met cameraploegen achter ons gat te lopen Zo "fotogeniek" zijn we nu ook weer niet
En de "mond aan mond" reclame die onze gasten voor ons maken blijkt toch nog steeds het beste te werken! Voor 2012 zitten juli en augustus al aardig vol en dat bijna allemaal met mensen die terugkomen ofwel mensen die via-via gestuurd zijn. Super toch!
De voorbije week was een drukke "bezoekjes" week. Wij kregen bezoek van o.a. Rene & Marianne en van Claude en Isabelle met de 3 kindjes. Jan Hendrik en Han waren voor een kleine week in Frankrijk en kwamen dus ook eens langs. Vrijdag hadden we afgesproken om in Agen te gaan eten samen met Claude en Isabelle en hun kleinste, Maurice. Zoals steeds was het een gezellige middag en we leerden weer een nieuw restaurant kennen, waar je in de zomer buiten kunt eten met zicht op een klein meertje! Maurice was zoals steeds braaf en hij hield zich bezig met kleuren, en in boekjes kijken.
Als je ziet hoe zo'n kleintje veranderd, dan "pikt" het toch wel een beetje dat we onze eigen kleinkindjes niet dikwijls kunnen zien. Maar allez, we tellen weer af naar eind februari want dan gaan we naar België en kunnen we ze weer eens in't echt zien.
Gisteren gingen we op visite bij Annick en Luc in Valeilles. De namiddag vloog om en we bleven 's avonds ook nog bij hen eten. Ze hebben sinds een week een puppie in huis en dochter Louise ontfermt zich maar al te graag over de nieuwe aanwinst. Filou noemt het hondje en het is een Cavalier King Charles. Zoooo schattig dat zo'n jong beestje is!
Ondertussen hebben we ook nieuws van onze Kerim en gisteren hebben we kunnen chatten. Skypen lukte spijtig genoeg niet, maar enfin hij heeft internet en dat is toch al iets. Hij is goed aangekomen in Birmingham en hij logeert op een 30 minuutjes stappen van het restaurant waar hij stage moet doen. Voor de eerste keer van al zijn stages heeft hij een eigen kamer met douche! Super natuurlijk! Ook krijgt hij nog een premie van de regio Aquitaine om al zijn vervoerskosten te betalen. Met aftrek van de trein en vliegtuigreis zal er toch nog een 200 euro overblijven om tijdens zijn vrije dagen met de trein of bus rond te reizen. Nu is het nog juist te hopen dat het werk ook goed meevalt en dat hij heel wat kan bijleren!
Kerim is vanmorgen vertrokken voor zijn laatste stage van dit jaar. Deze keer zit hij voor een maand in Birmingham in het Simpsons restaurant (http://www.simpsonsrestaurant.co.uk/). Hij is samen met Anaïs, een klasgenote vertrokken. Zij staat in de zaal en Kerim staat zoals steeds in de keuken. Ze reizen met de trein tot Toulouse en vandaar nemen ze onder begeleiding van een leraar het vliegtuig.
Het zal een zeer zware maand worden (zijn leraar heeft ons, en Kerim al verwittigd dat het daar héél hard werken is) maar waarschijnlijk zal het een unieke ervaring worden, vermits het restaurant een Michelin ster heeft! De foto's op de website van het restaurant spreken alvast tot de verbeelding! Het eten ziet er allemaal even verrukkelijk uit.
Gisteren zat er voor Kerim ook nog een aangename verrassing in de brievenbus, een cheque van 250 euro van zijn vorige stageplaats in Cahors. Het is de eerste keer dat hij echt betaald werdt voor een stage en zo'n extra zakcentje is natuurlijk altijd welkom
Zaterdag vertrekt Kerim weer voor een maand op stage naar Birmingham en dus beginnen we met de eerste voorbereidingen. Wat er zeker moet gebeuren : haar kort knippen. Blijkbaar heb ik ooit mijn roeping gemist, want ik was weer kapper van dienst. Rudy zijn haar (allez, wat er nog van overschiet ) doe ik al jaren met de tondeuze, niets moeilijks aan en het gaat erg vlug. Toen mijn oudste zoon Tom nog "jonger" was moest ik ook altijd zijn haar knippen want hij haatte het om naar de kapper te gaan. Ik heb me toen dus eens een profesionele schaar gekocht (want met een Ikea-schaar ging dat echt niet goed ). Daarna was het de beurt aan zoon nummer twee, onze Nils had een paar jaar mooie lange pijpekrullen en af en toe moesten die toch wat bijgeknipt worden en ja, ook dan was ik kapper van dienst, want naar de kapper gaan wou hij echt niet! En de laatste jaren is zoon nummer drie aan de beurt. Sinds Kerim op de kokschool zit moet zijn haar regelmatig geknipt worden en ook dat is mijn jobke. Eén keer heb ik hem tot bij de kapper in St.Sylvestre gekregen, en daar is het bij gebleven. Want : "allez mama, eer dat ik daar ben en terug thuis heb jij dat allang geknipt"
Ok, ik geef het toe, ik vind het wel leuk om af en toe eens kapper te spelen, en dat moeder en zoon dan ook een leuke babbel hebben is mooi meegenomen
Vandaag was het weer prachtig zonnig weer en dus ideaal om een flinke wandeling met de honden te maken.
We wandelden nog eens langs de "dolmen" van Auradou, gelegen juist onder de lieu dit "Grézac". Die dolmen zouden dateren van rond het jaar 3900 vC. Je kan er meer over lezen op de site van ons dorp: http://www.auradou.free.fr/spip.php?rubrique7
Het blijft steeds facinerend om te zien, zo'n dolmen en zeker als je weet dat deze stenen er al duizenden jaren staan. Ze zijn de stille getuigen van de eerste bewoners in deze streek, "de Liguriërs". De bovenste dekstenen van de dolmen zijn ingevallen, maar je ziet nog wel heel duidelijk de structuur.
Rudy gaat trouwens een wandeling markeren die langs deze dolmen loopt.
De voorlopig laatste helemaal afgewerkte muur is die aan onze Kerim zijn kamer.
Rudy is nu bezig met het uitkappen van de laatste muren van het huis, die aan de noordkant. Maar met het voegen gaan we zeker nog een paar weken wachten, want momenteel is het hier veel te koud! We hebben al 2 dagen de zon NIET gezien, en het was maar zo'n 4°. Koud dus Maar er is hoop, want vanaf morgen geven ze terug zon, en dat maakt dat het overdag toch zeker zo'n 10° warmer aanvoelt!
Au Cercle Des Chênes
Zo "fotogeniek" zijn we nu ook weer niet 
Maar er is hoop, want vanaf morgen geven ze terug zon, en dat maakt dat het overdag toch zeker zo'n 10° warmer aanvoelt!
