Deze foto's zijn gemaakt op onze reis naar KOBLENZ ( Duitsland) van 7 tot 12 september 2009, er zijn ook beelden bij van Stutgart , Mainz en Keulen Ik heb meer dan 100 foto's genomen maar moest een kleine keuze maken hopelijk heb ik de juiste gemaakt jullie mening is altijd welkom
( Foto hiernaast van mijn opgeblazen buik na inplantatie baclofenpomp )
Door de jaren heen heb ik al heel wat behandelingen gekregen voor mijn spasme gaande van pillen, inspuitingen ,enz......... nu de laatste 5jaar heb ik het meeste resultaat met Botox inspuitingen in mijn spieren Die inspuitingen worden door de neuroloog gegeven , ik mag dan zelf kiezen waar ik het meeste spasme heb krijg ik mijn inspuitingen
Dat rechtstreeks in die spieren spuiten doet echt veel pijn doordat alles al zo gespannen staat maar het kan nu eenmaal niet anders , ik hou dan vol want ik weet dat ik daarna snel verbetering krijg in mijn spieren De spierspanning neemt af en zodus mijn pijn ook , Die botox inspuitingen kennen de meeste mensen omdat het veel in de media komt om de rimpels te bestrijden , bij mij word het wel voor een heel andere doel gebruikt.
het heeft als doel die gespannen spieren te ontspannen. Die sinspuitingen werken ongeveer 3 maanden bij mij,en dan moet ik weer voor nieuwe inspuitingen gaan De ene keer doe ik er wat langer mee dan de andere keer, als die hevige spasme terug keren , dan weet ik dat die botox uitgewerkt is.
Ik ben ook in behandeling in de pijnkliniek al meer dan 10 jaar en daar hebben ze mij ook behandeling voorgesteld voor mijn nek door de spasme trekt mijn hoofd soms naar de linker kant en word alles in mijn nek overbelast en krijg ik hoofdpijn en nekpijn en omdat te verhelpen geven ze mij om de 6 maanden een zenuwblokkade
dat gebeurd in de operatie kamer , kwestie van steriel te werken Er worden eerst rontgen foto's van mijn nek genomen om te zien waar de prof juist mijn inspuitingen moet geven eerst word er een lange naald ingebracht met een verdovingsmiddel ,na 1 minuutje wachten werkt de verdoving en word een andere naald ingebracht tot op de zenuw ,dan word die verbrand tot op 52°
door het verbranden kan het pijnsignaal ook niet meer door en kan ik geen pijn meer voelen.
Deze behandelingen zijn geen pretje om te laten doen, maar als je er achteraf baad bij hebt, laat je dat maar weer doen ik hoop dan ook altijd dat die behandeling lang aanslaat ,en dat ik zolang mogelijk kan wachten om terug te gaan naar het ziekenhuis om deze behandelingen te herhalen.
De laatste 6 maanden volg ik ook 2 maal per week Hydrotherapie ( watertherapie) en moet zeggen dat het heel goed aanslaat ik doe dat in het middelheim ziekenhuis in Antwerpen. het is een klein zwembad van 10 op 5 meter ,maar het water is lekker warm met zijn 33° We zitten daar met maximum 10 personen in , maar dat is al veel ,want dan heb je geen beweegruimte meer. ikword daar bijgestaan door 2 kinesisten 1 iemand in het water ,en 1 tje naast het water om me in en uit het water te helpen.
Ik krijg onder water massage, dat is met een slang die onder druk staat en die word dan op je pijnlijke plaatsen gehouden en dat geeft een massage effect van je spieren en pezen, doet echt goed. Ik doe ook wat oefeningen die me opgelegt zijn van de kinesisten daar en van de kenisist thuis. Vooral het stappen bevorderen , door gewoon op de bodem te stappen , het is daar geen diep water dus gaat dat gemakkelijk.
ook probeer ik de steps in het water te doen, maar hou ik me wel vast aan die steunbarren die zich in het water bevinden voor mijn schouder en armspieren te trainen krijg ik hand zwemvliesjes aan,en daar moet ik dan opwaartse en neerwaartse bewegingen mee doen, het water geeft dan weerstand.
Ik zwem ook geruime tijd, daar ontspan ik ook van ,en maakt mijn spieren ook los.
ik moet om de 2 maanden bij de revalidatiearts komen om verslag uit te brengen, hij schrijft die behandelingen voor een andere dokter mag dat niet doen. Het is zo positief dat ik het mag blijven doen heel het jaar door. ik ben zo blij dat ik uiteindelijk iest gevonden heb dat aanslaat en waar ik baad bij heb.
Als ik zo terug kijk naar vroeger dan begon ik naar de kinesist te gaan nog voor mijn 18 jaar , dus met een regelmaat van 3 x per week dat ik ging voor mijn therapie ,vooral om mijn spieren soepel te houden ,als je dat zo bekijkt loop ik ,al 30 jaar naar de kinesist maar ja dat blijf je doen als je voorruitgang boekt.
Er word vooral gewerkt met warmte leggen, massage's , ultrason behandeling , dat dient om de pijn en ontsteklingen te verminderen het is precies zoals je een echografie laat maken, dit is ook werken met gel op je huid ,het geeft dieptewerking tot in je spieren.
Ik krijg ook wat voorzichtig wat oefeningen die ik aan kan, je moet enigzins toch nog wat beweging hebben ,anders roest je precies om den duur helemaal vast. nu nog ga ik naar de manuele therapeute ,en zei zorgt ervoor dat alles wat soepel blijft , want veel beweging heb ik niet meer. Ik zit snel o ver mijn grenzen die ik nog aankan, het is een kwestie van langzaam oefeningen aan ta passen en beetje bij beetje af te tasten wat ik kan vermeerderen en wat niet.
hat rare is dat ik niet direct gewaar word wanneer het fout gaat, en daar zit ook het addertje, 1 of 2 dagen nadat ik me geforceerd heb draag ik daar de gevolgen uiteindelijk van. de hevige spasme ,en dat is helemaal niet leuk. Ik probeer me dan eerst te ontspannen door een bad te nemen,en me rustig in mijne zetel te leggen, soms lukt het me wel te ontspannen en dan gaat het ook beter met de pijn achteraf.
1 november 2011
het is precies de laatste tijd dat ik gedwongen word al mijn therapieén worden gestopt ik mag al niet meer in het zwembad dat is te bestend , zwemmen lukt me de laatste tijd ook niet meer heel frustrerend je wil je dat blijven kunnen , maar je komt dan tot de conclusie dat alles verzwakt en bij alle moeite dat je doet het haald niets uit ,en de dag erna kan ik niets meer doen van nog meer pijn dan heb ik me al geforceerd.
ook het fietsen bij de kiné is gestopt omdat ik ook altijd achteraf , morfine moet bijnemen van de pijn in mijn benen door het fietsen. er schiet niet veel meer over dat ik nu doe, alleen naar de kiné gaan voor mijn massage's die zijn zalig ook word er geprobeerd mijn spieren te rekken maar dat moet ook heel voorzichtig gebeuren vooral word mijn nek zo aangepakt anders kan ik binnen de kortste dagen niet meer draaien met mijne kop.
ik wil nog in beweging blijven, maar het kost me allemaal zoveel pijn en word daar zo moe van vroeger raadde de dokters me het zelf aan veel te bewegen nu dus niet meer , ze zien ook wel allemaal dat het niet uithaald in tegen deel.
ondertussen heb ik mijn metekindje sterre nog een paar keer gezien het laatst was dat ze haar sint is komen halen maar daarna was ik zelf zo slecht dat ik niet mee bij heb thuis zoals altijd nieuwjaar zijn gaan vieren, maar daarna toen ik beter was heeft ze hare nieuwjaar ook gekregen ( oorbelletjes) met de sint hadden we ze een beginnende barbie gekocht ze was er zo blij mee
maar omdat ze zo graag creatief bezig is neem ik haar dan mee naar mijn hobbykamer en dan is ze verkocht want daar kan ze zich naar hartelust bezig houden met knippen plakken enz.......... dat doet ze zo graag.
ik kijk ook rond in de winkels of er niets ligt waar ze veel over kan leren en dat breng ik dan wel eens mee ze had voor mij ook een tekening gemaakt thuis, die hangt nu aan mijn muur in de hobby kamer
ze komt nog graag op de schoot zitten en dat heb ik wel eens graag ,als ze teveel begint te wegen zet ik ze tussen mijn benen zo hier volgt nog een foto van STERRE van nog niet zolang geleden. dat doet ze ook graag voor de camera staan, die streken dan moet ik er gewoon mee lachen
zo dit was het weer voor nu
*****************************
de foto die je hier naast ziet is dat sterre bijna 3 jaar word helemaal onderaan vind je mijn schrijven over mijn metekindje STERRE op datum van 26 augustus 2010
We leefde erg met mijn vriendin Ilse en haar gezin mee, dit gezinnetje wou nog zo graag er een 3 de kindje bij maar 2 keer sloeg het noodlot toe en kreeg mijn vriendin een miskraam.
Ze waren zo gefocust op een kindje krijgen , dat het elke maand afwachten was op zwanger zijn als ze dan niet bleek zwanger te zijn , was het steeds een verdriet om weer te verwerken. geduld hebben en afwachten was de boodschap ,maar het kan niet snel genoeg gaan natuurlijk.
Eindelijk was het terug zover en op 1 februari 2008 bleek ze zwanger te zijn , JOEPIE , ze juichte stilletjes en lichte niet direct alle familie leden in, ze waren bang dat het weer fout zou gaan maar positief denken gaf hun moed.
De maanden verstreken en de zwangerschap bleek goed gaan Er werd aan mij gevraagd om meter te worden van dit kindje? goh wat was ik verrast maar oh zo blij en fier dat ze het mij gevraagd hadden.
op 8 juli 2008 werd er een 3d echografie gedaan en zag je al echt een mooie foto van dit baby'tje in spee er was 1 probleempje , de baby was aan de kleine kant maar voor de rest zag het er goed uit, oef. Ze wisten toen al dat het een meisje zou zijn, maar niemand anders mocht het niet weten, het moest een verrassing blijven tot het laatste moment.
De rest van de zwangerschap liep goed en op 24 september 2008 werd mijn metekindje STERRE geboren Ze meet 45.5 cm en weegt 2.390 kg wat klein dus moet ze in de couveuse maar alles bleek volgens plan te verlopen , mama en baby STERRE verbleven 9 dagen in het ziekenhuis Want ze was tenslotte per keizersnede op de wereld gekomen , juist zoals haar grote broer YENS die nu 12 jaar is en haar grote zus ZOé die nu 11 jaar is.
op de geboorte dag zijn we nog naar het ziekenhuis gereden in turnhout we konden onze nieuwsschierigheid niet bedwingen om STERRE te zien wat een wolk van een baby , we waren blij voor mijn vriendin en haar gezin dat het allemaal goed verlopen is en dat hun wens eindelijk is uitgekomen. wat een pak van ons hart Ze lag wel in de couveuse maar we konden haar toch even zien.
Toen we de eerste keer STERRE en mijn vriendin thuis gingen bezoeken thuis was het de eerste keer dat ik STERRE eens mocht vasthoudenWat had ik een bewondering voor mijn metekindje, eindelijk is het er toch nog van gekomen dat ik meter ben dat had ik al altijd willen zijn.
Een paar maanden na de geboorte werd STERRE gedoopt , wat een mooi feest het was een drukke dag maar heel goed geslaagd, STERRE was de STER onder alle mensen.
later werd het sinterklaas tijd en kwam ze haar eerste kadootje op halen van haar meter zo een baby verwen je toch graag , dat doe je met een goed hart.
ondertussen is STERRE al bijna 5 maanden oud en zie je niets meer van haar achterstand die ze op liep bij de geboorte het is een echt schatje ,het gaat uitstekend met haar.
Hier volgen wat foto's van STERRE
Ondertussen is mijn metekindje STERRE al 8 maanden oud ze heeft 2 tandjes en loopt al in huis rond met een speciaal loopwagentje Ze kan al helemaal rond draaien als je haar neer legt en ze staat al stevig op haar voetjes als je haar recht zet zodra ik weer nieuwe fotokes heb zal ik ze hier ook even plaatsen
**********************
26 augustus 2010
Nog even op 24 september word mijn metekindje Sterre 2 jaar al weer Ik zie haar niet zoveel omdat we eigenlijk wel redelijk ver van elkaar wonen en mijn vriendin ilse heeft een druk leventje met een nieuw gezin zoals mensen wel zeggen nu heeft ze zorg voor 5 kinderen en een nieuwe man in haar leven.
Het gaat goed met sterre een echte deugniet van bijna 2 jaar er komt al heel wat taal uit dat kleine mondje van haar kleine anekdote overlast ging onze telefoon en had ik sterre aan de andere kant aan de lijn ze had per ongeluk mijn nummer ingetoetst je kent dat wel zo een draagbaar telefoon toestel met voor geprogrammeerde nummers en natuurlijk omdat mijn naam met de A begint staat ik eerst in de lijst dan heeft ze toch nog een hele babbel met mij gedaan zo schattig en ze had zoals gewoonlijk weer lol.
Ik ben ondertussen al aan haar verjaardagskaart beginnen schilderen alleen is het nu nog zoeken naar een geschikt verjaardags cadeautje
Ik zet nu effe een foto van haar bij mijn schrijven zoals ze nu is ( zie boven aan mijn schrijven, linker bovenhoek)
12 september 2011
schandalig dat ik hier zolang heb geschreven ik vond het tijd om daar iets aan te doen sterre word het eind van deze maand 3 jaar dus ben ik nu begonnen aan haar verjaardagskaart te maken want het vraagt met pergamano wel wat tijd om het wat mooi te doen mijn vriendin ilse (mama van sterre) heeft een nieuwe vriend leren kennen en nu zijn ze een nieuw samengesteld gezin vermits haar vriend ook 2 dochters heeft zijn ze nu met 5 kids dat is al een groot gezin de oudste is 16 jaar en de jongste is sterre met haar bijna 3 jaar eigenlijk passen die kids hun wel goed aan.
sterre gaat sinds na de pasen naar de kleuter school ze gaat graag en huilt helemaal niet ze is zo lief , ze geeft me een goed gevoel ze knuffelt graag en zit graag op de schoot dat heb ik wel graag. we hebben al eens samen geknutselt want ze is wel creatief aangelegt. natuurlijk met een zus in de puber tijd in huis die haar al eens opmaakt , dan doet sterre ook mee en dan is het lachen geblazen natuurlijk. soms brabbelt ze van alles en dan versta ik ze wel niet zo goed en is dat gewoon grappig. juist zoals ze aan de telefoon komt en ze gaat vertellen wat ze allemaal in de school heeft gedaan op haar verjaardags feest zijn wij ook altijd aanwezig samen met de familie, we horen er bij zo voelen wij dat aan. ik hoop wanneer ze wat ouder word dat we toch nog iets buiten leuks kunnen doen of samen naar een show gaan zoals die nu van K3 want daar is ze zot van.
zo dat was het weer voor nu ik zal nog proberen foto's te plaatsen
Wij hebben al verschillende katten gehad ,allemaal eigenlijk vondelingen onze katten die we nu hebben heten LUNA , dit is een kattin van 6 jaar Ze is grijs met witte plekjes
kirby heeft beneden in de inkomhal van ons appartements gebouw gevonden toen ze 1 jaar jong was, we wisten niet hoe oud dat katje was , ze was zo klein en op het eerste gezicht zag ze er goed uit.
Ik zag wel direct dat ze onder de vlooien zat, dus direct behandeld tegen de vlooien Ze was wel echt schuw maar wat was er misschien met dat beestje gebeurd. We zijn toen naar de dierenarts geweest om ze te laten shecken, ze bleek 1 jaar oud te zijn aan haar tandjes te zien.
later werd ze heel ziek ,ze wou niet meer eten ze lag er maar , de dierenarts zei dat ze geblokkeerde nieren had , ze mocht geen eiwitten meer eten dus moesten we speciale voeding kopen bij de dierenarts zonder eiwitten in. We moesten om de 15 minuutjes haar een lepeltje met water geven omdat ze niet wou drinken De dierenarts zei dat ze heel slecht was als ze na het weekend niet beter was zou ze een euthanasie spuitje krijgen
Ik heb er constant dat weekdn mee bezig geweest en we hebben haar erdoor gehaald en ze is nu een mooi liefje poesje , dat al wat minder schuw is.
onze vorige kater was gestorven van ouderdom en we waren terug op zoek naar een vriendje voor LUNA ,maar deze keer wou ik echt een rosse kat we konden daarvoor nooit kiezen omdat het altijd gevonden katten waren , nu op zoek geweest op het internet en vond een ros katertje in GENK op een boerderij we zijn hem dan gaan halen als hij 7 weken oud was, zo een klein dutske.
maar een duegniet eerste klas bleek achteraf ,niets is veilig voor hem ,en eten dat die kan We neomde hem GARFIELD en het is ne echte GARFIELD zene, streken dat die uithaald niets is veilig en alles van eten mag eraan geloven, we moeten alles weg zetten want hij eet werkelijk alles op wat hij vind.
hij is nu 20 maanden oud en is uitgeroeid tot een flinke kat. het zijn 2 schatjes zou ze niet meer kunnen missen je hebt er zoveel vriendschap van wij zijn dan ook echte dieren vrienden.
Gedichten geschreven door ons overleden dochter KIRBY
Je hebt steun
Je hebt vriendschap
Je hebt liefde
Maar uiteindelijk is er niemand
Niemand die je kan helpen
Je staat er alleen voor
Jij moet het doen Jij moet ervoor vechten
Het leven is kostbaar Het is iets dat heel mooi kan zijn
Maar ook heel teleurstellend
Je moet elke moment koesteren Het is zoals zand
De ene moment heb je nog een berg in je hand,
En de andere moment is alles door je vingers gegleden
En blijft er niets meer over
Het is sneller voorbij dan je zelf denkt.
Ik wou dat ik normaal was
Me zoals andere kunnen gedragen
Ik mis zo de alledaagse dingen
Je weet pas wat je hebt
Als het weg is.
Bang
Ik ben zo bang
Ik weet niet of ik nog ga vechten
Ik weet niet of ik nog kan vechten
Ik ben zo moe
Moe van de strijd
Ik ben zo bang
Bang om dood te gaan.
Zal ik ooit nog het zonlicht zien?
De wind door de bladeren van de bomen horen waaien?
De regendruppels op mij voelen
Neerdalen gewoon,kunnen leven
Of zal de dood volgen?
Dit schreef kirby voor ons ( mama en papa)haar ouders
Het is zo een zware last op mijn schouders
Maar op wie ik steeds kan rekenen
Zijn mijn ouders
Ik ben ze zo dankbaar
En ze zijn niet vervangbaar
Ze zijn allebei apart
Maar ik zal altijd van ze houden
Met heel mijn hart
Dit gedichtje vonden wij ( ouders van kirby)
tussen alle andere gedichten, daar waren we wel
van geschrokken, maar tevens gaf het ons wel voldoening
en kracht, dat we alles voor haar hadden gedaan
wat we konden,das was een goed gevoel.
Dit is gericht aan haar overleden nichtje LYN
Ik zit voor het raam
Het regent en het is koud buiten
Ik huil
Ik denk aan LYNIs er leven na de dood? Misschien zie ik LYNNEKE binnenkort wel?
Deze gedichtjes schreven wij zelf als ouders
De leegte zonder jou is met geen pen te beschrijven De leegte zonder jou Zal altijd bij ons blijven Maar veel fijne herrineringen verzachten onze smart Voorgoed uit ons midden Maar voor altijd in ons hart
Je naam wordt nog steeds genoemd onder ons
Je telt nog altijd mee als we vertellen
Je bent wel uit ons zicht niet uit ons hart
Je bent niet meer weg te denken op onze levensweg
Wij noemden je bij naam van voor je geboren was maar pas bij je eerste schreeuw wisten we wie je was
Wij hebben je gewiegd in slaap verteld en 's morgens wakker gezongen
Wij hebben je gedragen een hand gegeven en weer losgelaten toen je leerde lopen
Jij gaf ons een teken en spraken plots dezelfde taal zo leerde je ook schrijven maar nog niet je hele naam
Met de trein ben je vertrokken naar een land ver van hier wij blijven nog steds dromen je daar ooit terug te zien
Toch ben je nooit ver weg je rolt nog over onze lippen je naam staat gebeiteld in't geheugen van ons drie
Al was je even nog zo kort en was het niet voltooid je was het volle leven dat geven wij nog door
M’n kind
De tijd gaat sneller dan ‘t gevoel
Sinds jij er niet meer bent
Het leven lijkt voor mij soms koel
Alsof men jou ontkent
Je bent nog volop in mijn geest
Ja, als een schat voor mij
Koester ik jou, stil, bedeest,
Zoiets gaat nooit voorbij
Ik ruik je soms, al ben ‘k je kwijt
Alsof je voor me staat
‘dan ben ik blij, hoewel ik lijd
Iets wat nooit overgaat
De mensen jakkeren door de stad
De tijd jaagt hen steeds voort
Ze kennen je niet meer mijn schat
Hoewel jij bij mij hoort
Jou echo wijkt niet van mijn zij
Je moeder blijft je trouw
En eeuwig jong, ja dat blijf jij;
ik word een oude vrouw
Die blij is met het beeld van toen
Van jou, al ging je heen
Nog even, dan krijg jij een zoen,
Ben je niet meer alleen.
Mijn Mama
Mijn mama is verdrietig soms, Want ik, Ik ging terug naar boven, En ze vindt het best wel lastig vaak, Om in het hiernamaals te geloven,
Dus stuur ik haar een zonnegroet, of blaas zachtjes door der haar, en als ze het even lastig heeft, dan sta ik voor haar klaar,
als ze slaapt dan streel ik zacht haar wang, en fluister zachtjes in haar oor, wees jij voor de dood nou maar niet bang, ik wacht wel op je hoor
Neem jij de tijd voor je eigen leven, Haal alles eruit wat het je biedt, Wordt sterker van je levenservaring, En overkom zo je verdriet,
Op de dag dat jij je reis gaat maken, Naar het land waar ik nu ben, Zal ik op je wachten bij de hemelpoort, En zal je alles laten zien wat ik hier al ken
Dan sluit ik je in mijn armen mams dan wordt het groot feest en gaan we verder waar we gebleven waren
*********************
Heel onverwacht maar met alles erop en eraan ben je van ons heelgegaan je hebt dapper gevochten maar je kans was klein we zijn toch heel trots Dat we je mama en papa mochten zijn
Doordat kirby een bedrijgende ziekte had kreeg ze de vraag van de prof of zei geintresseerd was om mee te werken aan Make A wish? en natuurlijk antwoorde ze direct ja , want we hadden al op tv hun goede werk gezien.
eerst kreeg kirby in het ziekenhuis nog een lijst die ze moest invullen ,eigenlijk mocht ze 3 wensen opschrijven maar de meest begeerde wens moest bovenaan het lijstje staan. Ze mocht er wel een geruime tijd over nadenken ,maar eigenlijk had ze snel gekozen
Er werd ons gebeld van een contact persoon van Make A Wish om eens langs te komen om het één en andere te bespreken met ons gezin, want iedereen werd er wel bij betrokken niet alleen kirby ook wij en haar broer steve.
Toen ze de eerste keer op bezoek kwamen waren ze met z'n 3 , 1 vrouw en 2 mannen ze stelde hen voor aan ons allemaal. nu kwamen ze al eens polshoogte nemen of haar wensen wel nog plopte die op haar lijstje stonden. Ze hadden al voor iedereen een klein kadootje bij kirby was toen zot van diddl en voor haar hadden ze een knuffel muisje van diddl meegebracht voor steve hadden ze een groot glas voor vier in te doen met zijn naam op voor roger een sleutelhanger met zijn naam op en voor mij een kadertje waar ik een mooie foto kon inzetten.
hier een opsomming wat haar wensen waren
1 een scooter 2 een helikopter vlucht 3 vrij winkelen
haar aanvraag werd ingediend ,en ondertussen lag kirby wel terug in het ziekenhuis maar we werden toch telefonisch op de hoogte gehouden hoe het verder zou lopen kirby mocht niets weten. We moesten ons van niets aan trekken alles werd voor ons gedaan.
Ze mocht een paar vriendinnen mee uitnodigen die ze er graag bij wou dus had ze gekozen voor haar beste vriendin Amanda ,en vroeger school vriendin Dorien en een vroegere leukemie patiént waar zei veel steun had aan gehad die wou ze erbij.
Er was wel wat voorbereiding aan te pas gekomen , later hoorde hoe het allemaal is geweest en ontstond.
eindelijk was de grote dag aangebroken, de 3 mensen die eerder bij ons waren geweest waren er weer , ze hadden koffiekoeken bij en een bloemetje voor mij.
daarna moesten we ons klaar maken om naar buiten te gaan , we konden zo gezegt te voet gaan maar kirby was weer te slecht en ze hebben haar naar de plaats met een auto gereden al was het maar in ons eigen straat want we moestn op het domein van de politie zijn.
daar met heel de bende aangekomen , stond er ook al pers te wachten om foto's te nemen. te goed op het terrein zagen we in de verte een helikopter aankomen en ja die was voor kirby bestemd ze was in de wolken dat had ze al altijd eens willen doen. ze is er dan ingestapt ze kreeg van de politie een vluchtje van 20 minuutjes aangeboden boven Antwerpen
Er is van het begin tot het einde van de vlucht een fotoopname gemaakt die we later konden terug zien, ook van binnen in de helikopter.
Toen ze terug aankwam was ze helemaal overdonderd , en zei ze dat het keicool was. Er werden nog wat foto's genomen en dan kwam de grote verrassing ,wij wisten er wel van maar zei wist zelf niets achter de hangars van de politie stond een gloednieuwe SCOOTER met alles erop en eraan in haar lievelingskleur blauw , ze kreeg natuurlijk de krop in de keel en de traantjes vloeide ze was zo gelukkig ,ze kon niet wachten en ging op de scooter zitten.
wat een geschenk wat een dag om nooit meer te vergeten. alles was gesponserd door de politie van Antwerpen wat is de gezegde ook al weer de politie is je beste vriend.
helemaal overdonders zijn we dan terug naar huis gegaan , die scooter werd thuis afgeleverd daarna hebben we de mensen van mak A Wish nog nagepraat en kirby ook met haar vriendinnen.
spijtig genoeg heeft kirby niet veel plezier mogen hebben aan haar kado maar na haar overlijden hebben wij die scooter verkocht aan mijn beste vriendin daar wist ik dat die scooter in goede handen was en nu kunnen we hem nog altijd zien en we hadden besloten met het geld haar grafsteen te kopen zo bleef het toch nog voor kirby ,wel in een andere betekenis.
BEDANKT MAKE A WISH
jullie zijn een geweldig organisatie ,nog altijd worden wij uitgenodigd bij feesten en wij blijven van ons kant ook make a wish financieel steunen ze hebben goed geweest voor kirby
De dag na kirby haar verjaardag waren we nog aan het nagenieten en vertellen van hoe tof we het wel vonden maar de vreugde was maar van korte duur, want de dag voor haar verjaardag was er weer bloed afgenomen en werden daar weer speciale testen mee uitgevoerd en toen we de prof zagen binnen komen zagen we aan zijn gezicht dat er weer iets scheelde hij vroeg ook om samen naar zijn kantoor te komen, daar stonden we opgewacht door de verpleegster, en psychologe
en wisten dit is weer slecht nieuws dat ze gaan melden en inderdaad dat was ook zo maar hiervoor heb je geen woorden, de kanker was weer in alle hevigheid terug gekomen voor een derde keer En nu bleek er ook niets meer aan te doen , de dokters gaan natuurlijk tot het uiterste om zo een jong leven te redden maar wij zagen natuurlijk ook dat Kirby erg verzwakt was en dat ze nog een schim van zich zelf was tegen vroeger.
na lang praten met de prof en de psycholge kwam het erop neer dat kirby naar de palliatieve eenheid ging om het haar daar zo confortabel te maken qua de pijn ,want ze had veel botpijn.
De vraag van kirby was ook weer direct ga ik nu snel sterven? maar daar hadden de dokters geen antwoord op , ze ging sterven maar hoe snel of hoelang ze nog leeft dat is voor elke patiént anders.
Alle verpleegster en verpleegers die haar verzorgd hebben en natuurlijk familie leden en vrienden van haar zijn haar nog een bezoekje komen brengen , maar soms viel ze in slaap door de morfine want die kreeg ze voor de epijn draagbaar te maken omdat de botpijn anders te overheersend was.
3 dagen heeft ze op palliatieve zorg gelegen , ze had wel aan de prof haar laatste wens gevraagd en dat was om thuis te mogen sterven, dat ga je me nu toch niet weigeren he zei ze? We kregen groen licht en kirby werd met een ambulance naar huis gedaan met al het nodige dat haar wat verlichting kon geven ,ondertussen kwam de thuisverpleging al langs om te verzorgen.
De morfine spuitjes mocht ik geven,omdat ik dat zelf kon ,ik had een test afgelegt bij de prof en was goed bevonden anders moest de verpleegster haar bed bij ons maken, want om de 2 uur kreeg kirby een morfien shot.
in de 3 weken dat ze nog heeft thuis geleefd hebben we haar natuurlijk verwend en in de watten gelegt in de mate van het mogelijk ,maar vooral naar haar geluisterd , ze plande haar eigen begrafenis , ze wou bij haar lieveligs nichtje begraven worden en ze moesten muziek van NATHALIA op haar begrafenis spelen , ze koos zelfs de liedjes.
van na dit besluit ging ze pijlsnel achteruit , ze kon bijna niet meer praten we gebruikte gebarentaal om te communiseren we hadden een aantal bewegingen afgesproken dat ik wist dat ik moest morfine spuiten of niet. het was hartverscheurend haar zo te zien liggen , ze was precies doorzichtig zo freel , zo vel over been.
nu had ze nog bezoek gehad van haar nichtjes ze had nog aardbeien gegeten en cola gedronken, dat je weet dat dit al maanden gelden was dat ze nog uit haar eigen had gedronken of gegeten.want ze stond op vervang eten via een baxter anders, ze deed nog een uitleg tegen haar nichtjes en grapte ook nog maar later bleek het een opflakering te zijn.
op 21 april 2005stond plots mijn vriendin voor de deur zonder af te spreken zei voelde de ook dat er ietsop til was kirby lag in de zetel en sliep heel de tijd ,maar ze ademde zwaar , an de middag kreeg ik een ingeving ga bij haar zitten en pak ze stevig vast, het was precies of ze me riep , precies of ze me nog iets wou zeggen, ik zei maar meisje toch ga maar ga maar rusten , ze wilde zo graag rust en geen pijn meer, dat zei ik haar ook, ze stopte in mijn armen met ademen,ik wou haar niet los laten ,dit kon toch niet onze lieve kirby was er niet meer.
ik heb dan de huisdokter gebeld want die moet het overlijden komen vastleggen ,en het werd vastgelegt. We hebben elkaar allemaal vastgenomen en hard gehuild ,het is zo een felle pijn ,je weet dat het eraan komt en toch verrrast het je nog ,toch nog zo snel ,het is nooit tijd om je kind af te geven. het is niet normaal dat je kind voor jou sterft ,maar het is nu wel zo.
Weer zoveel gevoelens om te verwerken ,mijn lichaam ging tekeer als een gek want ik kan niet omgaan met stress nadat ze haar kwamen halen met een speciale ambulance , krijg je ook nog een begrafenisondernemer te maken die alles direct in orde wil maken , je doet dat ook maar om er van af te zijn maar je hoofd staat er niet naar, je wil gerust gelaten worden en nadenken hoe het verder moet.
het is zo een leegte het is precies een stuk van je eigen dat ze meepakken het is niet te vatten ,het is verdomd moeilijk te verwerken dit had je nooit verwacht dat het ging aflopen je hebt bijna dag en nacht voor haar gezorgt 2 jaar aan 1 stuk en nu valt dat weg je zit met zoveel vragen hoe gaan we ons leven opvullen nu ze er niet meer is????????????????
alles wat ze geplant had voor haar begrafenis werd ook zo uitgevoerd. nu bijna 4 jaar later kunnen wij overleven door aan haar te denken aan de mooie herrineringen die wij van haar hadden ze was onze lieve spontane meid met haar hard op de juiste plaats de grote vraag blijft nog steeds waarom moest ze sterven?????????????????????????????????????,
Ik ben Anny
Ik ben een vrouw en woon in Antwerpen (Belgié) en mijn beroep is .
Ik ben geboren op 16/08/1963 en ben nu dus 48 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: pc , pergamano , zelf kaarsen maken.
Ik zit al 19 jaar in een rolstoel
omdat ik Dystonie heb ( storing in de hersenen)
Dit is onze boot waarmee we mee vaarde
Dit is de bemanning
Een zicht vanuit vooraan in het salon vanuit de boot gemaakt
Dit is de andere kant van het salon
Dit was het overvloedig desserten buffet
Onze eigen dans ( wel op 1 tegel )
Onze groeps foto op uitstap
Ik en willy genieten op het overdekt bovendek
Ik met mijn schatje in onze kajuit
Ik ben Anny
