Inhoud blog
  • voyeurisme
  • cliënt of geen cliënt?
  • sereniteit
  • het spel
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    E-mail mij

    Druk oponderstaande knop om mij te e-mailen.

    "Lief en leed: mens en dier"

    26-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.voyeurisme
    Elke dag neem ik het me opnieuw voor: "Vandaag ga ik me niet laven aan een andermans levens en concentreer ik me alleen op mezelf". Meditatie.
    Maar zodra de computer aangaat (nee, niet vanzelf, die doe ik zelf omdat ik wel mijn mail wil checken en soms andere dingen wil doen, moet doen zelfs..zucht) is de verleiding te groot en kijk ik toch maar even op facebook, de Grote Voyeurs Site. Daar waar je allemaal dingen te weten komt die je helemaal niet hoeft te weten en direkt verlang ik al terug naar hoe het vroeger was, toen zo'n draak als Facebook en al die andere social media onze levens nog niet waren binnen gedrongen; dat waarmee we onszelf afhankelijk zijn gaan maken, een wereld hebben gecreëerd die zich nu nimmer meer voor je voeten kan afspelen, gewoon in het Hier en Nu. Het gras onder je voeten voelen, connecten met de mensen die je naasten zijn, gewoon omdat ze je buren zijn, je huisgenoten (als je daar een fijn contact mee kan hebben), mensen die in je leven zijn gekomen, gewoon gomdat het lot dat zo bepaald heeft. Blijkbaar heb je met die mensen iets uit te zoeken, loop je een stukje op elkaars levenspad. Maar door de social media worden die echte belangrijke naasten verdrongen door al die mogelijk interessante potentiële 'vrienden', mensen die ooit in je leven waren,die je ontmoet hebt op een punt in je leven  waarop dat blijkbaar zo moest zijn. Zij zijn net als jij weer hun eigen weg gegaan en nu zomaar vang je weer een blik op van hun huidige leven. Ongevraagd. Plots is het er. omdat je ze ergens op het digitale spoor  komt.
    Een andere vervelende bijkomstigheid is dat je nu van alles móet, als je van zo'n community (zeg maar je facebook vriendenkring) deel uitmaakt. dan moet je opeens naar die voorstelling, workshop, demo, festival of weet ik wat voor iets. je móet die petitie tekenen, anders hoor je er niet meer bij. Dingen waar je vroeger nooit aan zou denken, omdat je ze logischerwijze niet tegen zou komen in jouw persoonlijke leven met jouw persoonlijke levenspad dat je te gaan had. Nu wordt dat levenspad opeens verstoort en denk je, of nee, heb je het gevoel dat je dat wel móet doen...dat je anders not done ben. Het is niet veel anders dan de middelbare school, of verder terug, de kleuterschool. Individualiteit, echt zíjn', wordt eigenlijk niet op prijs gesteld, wel dat je meedoet.
    Nooit eerder  was de community behoefte zo groot, het gevoel dat je ergens bij moet horen en de onvermijdelijke keerzijde hiervan is natuurlijk de angst om alleen te komen staan in deze ver doorgevoerde geïndividualiseerde wereld waarin we ons nu bevinden.
    Plots geef je je wereld vorm op het net, in één of meerdere vormen van social media, de groepen waartoe je behoort om enige orde te scheppen in de chaos van Nu.
    De vroegere peergroepen (je ouders/ familie, je vrienden, school etc) waar je deel van uitmaakte, zijn nu dermate uitgebreid en niet zelden vervangen door heel veel onbekenden of relatief onbekenden...Mensen die je zomaar een keer ontmoette,-wat ook vooral bij die ene keer had moeten blijven (zo stond het namelijk in de sterren geschreven, ja echt waar!)-.....of via iemand anders ontmoette. Zij zitten allemaal zomaar met hun eigen levens, strijdige politieke voorkeuren en totaal andere leefwijzen in jouw digitale nek te hijgen.Komen via de chat soms zomaar je persoonlijke wereld binnenstormen met onbeschaamde vragen. brr. om het benauwd van te krijgen toch?
    En soms besluit je om zo iemand, die je toen, 6 jaar geleden ontmoette op een plek, omdat jij en de ander daar allemaal blijkbaar moesten zijn t, n.a.v een facebook advertentie die je toevallig tegenkwam in het nieuwsoverzicht, te bezoeken. Plotsklaps ben je deelgenoot van iemands persoonlijke wereld, alweer een voyeur maar nu dichterbij, die wereld van die ander die echt niet matcht met de jouwe. In het dagellijks leven, zo zonder al die digitale netwerken was je die persoon natuurlijkerwijze nooit weer tegengekomen..  alleen dat moment van 'toevallig op dezelfde plek' zijn, en de plek zelf zorgde voor een tijdelijke 'verbinding'. Een gemeenschappelijke interesse, maar vaak ook een heel persoonlijke drijfveer, die in dat moment de beweegreden was om daar te Zijn.. Van elkaars werkelijke leven daarbuiten had je geen weet en dat was misschien maar beter ook. En nu opeens sta je midden in iemands dagelijkse leven en dan klopt er iets niet. dat voel je heel duidelijk. Net als bij een geëngageerde ontmoeting die je via het net geregeld hebt. Hoe groot is de kans dat je echt iets met elkaar gemeen hebt? vaak wordt pijnlijk duidelijk dat je op een totaal andere golflengte zit en dat geeft niet. het is namelijk goed zoals het is maar je moet je niet gaan vergelijken, niet moedwillig met iemand anders willen verbinden terwijl dat er natuurlijkerwijze ook niet zou zijn. waarom zou je je er mee vermoeien en je tijd verspillen?

     In de 'normale' wereld -en hier bedoel ik met normaal:  een wereld waarin je alleen met die mensen contact legt, die van nature op je pad komen zonder tussenkomst van een sociaal medium. Het is niet alleen gênant en ongemakkelijk om zo'n ontmoeting uit te zitten, maar het is ook gewoon tijdverspillend.
    Ik vraag me wel eens af hoe veel tijd ik over zou hebben als ik me puur en alleen richt op mijn 'natuurlijke contacten'. bovendien denk ik dat die natuurlijk gevormde contacten zich dan ook zouden kunnen verdiepen en mijn leven een stuk meditatiever zouden zijn.
    Feitelijk denk ik dat een social medium zijn eigen graf heeft gegraven en ons alleen maar zieker en eenzamer maakt. Eenzaam is de keerzijde van ziek zijn.
    Nu heb je al die vluchtwegen, als het even niet lekker loopt in het dagelijks leven, of met een vriend of vriendin, om dan maar de vergetelheid, de afleiding te zoeken in social media, internet in bredere zin  in plaats van je te richten waar je je op zou moeten richten, wil je daadwerkelijk groeien in verbinding.
    Nostalgie? ja, ik verlang soms wel terug naar dat heerlijke kleine wereldje waarin je de telefoon pakte- zo'n heerlijke oude machine die je huurde van de  PTT, met een draaischijf  en natuurlijk  met zo'n telefoonklapper ernaast- en een vriendin belde. Wat een rust gaf dat!. Heerlijk, alles was vertrouwd, en behapbaar. "logisch"ook, omdat je het kende en erop kon vertrouwen dat de mensen uit je omgeving Echt waren, en er voor je waren als je behoefte had aan een gespek. Shit, ik verzucht het vaker maar ik ben echt veel te LAAT geboren. dat verzuchtte ik al toen ik 16 was en ik instinctief al aanvoelde dat 'het allemaal de verkeerde kant op ging met de wereld'...
    Dan maar onwetend of beter: niet onwetend maar gewoon bezig met de dingen waar je van nature goed in ben, je daarop kunnen focussen. Niet de hele wereld die zomaar je huiskamer binnenloopt en je afleidt van waar het werkelijk omgaat: er voor jezelf kunnen zijn. Als iedereen dat zou kunnen en zo dóen vooral (het is geen kwestie van kunnen; iedereen kan naar zijn ademhaling luisteren terwijl hij op een kussen gaat zitten of gewoon op een stoel....daar is geen kunst aan), dan wordt het aantal gebruikers van facebook en al die andere social media zeker gehalveerd, immers dan hebben we met zijn allen geen tijd meer om ons druk te maken over alle onrecht in de wereld. maar helen we 'alleen' onszelf. en ik heb "alleen" tussen aanhalingstekens gezet, omdat het al bijna als een straf wordt gezien, je alleen met jezelf bezig te houden, maar feitelijk is dat waar het om gaat: heling van binnenuit, door naar binnen te keren.

    Ik denk ook dat dit het antwoord is op het probleem (tenminste het probleem dat ik hier gecreëerd heb en hier uiteenzet).
    NOstalgie zoals ik hierboven verwoordt, is mooi in haar melancholie maar terug kan niet, kan nooit.
    Als je jezelf heelt, echt heelt in plaats van te blijven hangen in een soort afweer, door boze berichten te schrijven, daarmee je eigen woede, je echte persoonlijke verdriet om je eigen kleine persoonlijke leven, verloochenend, pas dan is er echte groei mogelijk, en echte veranderng in de wereld. Die verandering bereik je niet door als een zotte te ageren en te reageren op al het vermeende onrecht, je aan te sluiten bij een of andere actiegroep (of zoals je zo vaak ziet, door je aan te sluiten bij heel veel actie groepen, die vervolgens ook weer de afweer van velen in stand houden)..
    Soms draait mijn maag echt letterlijk om als ik deelgenoot ben (ongevraagd) van iemands grootheidswanen, in-wezen-depressieve- maar-afgeweerde- gevoelens-middels boze uitlatingen tegen alles waar je maar tegen aan kan trappen. dat is wat ik zie en ik kan er soms niet meer tegen om dat te lezen, omdat ik dan de onderliggende pijn van de ander kan voelen. Ook omdat ik hem herken en inmiddels erkend heb bij mezelf, heb ik die afweer niet meer nodig (waardoor ik dan ook buiten de groep val etc..)
     
    In een therapie groep gaat dat overigens net zo , immers dat is de setting om met iemand anders woede en levenspijnen geconfronteerd te worden,
    Maargoed, ook op social media is projectie, overdracht en tegenoverdracht niet van de lucht. Een psychiater likt zijn vingers er bij af en als een potentiële patient (iedereen eigenlijk) in plaats van zijn dossier zijn geschiedenis op facebook laat zijn, zijn berichten, dan is degene al een heel eind. immers wat geeft een beter inkijkje in iemands wel en wee, wat iemand werkelijk bezighoudt en wat eronder zit, dan wat en hoe iemand schrijft? ja, het zijn gewoon persoonlijke dossiers. maar alleen voor wie goed leest....daar hoef je geen psychiater voor te zijn overigens.
    Ik bedenk me nu; als 'voyeur' (wat me natuurlijk allemaal zijn als deelnemers van zo'n medium) kan ik in ieder geval één positieve eigenschap-(tenminste voor mezelf) bedenken: al die schrijfsels vormen perfect studie materiaal voor mij. Ik leer namelijk ook heel veel, door alleen maar te lezen en te 'kijken', me soms te verbazen. ja, ik leer er dus toch nog íets van. Mijn mensenkennis wordt er onbedoeld ook nog mee vergroot. gewoon in de rol als "voyeur".! en het is nog (bijna) gratis ook. (met een mobiel internet zit er een limiet op downloaden)

    Maar misschien heb ik nu genoeg geleerd en wordt het tijd om de grenzen van mijn leefwereld weer wat naar me toe te trekken..een cirkel om me heen, als bescherming. een tijdje in een hutje mediteren misschien, verstoken van enige vorm van cyberworld. wat lijkt me dat heerlijk. Om alleen te zijn met de taal die de planten spreken, alleen de vogels te horen en hun taal te leren begrijpen.
    het geeft mij namelijk helemaal geen voldoening en ik heb steeds het gevoel dat ik er niet bij hoor als iets niet doe omdat ik er simpel weg geen zin in heb. maar als ik niet had geweten dat het er niet was, dan hoefde ik er ook geen zin in te hebben! de logica is zo ontzettend simpel.

    En boven alles wil ik niet alleen 'voyeur' zijn maar me ook deelgenoot voelen van mijn natuurlijke omgeving in  dat moment. Die wereld ook echt te voelen en te ervaren met mijn zintuigen. Ik kan me niet anders voorstellen dan dat het ooit zo bedoeld is om te ervaren, werkelijk te ervaren. In plaats van als een stel volwassen kleuters van de ene happening naar de andere te rennen, omdat die en die vinden dat je er bij moet zijn en het niet mag missen, blabla..maar feitelijk ben je alleen maar even het verlengstuk van een andermans ego, zijn verlangen dat bevredigd moet worden, door jou, zodat hij weer kan zeggen, dat ie dat goed gedaan heeft...pff.
    Nee, ik wil leven in een driedimensionele wereld, en misschien zelfs wel een vierdimensisonele wereld, als ik tenminste weer in staat ben om ook weer te kunnen vertrouwen op mijn andere zintuig(en). Waarom leven de meesten van ons dan een groot deel van hun leven achter een plat scherm en denken ze dat dat belangrijk is en als ze iets missen..dan...maar ondertussen gaat de échte wereld aan ze voorbij, zien ze niet dat de zon inmiddels is gaan schijnen, voelen ze niet de wind op hun huid, horen ze niet de eerste vogel die 's ochtends gaat fluiten enzovoort enzovoort...dat mis je dan allemaal. Zomaar. Omdat je erbij wilt horen.

    26-05-2013 om 11:43 geschreven door angelique  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    14-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.cliënt of geen cliënt?
    Deze blog gaat over de vicieuze cirkel van (vrijwilligers)werk, de zoektocht en vooral de mogelijkheden en onmogelijkheden die ik onderweg tegenkom.

    Na enige maanden dit huisje in Zeist betrokken te hebben, en de nodige 'aclamatisatie tijd' die ik daarvoor altijd nodig heb- gemiddeld 3 maanden- heb ik weer zin om in de omgeving wat te gaan doen en dus was ik op zoek gegaan naar mogelijke vrijwilligersplekken. In eerste instantie dacht ik aan een tuin Via een open dag kwam ik bij een tuin terecht die me wel aansprak.Ik was enthousiast door hun aanbod; combinatie van tuin gerund door vrijwilligers, 2 vaste krachten, en zorgboerderij. Deze plek leek me leuk omdat ze ook iemand zochten die verantwoordelijk wilde zijn voor de kruiden.Dat leek me helemaal fijn voor de zomer en wellicht langer. (al kan ik me niet veel langer binden, aangezien ik dan alweer moet verhuizen...en ik ben zo eerlijk dat ik dan ook meteen maar vertel)
    De eerste keer dat ik er was, vond ik heel fijn, fijne mensen, lekker in de tuin werken. De tweede keer proefdraaien begon ook goed.Aan het einde van de middag zouden we een evaluatiegesprek hebben, om te kijken hoe mijn werkdag(en) zou(den) zijn, de invulling, mijn taken etc.
    Echter nu was ook de degene aanwezig die verantwoordelijk is voor de zorgmensen, de "cliënten".
    Tijdens het werk kwam ik erachter dat er al wat spanningen waren bij een 'gewone' vrijwilliger en merkte ik dat er een strikte scheiding gehanteerd werd tussen Gewone Vrijwilligers (dat zijn mensen met een baan of zorgtaken, oftewel de Gezonde Mensen)en mensen die hiervoor genoemde taken niet hebben) Dat vond ik eigenlijk al niet zo fijn, immers iedereen is toch in eerste instantie Méns? Er is meestal bovendien geen strikte scheiding nodig, het hoeft niet van buitenaf nog eens benadrukt te worden, meestal wordt/ is in de wandelgangen, de gesprekken wel duidelijk door wat iemand heeft meegemaakt, zijn huidige positie (ook zo'n rot woord) in de maatschappij.
    Tijdens het gesprek kwam het al gauw op mijn persoonlijk leven uit, hoe ik leef/woon, of ik werk etc.
    Toen gebeurde er iets geks.Ik voelde me er niet prettig bij, maar kon er niet precies de vinger op leggen.Ja, ik kreeg opeens een stempel op me gedrukt; ik zou meer zorg nodig hebben, ik kon niet gewoon werken etc.het werk zou te zwaar zijn. (ja teveel uren maar of dat nu met of zonder zorgtraject zou zijn, ik kan en wil geen 7 uur achter elkaar in de tuin werken) etc etc.
    Het gesprek was halverwege de middag en ik voelde wel ergens, na het gesprek, dat iets in mij zei: "ik wil naar huis". Ik had een beetje een gevoel van: "wat doe ik hier dan nog?"maar ik ben toch gebleven. De gesprekken met twee andere vrijwilligers waren wel prettig en maakten veel goed, maar het zat er natuurlijk nog wel. op de fiets naar huis kon ik verder over nadenken.Thuis zou ik ook niet alleen zijn. dat wist ik van tevoren dus ik moest me nog even staande houden met alles wat er was. Dat ging goed.
    Half 7 was ik pas thuis. door het stuk fietsen had ik alles weer een plekje kunnen geven. . Terwijl ik toch de hele tijd dat gevoel had, dat ik ook weg had kunnen gaan, was ik toch gebleven wilde 'er niet voor weglopen'. .Ik voelde me niet echt gehoord.Wat er gebeurd was- en wat ik dus de hele tijd voelde maar nog niet duidelijk had kunnen uitspreken- was  dat ik een label kreeg opgeplakt, nog voordat ik goed en wel had kunnen laten zien wie ik werkelijk was. Mijn motivatie verdween. Alleen op basis van....een paar woorden? een eerste indruk? Op de fiets naar huis, voelde ik het nog sterker, dat het niet 'goed' was. Die rotte intuïtie houdt me nooit voor de gek..Ik had meteen door dat, hoe aardig hij het ook probeerde te brengen, vanuit een goed hart, dat hij ook voornamelijk met zijn broodwinning bezig was; mijn tot cliënt zijn' wat we even afgesproken hadden in dat kwartiertje dat we met elkaar 'gesproken' hebben, wat dus inhoudt, dat ik 'betalend' werk doe (in plaats van betaald), en het belangrijkste: ik heb niet het gevoel er in deze setting  zélf iets aan te hebben; misschien als het op een andere manier was gegaan wel, als ik het vanuit mezelf had aangevraagd). Dat het praktisch überhaupt niet mogelijk is om er te werken, gezien mijn energetische beperking (max.3 uur achter elkaar werken is het advies, wel uit te bouwen naar parttime)..tsjaa, daar wordt simpelweg niet naar gekeken; dat zou werkelijk reïntegratie zijn, vanuit het perspectief van de mens, niet alleen vanuit het bedrijf. mmm...daar krijg ik dus kromme tenen van. Is het nu een in de kern goed bedoeld advies of is het toch vooral wat dat onderbuik gevoel me vertelt, een manier om mensen die in een grensgebied zitten, de rol van cliënt te laten vervullen (mensen in een grensgebied zijn nogal makkelijk in een (ander) hokje te stoppen. Is dat niet gewoon stigmatisatie?) Mijn intuïtie is de nodige helderheid die ik nodig heb bij het maken van mijn keuzes en eigenlijk laat ze me steeds minder vaak in de steek. Gelukkig maar, want dat is het echt het enige dat ik werkelijk nodig heb: intuïtie en helderheid. VOELEN! denken met mijn hart (en voelen met mijn verstand misschien..)
    En waar het om gaat, mijn gevoel: ik wil geen cliënt zijn! ik wil dat stempel niet. Begeleid werken etc, ik heb dat allemaal al gehad en ik wil nu gewoon werken, als vrijwilliger en gewoon als universeel Mens in eerste instantie niet vanuit het stigma Cliënt met op mijn voorhoofd met grote letters geschreven dat er iets aan de hand met me is. Gedver. Door al die verdeeldheid is de wereld er niet beter op geworden.
    .
    Ik kreeg hier iets in mijn schoot geworpen: ik was al cliënt voordat ik het zelf wist.Maar het meest vervelende is, dat ik er niet mócht werken, niet 'zomaar'; ik zou een pot met geld mee moeten brengen, in de vorm van een zogeheten PGB. In plaats van dat ik zo goed en zo kwaad als ik kan, wat uren werk verricht- veel mensen zeggen/denken dat het 'in ruil voor je uitkering' is, (oke, zo zou je het kunnen zien)- gaat het er dus om dat ik nog eens een extra geldpotje aan moet spreken.
    Dus helaas geen werkervaringsplek in de (kruiden)tuin, maar ik heb al wel een andere plek gevonden; er komt wel iets goeds op mijn pad. het moet 'alleen' wel goed voelen, niet vanuit een stigma, een etiket dat ik even voor het gemak krijg opgeplakt, ontstaan. Daar voel ik me namelijk helemaal niet goed bij.
    Volgende week begin ik bij Emmaus met een maandje op proef (en ik heb maar een beetje om het wonen heen geluld, want ja de kans is groot dat het alleen maar voor 2 a 3 maanden is..ja, dat is dan misschien egocentrisch gedacht maar op dit moment ben ik nu eenmaal veel met MEZELF bezig en moet ik eerst aan mezelf denken (in het kader van: een ander doet het niet). Onderaan de ladder moet je gewoon hard zijn en niet te lief)

    En er is ook vertrouwen en goed voor mezelf zorgen. Ook door voor mezelf op te komen en 'aan mezelf te denken'. Gelukkig heb ik die ruimte.
    Het wordt tijd voor.......nieuwe plannen. Doen wat goed voelt.(en dat is al moeilijk genoeg om dat precies te 'weten' soms met al die mitsen en maren en regels, mogelijkheden en onmogelijkheden)

    Mijn zoeklichtje verspreidt haar licht en ik heb mijn voelsprieten wagenwijd openstaan.
    Temeer doordat ik zoveel op mezelf ben en in het bos ben, omringd door de natuur, kan ik eigenlijk alleen maar voelen..
    Heerlijk...om op mijn gevoel te mogen vertrouwen. dat geeft me de kracht die ik nodig heb.

    Dan hoef je eigenlijk geen keuzes meer te maken..dan komt het vanzelf goed.



    14-05-2013 om 00:00 geschreven door angelique  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    12-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.sereniteit
    Sereen. Voor zover ik al een woord kan vinden om het begrafenis ritueel van mijn opa te omschrijven, komt dit er het dichtstbij. Het was puur en zuiver. Nu pas kan ik begrijpen dat de tranen die er waren, bij mij, bij anderen, ook tranen van verlossing kunnen zijn, Van een geraakt zijn door dat enorme onbekende, het duistere schemergebied, de grens van leven en dood, en de angst voor het onbekende; het wel diep van binnen weten maar toch ook de angst om dat gebied te betreden waar bijna niemand echt aan wil geloven. en dan op zo'n moment kun je niet anders dan een diep ontzag voelen voor het Onvermijdelijke Lot. Een diepe ontroering en ontzag voor iets wat zo essentieel verbonden is met ons mens zijn, wat zo dicht de kern nadert, dichterbij kun je bijna niet komen.Ik vind dat het woord begrafenis de lading niet dekt; het gaat  in mijn ogen niet om het begraven worden; immers dat woord heeft een andere lading, dat heeft meer iets van wegstoppen, de nadruk ligt daarbij op dat wat er niet meer is, namelijk het stoffelijk overschot dat er niet meer is; Het gaat toch om zoveel meer, het gaat om dat wat er wel is, de transitie. Als je kijkt naar waar het in de kern om gaat, is dat het begeleiden en ervaren van de overgang, de overgang van Leven en Dood. De inherente verbondenheid van de dood die nu eenmaal het gevolg is van leven.Het niet meer kunnen wegkijken zoals we dat in het dagelijks leven eigenlijk voortdurend doen, althans velen van ons. de nadruk ligt op plezier en jong en gezond zijn, op meedoen, op het verschil tussen winners & losers.
    Ik geloof niet dat ik het ooit eerder zo intens ervaren heb. Als meisje van 11 toen mijn oma stierf, was ik bij de begrafenis; daarvan kan ik me mijn tranen nog herinneren maar nog meer het beeld van de kist die boven de grond hing, dat beeld is me helder bij gebleven. Daarna ben ik nooit meer naar een begrafenis geweest;; ik ging nooit mee als een ver familielid overleed, als jongvolwassen niet en als volwassene niet. 4 jaar geleden was ik wel bij de crematie van mijn tante. Toen heb ik dat niet zo ervaren als afgelopen vrijdag.. De dienst was ook wat wereldser en er was niet het ritueel van het wegdragen van de kist. dat laatste vond ik een zo diep ontroerende en 'mooie' ervaring. Zo sereen en heilig.
    De tranen die ik huilde waren doordat ik me overweldigd voelde door zoveel emoties die de ervaring van het heilige, verheven boven de wereld van de emoties, bijna verdringen, maar toch kon ik het steeds blijven voelen en ook dat overweldigde mij intens.
    De dag ervoor voelde ik toch nog opeens de behoefte, de noodzaak, om mijn opa nog opgebaard te zien. Daarvoor wilde ik dat niet.Bang dat ik het later zou terug zien, als ik alleen was en dan soms bang ben,  maar zo voelt het nu niet.  Donderdag wilde ik dat dus ineens, de laatste dag.dat het kon.
    Toen kon ik ook pas de verbinding maken met het feit dat hij dood was.. Hem daar zo te zien liggen, werkelijk ontzield, een wassen beeld. Ook dat had ik nooit eerder aanschouwd. Woorden schieten tekort. Ja, pas toen besefte ik dat dat het een verbinding in mezelf maakte,tussen leven en dood, tussen toen en nu. dat was blijkbaar waardoor ik die innerlijke noodzaak gevoeld heb en ik ben zo blij dat ik dat gevoel gevolgd heb.. Het beeld van de laatste keer dat ik hem levend had gezien, verward door de kamer lopend, onrustig, er nog geen vrede mee hebbend dat de dood zich aandiende. Tussen dat moment en het moment dat ik hem zag waren nog een aantal weken strijd geweest, strijd om de dood uit te stellen. Die heb ik niet van dichtbij meegemaakt, alleen via de woorden van mijn moeder. De laatste dagen. Ook dat maakte een diepe indruk op me, wat ze vertelde over zijn laatste woorden, zijn tranen die hij nooit eerder zo had laten zien en net voordat hij echt stierf, het leven losliet.Het proces van het afronden van het leven, waarbij alle trots wegvalt om in het reine te komen met wat er echt toe dient. De dingen die je echt niet meer kan ontlopen, als je je einde nadert. Dat allemaal had ik gehoord en ik zag het als een film aan me voorbij trekken, die zich afgespeeld had tussen dat laatste keer  dat ik hem had gezien - een stil weten waarvan je de reikwijdte echter niet volledig beseft- en het moment toen ik hem dood zag liggen in zijn kist, met de bloemen erop. Nooit eerder had ik deze heilige ruimte betreden. Een ruimte waar leven en dood elkaar zo dicht naderen, samenvallen, waar tegenstellingen wegvallen. De dood letterlijk te aanschouwen.
    Dit móest er dus aan voorafgaan, anders had ik ook de dag erna, de begrafenis, nooit zo ervaren als ik hem had ervaren. Het was een voor mij verrijkende ervaring.
    En gisteren ben ik nog bij de maas geweest. de golven, een sterke wind. Ik kwam aanlopen, ging zitten op een houten stam die voor bank door moest gaan en als ware het op afroep, daar voer vlak voor mij langs, een motorboot, zo één als waar ik met mijn opa en oma als kind zo veel mee gevaren ben. Ik ervaarde weer even hoe het toen was, mijn opa aan het stuur, als we de maas overstaken en de boot wilde tekeer ging op de golven, in de golven dook. Ik genoot van die kracht als kind. Ik ging even terug naar toen, de herinnering, dat wat nu definitief voorbij is.Een herinnering. Het besef dat echt alles voorbij gaat en niet meer terug komt. en ik voelde me ook dankbaar dat ik dat als klein meisje heb mogen mee maken, maar ik heb het nooit meer uitgesproken, nooit meer zo kunnen voelen ook als toen ik gisteren bij de maas was in Rotterdam,alleen, zo'n 25 a 30 jaar later (!). Toch ik kon het nu  voelen en er contact mee maken. Toen brak er een geweldige plensbui los, de hemel barstte open en zette mijn tranen kracht bij, deed me nogmaals herinneren aan de kracht van de natuur. en het geweld van de natuur, mijn voorliefde voor die krachten, dat heb ik aan hem overgehouden. en mijn sterke vrijheidsdrang. Drang naar Leven. niet naar zekerheid. Naar verbondenheid met de krachten van de natuur. Dat zit me dus in de genen.Mij moet je niet vastbinden op één plek, daar word ik ongelukkig van Net zoals mijn opa dodelijk ongelukkig raakte, toen hij zijn boot kwijt was omdat hij het fysiek niet meer aankon, zijn levensmissie niet meer kon leven. Dan kondigt de dood zich eigenlijk al aan.

    Nu ben ik weer terug op de plek die ik donderdagmiddag verliet, toen ik dat alles nog mee zou gaan maken. Alsof ik door een poort moest, een reis moest maken.. Nu ben ik weer teruggekeerd naar hier, het huis waar ik nu woon, met het bos om mee heen, de vogels. het bos en de bomen die me vertrouwen en veiligheid geven.. Ik zie dezelfde bomen, de lelietjes van dalen op de bosgrond rond mijn huis, waarvan ik een bosje geplukt heb, die nu bij het graf van mijn opa liggen, maar toch is alles ook een beetje anders.Zoals de lelietjes van dalen eerst hier waren en nu op een andere plek, zo is ook alles een beetje anders. Ik ben weer terug, bij mijn tuin, bij alles wat ik zelfs die middag voordat ik wegging nog gezaaid heb. zonnebloemen, goudsbloemen. en in de tussentijd, de drie dagen dat ik weg geweest ben, zijn ook de zaadjes, die ik eerder die week gezaaid had, al aan het ontkiemen. Het lijkt alsof ze harder gegroeid zijn dan anders, alsof ze hun levenskracht extra willen benadrukken..Alles ontkiemt en groeit hard, gevoed door de zon en daarna de regen. Leven en dood, nooit eerder was het zo innig verbonden, zo dicht bij elkaar.

    12-05-2013 om 00:00 geschreven door angelique  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    15-04-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Ik vraag me af waar ik me op zal focussen, de fluitende vogels buiten, of de auto's die voorbijrazen op de achtergrond: als ik me op de vogels concentreer, voelt het rustig maar toch kan ik me niet volledig afsluiten voor het achtergrond geraas van de auto's.
    het heeft iets surrealistisch om hier te wonen, in dit huis met al zijn gebreken, afbladderende verf, lekkages die overal uit het niets lijken op te doemen, en het ketelhok, met verraderlijke gaten in de vloer als gevolg van vochtoverlast.
    Boven in mijn slaapkamer voelt de vloer heel erg ongelijk en ik vraag me af hoe veilig het daar is. Als ik alleen ben, slaap ik er liever niet.
    Gek ook wel om soms terwijl ik hier ben, beneden te gaan 'kamperen', op een matje op de grond..
     En toch zo dichtbij van al deze schijnbaar kleine dingen;  het 'gewone' leven dat maar doorgaat, iedereen onderweg van A naar B. auto's, wielrenners, toeristen op steenworpafstand in het hotel en niet te vergeten de wereld van het profvoetbal. dat is allemaal 'wereld', andere wereld, in de zin dat het zo totaal verschilt van mijn belevingswereld, mijn feitelijke leven. als ik er zo over nadenk, voelt het onwezenlijk. misschien is mijn moeheid de katalysator van de vervreemdende ervaring.

    Maar eigenlijk voelt het nog gekker om in een huis te wonen met zoveel gebreken en gevaren. En al die tamelijk ongezonde van jaren opgespaarde onhygienische toestanden, zoals vloerbedekking, schimmels, houtrot, zowel zichtbaar als onzichtbaar ongedierte, nog afgezien van alle huisstofmijt die in elk huis voorkomt en in elk matras...laat staan in een oud huis.
    Nee, ik vind het niet zo gek dat ik liever buiten de muren ben dan binnen.
    Eigenlijk is het maar bizar om in een pakhuis vol microben te wonen die aantoonbaar nadelig zijn voor je gezondheid. dus ja, zo gek is het niet om simpelweg buiten te gaan leven, al dan niet met enige bescherming van een dun tentzeil
    Ik weet wel dat het daar ook snel vies wordt maar in een tent kan het vuil nergens intrekken, het is zichtbaar en daardoor verwijder je het sneller.
    In de woonsituatie zoals wij die in Nederland en overal in de relatief rijke westerse wereld, gewoon zijn gaan vinden, is het niet zo gek dat je langzaam aan allerlei vage klachten gaat leiden.

    Of ik hier de vrijheid heb om mijn tentje op te zetten? nee zo voelt dat niet. misschien dat ik het uiteindelijk wel ga doen. Ik weet dat ze (en ze zijn dan de eigenaren van dit terrein) al gaan klagen bij de organisatie als de bus van Remco teveel in het zicht geparkeerd staat, als Lieke los loopt. en zo is er steeds weer wat, er is altijd wel iets te verzinnen dus ik voel me nu al bezwaard om dat te doen. zelfs bij tuinieren voel ik me al enigzins bezwaard..het geeft me toch een gevoel van "big brother is watching you" en dat is dus ook zo is gebleken. er wordt op ons gelet.
    en 'we' trekken altijd aan het kortste eind.

    Toen ik vanmiddag op de fiets was richting het centrum en door een sparrenbos fietste, bracht de geur me in één klap terug op de veluwe. De tijd dat ik in Dieren woonde. In een flits liep ik daar weer in dat bos, tussen de sparren, de geur van hars.
    ik liep daar vaak, alleen. het was ook daar, meer mijn thuis, dan mijn huis ooit zijn kon. Maandenlang hebben mijn verhuisdozen daar op mijn kamer gestaan. Het was er nooit echt gezellig. Simpelweg lukt het me niet maar daarop te richten; buiten voelde ik me veel vrijer.
    Ik vind het gewoon wat minder belangrijk allemaal.
    misschien is het omdat ik, als het om overleven gaat, op wat voor gebied dan ook, me altijd tot de natuur wend. daar kan ik ademen en Zijn.

    en toch durf ik voorzichtig ook te kijken naar een geheel 'eigen' woning, zoals afgelopen vrijdag in Den Haag. Het vervreemdt me bijna van mezelf. alsof het leven dat ik de afgelopen jaren geleid heb en geleefd heb, daarmee in één klap geschiedenis wordt, voorbij is, het hoofdstuk voorgoed gesloten, afscheid nemen van die periode. dat doet juist pijn en dat wil ik ook helemaal niet.
    Alsof het ook allemaal voor niks is geweest ook. DIe hele zoektocht een soort schimmenspel is geweest, onwezenlijk bijna. een deel van mijn leven lijkt daarmee gewoon WEG te zijn. zo raar en vervreemdend.
    Misschien is het ook een wanhoopsdaad, slechts een 'reaktie op'. in plaats van de verwezenlijking van een authentiek streven.
    Dat streven naar mijn authenticiteit, naar het vertalen daarvan in een levensvervulling zit op een heel ander vlak en komt meer overeen met het wonen in de natuur, omringd door de natuur een paar gelijkgestemden....
    daarin zou mijn persoonlijke groei zitten...
    Ik zou kunnen kiezen voor het gemak, enige tijd maar weet daarmee ook dat ik mezelf belemmer in mijn ontwikkeling, mijn persoonlijke groei, mijn wezenlijke doel.

    Nu woon ik weliswaar op die plek maar nog niet in de vorm waarin ik het graag zou willen, met de juiste mensen om me heen, die soortgelijke idealen hebben. Dat ligt allemaal nog ergens in de toekomst.

    al dat geploeter en gewroet.....gelukkig is de lente aangekomen. het ruikt naar lente en zoals altijd geeft de natuur mij weer rust, rust in het moment.


    15-04-2013 om 18:58 geschreven door angelique  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-03-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.het spel
    Waar ik me de laatste tijd steeds meer aan erger is dat typische man/vrouw spel wat ik om me heen zie. Normaal gesproken (nou ja, in mijn geval dan, want meestal ben ik zoveel op mezelf dat het me nauwelijks opvalt) zie ik het niet, of ga ik het uit de weg. Leef ik in mijn eigen wereld.
    Maar als ik bij een vriendin ben, die nogal vrij actief is op liefdesgebied (vooral altijd met mannen), word ik er steeds mee geconfronteerd, met mannen die zich als mannen gedragen, om de simpele redenen dat er een vrouw in de buurt is die ze ambiëren. Als toeschouwer, (ten eerste omdat ik de 'derde' persoon ben, 'een-in-de-weg-zit-figuur- want-ik- wil- haar-nu-het liefst-voor-mij-alleen'); ten tweede omdat ik op vrouwen val en me dus nog bewuster ben van dat 'spel', als degene die het niet meespeelt dus vanuit een dubbele toeschouwer rol overzie ik het geheel), zie ik het gebeuren, hoe de man in kwestie zich opstelt, zijn ego oppoetst, naar mijn relatieleven vraagt (ben ik misschien een concurrent?lijkt hij zich af te vragen), zijn mogelijke prooi die al  - ik maak een inschatting- een keer veroverd is en bij wie hij nu terugkomt, aftastend of ze er misschien weer voor in is, voor een tweede mating met hem.
    Je weet maar nooit. Al het aanwezige testoteron wordt opgepompt en ingezet; het is hoorbaar en zichtbaar, in elk woord en elke aanraking.
    als ik even met haar in de keuken is, is hij er als de kippen (nou ja het haantje) bij om te kijken waar we het over hebben..)
    hhmm...ik kan het  bijna niet aanzien. ""Ga toch weg", denk ik bij mezelf.
    Ik wil gewoon gezellig even bij praten met HAAR- als vrouwen- en zit helemaal niet te wachten op een man in het gezelschap.
    Het viel me nu pas echt goed op, wat voor invloed dat heeft op het gesprek tussen ons, dat nam hij namelijk over. Ineens was hij het middelpunt van de belangstelling. tenminste zo gedroeg hij zich.. Meneer stelt de vragen, meneer neemt de leiding.
    "Wat een irritant figuur, ben jij", denk ik bijna hardop
    Misschien is het inderdaad omdat ik hem als een indringer beschouw en met haar samen wil zijn.
    Aan hoe hij zich beweegt in haar huis, probeer ik in te schatten, hoe vaak hij hier al komt, hoe lang eigenlijk al?
    Daarnaast heb ik een andere maatstaf: hoe lang heeft ze me al niet uitgenodigd? HOe lang hebben wij elkaar al niet gezien? Minder vaak praatten we op de chat de laatste tijd, ook dat al.
    mm, ik schat in, een goeie maand, misschien iets langer, komt hij hier over de vloer. hoe hij zijn voeten op tafel legt, een glas pakt, zelfs zich een beetje met het eten bemoeit. Hij is kind aan het huis, denk ik.
    Ik ken haar ook lang genoeg om aan te voelen of er iemand in het spel is.
    En ja hoor, ik verwachtte al zoiets, een man die zich betrokken voelt bij de spanje-groep.als je op facebook zit, dan weet je meer dan je wilt soms, je weet welke mensen er in iemands leven een rol spelen. en ook naar aanleiding van een opmerking die ze maakte een keer, toen we elkaar een keer ontmoet hadden en even gewandeld hadden.
    "nou ja, er zijn meer mensen die zich met Spanje bezig houden". Daarnaast: ik doe het liever zelf, zoals ik het wil". Misschien egocentrisch. maar dat beschermt me in elk geval tegen dit soort types, die het altijd beter weten en zich opstellen of ze de wereld zelf hebben uitgevonden.
    Als hij me vraagt, of ik al iets weet over 'zijn' groep, zeg ik van niet. maar ik had allang wat gezien op internet, ja zelfs een filmpje.
    En gelezen wat voor structuur het heeft.. Een mannelijk bestuur dus. dat deed me al afhaken.
     Ik raakte teleurgesteld daar het complete bestuur uit mannen bestaat, mannen met een psychisch verleden.Haantjes gedoe dus, zie en lees ik al, daar heb ik niet zoveel tijd voor nodig.
    Met een groepje vrouwen eromheen dat om de haantjes strijdt. Gezellig voor een lesbo vrouw, nou niet echt dus. Aan de types die iets beginnen, weet je al wat voor mensen (vrouwen) er om heen gaan hangen. Dat belooft weinig inspirerends in elk geval.
     Dat psychische verleden  maakt me niet uit, immers ik heb zelf ook een degelijke achtergrond; echter ik weet wat je krijgt, als je er teveel bij elkaar hebt en dan van het mannelijk geslacht!! dubbel probleem dus!
    Geen goed idee. Kan ik beter naar een inrichting gaan, dat voelt veiliger. ben ik in elk geval beveiligd tegen de hanenstrijd

    Hoe dan ook, ik vat de beleefdheid op, om in elk geval te Luisteren naar zijn verhaal. en ook nog te blijven eten.
    Mijn keuze had ik toch al gemaakt om er niet in mee te gaan. Mijn enthousiasme kon ik niet veinzen.

    Bovendien: ik had al besloten om weer op eigen houtje te gaan of met een vriendin die ook zin heeft om zonder kids met mij naar spanje te gaan, en in de bergen te wandelen misschien een bestaande plek te bezoeken in Andalusie.
    ook heb ik nog contact gelegd met een vrouw in Spanje, die haar plek te koop heeft staan. Niet dat ik geld heb, maar ik ben welkom om te komen kijken en te 'kijken wat er mogelijk is'. althans dat zei ze.
     Er reageren op een advertentie die ik op woongroep heb gezet, ook alleen maar mannen. nou ja, twee tot nu toe.
    Ik geef ze het voordeel van de twijfel. De ene is al afgehaakt. Met de andere had ik al eens contact gehad, een paar jaar terug. Die is dus ook al jaren bezig.
    Ach ja, je hebt natuurlijk wel weer verschillende soorten  mannen maar in geen geval wil ik dat ze de in de meerderheid zijn, er moet balans zijn.
    Of toch alleen maar vrouwen? nee, dat hoeft ook weer niet persé.
    vrouwelijke mannen dan maar? ;-)

    Ik denk terug aan die vrouw met wie ik toen contact had, zij, die helemaal in haar eentje naar een paar ruïnes vertrok ergens in Noordspanje, en er iets van maakte. Wat stoer en moedig vond ik dat toen! Ik keek echt tegen haar op, hoe ze dat deed, met die grote jeep naar de eenzame bergen, de pyreneëen zat ze. ze sliep in haar auto. Margot heette ze. nu weet ik het ineens weer.
    Een jaar of 8 geleden hadden we contact.. Zou ze er nog wonen?
    Ze wilde een plek met alleen maar vrouwen, ook geen mannelijke dieren. Dat vond ik toen wat ver gaan.
    Maar na al mijn ervaringen, 8 jaar verder. Kan ik er al bijna een volmondig JA tegen zeggen, behalve dat van die dieren...gelukkig is Lieke een teefje..maar toch...

    Het is immers altijd makkelijker om te weten wat je niet wilt......maar hoe ik het wel wil., dat voel ik alleen maar bij benadering. Vrouwen in de meerderheid, in elk geval gelijke verhouding. Ik kan het wel voor me zien, heb er een gevoel bij, maar concreet? nee dat nog niet.

    en kleinschalig, dat ook. met een vaste groep mensen, die er altijd is. en een aantal bezoekers die tijdelijk een plek nodig hebben. verder wat gasten/ toeristen voor natuurcoaching, healing...niet te veel van het healing gebeuren...en wie weet wat zich nog aandient.
    Vooral gericht op eigen groenten verbouwen en rust, in meditatie zijn. Rust rust en nog eens rust. dat waar ik van jongs af aan al naar op zoek ben. weet ook niet waarom dat zo is. het is gewoon zo.

    Oook wil ik weer graag naar Andalusie, naar de plek waar ik van de zomer was. De vrijheid daar heeft me aangeraakt. De bergen, de schaapsherders. eigenlijk moet ik NU gaan. april of mei, voor het echt warm wordt.
    Met een vrouw wil ik daar naartoe, als ik een vrouw bereid krijg met me mee te willen dan.
    Samen- zijn. tentje mee. zwemmen in de rivier en veel wandelen, als de temperatuur het toelaat.
    eerst eens vragen aan Kim of er plek is, of het kan.

    Gaan wat voor ik wil en me niet gek laten maken door die mannen met hun overredingskracht, hun gekunstelde manieren die er vooral op gericht zijn, een vrouw in bed te krijgen.
    Dat soort spelletjes, daar heb ik geen zin in.
    Ja  misschien dat ik me daarom wel zo vaak afzijdig houd, van allerlei feestjes, omdat ik het gewoon zo zat ben, in zo'n position speciale te zitten.
    Zat om de toeschouwer (in de traditionele rol van man noch vrouw), te zijn en me dientengevolge eenzaam te voelen op feestjes, of gewoon als ik bij een vriendin op bezoek ben, waar zo'n heetgebakerd typje op bezoek komt.

    Ik ben al helemaal het type niet dat concurrentie-strijd wil aangaan maar het kost me soms wel moeite om mijn mond te houden, om niet al te gemene opmerkingen te maken in het bijzijn van twee hetero mensen die mij totaal niet begrijpen.

    Mijn onderbuikgevoel volgen, dat is het enige wat ik te doen heb! Luisteren naar mijn hart...

    VOLG JE EIGEN WEG! dat is wat ik steeds tegen mezelf zeg. Don't listen to others, only listen to your own soul & your own heart!


    31-03-2013 om 00:00 geschreven door angelique  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    14-03-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.flarden van een droom.
    Je was er niet. Nee, je bént er niet. Opeens ben je er niet meer.
    De onzichtbare lijn die ons verbindt wordt steeds verder opgerekt..de draden zijn al gebroken, in mijn ogen, nee in mijn hart.
    Draden die zo onzichtbaar zijn geworden dat ze bijna uit mijn hart gewist zijn, een stem die onhoorbaar is geworden. Verbannen.
    Schijn-verbinding. In mijn hoofd. Maar mijn hart loopt steeds langzamer en niet meer in de pas met mijn gewillige hoofd. Sorry. en: "Jammer". Alweer een gemiste kans.
    Flarden van een droom schieten aan mijn geestesoog voorbij terwijl ik dit schrijf. Flarden van droombeelden die ik vannacht had. Kwam jij daar in voor? of toch niet? een flits van herkenning en weg is het weer. zou best kunnen. waar het hoofd nog vol van is...

    Mijn hart trekt nu naar háár. Er is (te)veel ruimte in mijn hart om een fictieve ander toe te laten, die ander die er lang uit gewandeld was, die ik allang verbannen had, maar nu vervult de herinnering aan haar de vrije ruimte opeens; ik sta toe dat ze terugkomt. energetisch verbonden , het boemerang effect. Zelfs voor iemand die mij (te)veel pijn gedaan heeft, heb ik toch nog zeëen van ruimte in mijn hart, zo blijkt..............is het niet bizar?

    Misschien is het gewoon mijn precaire situatie waardoor ik die leegte op móet vullen, bij wijze van overlevingsmechanisme; terwijl ik balanceer op dat dunne koord, heb ik iemand nodig die mijn hand- ook al is het denkbeeldig- vasthoudt zodat ik niet in die afgrond stort. en als die Echte ander er niet is, creëer ik een denkbeeldige, middels het verlangen, de smeerolie die het allemaal gaande moet houden. Een mens is veerkrachtig juist dankzij haar mogelijkheid tot verbeelding, tot het creëeren van iets wat in de drie-dimensionele wereld niet altijd voorhanden is. Als de 3D wereld niet voldoet aan je verwachtingen of gewoon simpelweg niet toereikend is, dan bieden de 4D wereld en als uiteindelijke kroon op al het werk, de 5D wereld, uitkomst, maar die is alleen weggelegd voor de verlichte zielen

    Mm, de 4D wereld volstaat ook zo nu en dan. Laveren tussen de driedimensionele en de vierde.
    Dan wordt het mogelijk om op een smal koord te lopen zonder naar beneden te donderen. als je je verwachtingen zelf creëert en de ander niet meer nodig hebt voor de vervulling daarvan...zucht...long way to go.
    Tsjaa, mensen van vlees en bloed....je kunt ze niet vormen en kneden zoals je ze hebben wilt, tenminste niet in de driedimensionele wereld.dus doe geen moeite.
    neem het zoals het is.

    Tsjaa....wat dan wel voor handen is en makkelijk te creëeren in de fysieke wereld, is een hond erbij. Dat ik straks opeens 2 honden heb in plaats van 1. mensen laten zich niet zomaar verplaatsen, honden wel.
    Hoe dan ook, ik kan het financieel niet bekostigen, zolang er nog geen hondenbijslag geldt in NL...
    dan heb ik een sponsor nodig. aan de andere kant, een makker voor Lieke erbij, en voor mij een veiliger gevoel in huis, met twee wakers in huis, dat zou natuurlijk zeker niet verkeerd zijn. maargoed, die sponsor. en hoe moet het met vakantie? een weekendje weg?
    twee honden is niet niks. een al niet dus.
    Twee honden op bed....en waar moet ik dan?

    Ik krijg er een bepaald gevoel bij. Alsof ik nog een stap terug doe, terug naar de basis. Ik krijg het beeld van mezelf als een kluizenaar, levend tussen haar honden, met wie ze een sterke band heeft, de hondentaal sprekend. Het zou zomaar kunnen
    Soms rol je ergens in omdat het zo moet zijn. Toch geeft het me ergens ook een 'raar' gevoel. Dat ik, alsof ik het niet in de hand heb, me nog meer terugtrek uit het sociale leven en steeds meer terug ga, naar de alleen-zaamheid, het kluizenaarsbestaan
    Mijn aandacht wordt ook getrokken door de route naar Santiago de Compostela. had er onlangs een boek over gevonden, per 'toeval'(nouja...) bij de bieb, toen ik daar was voor een ander boek. Ik heb het boek verslonden en wil er meer over lezen. het trekt me.
    De eenzame tocht naar de top, vooral de reis er naartoe, dwars door de bergen..de bergen fascineren me altijd
    het enige grote obstakel vormen nu juist de waakhonden, hilarisch, als je zoals ik er zelf ook één hebt.
    IN het reisverslag wordt dat ook als een groot obstakel en gevaar ervaren, die gooien rot in het eten.
    Verder lijkt het me geweldig
    en ja, ik zou het zeker geweldig vinden om in elk geval stukken met een ander te fietsen of te lopen Ik zou nog niet eens weten hoe ik zou gaan, 'te' fiets of te voet.
    Vorig jaar ben ik wel aangestoken door het bergwandelen in mijn uppie, ook al heb ik toen maar een paar relatieve korte tochten gemaakt. ik wilde gewoon graag daar zijn, in die bergen en verkennen hoe het was om alleen te wandelen op zulke grote hoogte. de verzengende hitte van juni in Andalusië maakte het overigens heel zwaar, dus het was goed om het bij een paar korte wandelingen te houden.

    Het is goed me te oriënteren en wellicht van de zomer, als alles goed gaat met mijn knie- dat ging van de zomer overigens niet goed- een lange fietstocht te maken, richting noord frankrijk. zou ik dat kunnen? zo'n stuk op mezelf fietsen. relatief gezien natuurlijk maar een peulenschilletje, 600 km...10 dagen doorfietsen en je bent er. Goeie test.
    En dan bij mensen langs gaan in de Vogezen. terug met de trein of ook weer fietsen misschien, afhankelijk van de tijd die ik heb, die ik neem.
    Veel tijd heb ik niet, met die bizarre regeling van slechts 28 dagen vakantie, zelfs als je geen arbeidsverplichting hebt ..
    maargoed, ik heb in betere tijden ook wel eens  6 weken gehad, dus wie weet. zou zomaar kunnen dat dat weer eens gaat gebeuren.

    Ik ga van de hak op de tak maar goed: zojuist een kort stukje gezien waarin gezegd wordt dat bijstandsgerechtigden geen beschermde werkplek nodig hebben...nou...dat is dus niet waar!!. De meesten juist wel denk ik. Immers je komt niet zomaar in de bijstand. Het is gewoon het sluitstuk van de samenleving, het overblijfsel van een stukje samenleving wat nergens anders op past....het grote raadsel waar 'ze' ook niet mee weten om te gaan.
    ach nou ja, het doet er ook niet toe, wat er allemaal gezegd en gedacht wordt- ik krijg de neiging om in een hoekje weg te kruipen omdat ik nergens in pas, in geen enkel hokje en me maar koest moet houden. En dat wegkruipen is symbolisch want ik ben al een keer er tussen uit gepiept. zo kan het ook.  Afvallige, drop out. dus kan ik maar beter gaan, doen wat ik wil. me niet vereenzelvigen met dat beeld dat alleen maar door anderen levend gehouden wordt, als ik teveel praat met mensen die aan de andere kant staan. Niet doen dus. (zeg ik tegen mezelf) Bij mezelf blijven, helemaal in mijn eentje dus. Anders lukt het niet, anders lukt het nooit...
    Dus voortredenerend: wie merkt het als ik 'opeens' een  voettocht ga maken, niet alleen om me te onttrekken aan welke plicht dan ook, moge mij die al opgelegd worden ? Het gaat om VRIJ- HEID, mijn leven in eigen handen nemen betekent ook doen wat je denkt dat je toekomt, dat goed voor mij is. omdat het helend is. helend kan ZIJN.
    Gewoon doen wat goed voor MIJ is; ook als dat een paar weken 'te' lang in het buitenland verblijven is.
    Tsjaa, het buitenland....met al die vervagende grenzen....waarom spreekt men nog over buitenland? allemaal fictie....alles is één. wat maakt het uit waar je je bevindt? leven zonder grenzen.

    Wel, lekker afgedwaald, van het voelen van een 'gemis', van het alleen zijn,  naar het invullen daarvan in de vierdimensionele werkelijkheid en vandaar zijn we opeens in het buitenland, op pelgrimage. ja wellicht kan die de verbinding leggen tussen de drie- en vierdimensionele werkelijkheid...als alle grenzen vervagen en uiteindelijk oplossen..

    14-03-2013 om 00:00 geschreven door angelique  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-02-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.van draaikolk naar helderheid
    Gisteren schreef ik nog over de golf van emoties die mij overspoelde, een heel scala aan emoties..het waren meer vlagen dan wel windhozen in plaats van diepgevoelde emoties waar ik connectie mee kan maken. Ik wil echt verdriet voelen, echte pijn, pas dan kan ik weer echte blijdschap ervaren.
    Vandaar dat ik gisteren een sterke behoefte voelde aan het tastbaar maken van mijn grenzen. Met dat verlangen voelde ik ook weer die diepgewortelde destructieve kant in mij....zachter worden, zei ik.  En toen hoefde ik ook niet meer zo nodig mijn grenzen tastbaar te maken. En kon ik rustig lezen. dat kon ik al een tijdje niet meer: lezen Steeds dwaalden mijn gedachten af.
    Onrust. Vlagen van emoties. mijn gedachten die alle kanten opgaan, behalve de letters en zinnen die ze vormen, opnemen.

    Rust rust rust

    Ik voel ook (steeds) duidelijk(er) een onderbuik gevoel naar boven borrelen..rationeel wist ik het al. nu gevoelsmatig nog.
    Heb ik wel de goeie keuze gemaakt? Was ik er wel helemaal bij?
    Een reconstructie van het moment dat ik de beslissing nam, heeft niet zoveel zin. Behalve dat ene moment, die dag waarop ik voor het eerst naar het huis ging kijken en vantevoren al wist, dat ik er niet zou gaan wonen? dat is eigenlijk het enige moment dat waardevol is, omdat het ook het enige moment is geweest waarbij ik ruimte liet voor mijn intuïtie.......
    Daarna heb ik de stem van mijn binnenste, mijn ware stem, het zwijgen opgelegd. Waarom? Handelde ik uit overmacht? Ik handelde in een staat van verwarring. misschien moet ik het nog eens rustig op een rijtje zetten en komt er een eind aan deze rollercoaster, waar ik voor mijn gevoel in zit sinds die beslissing.
    Ik handel enerzijds rationeel maar emotioneel ga ik een andere kant uit.
    Ik voel dat het aanbod om het houten huisje te huren voor 100 euro per maand in Spanje mijn aandacht trekt, ook al weet ik ook wel dat ik dat met de huidige stand op mijn spaarrekening niet lang kan volhouden.
    En dan de vraag: wat ga ik er doen?
    schrijven. en misschien tuinieren, al blijf ik er niet heel lang.
    Mijn uitkering behouden is uitgesloten dus ik zal andere  maniern moeten vinden die mij vrijheid geven, vrijheid van leven waar ik dat wil.

    Tegelijkertijd stel ik mezelf de vraag:  "Is het een vlucht?" Een vlucht omdat ik mezelf nu thuisloos voel. me nergens thuis voel dus. angstig ben om naar 'mijn' huis te gaan, en me ook hier niet echt meer op mijn gemak, of beter gezegd: mezelf voel.

    Ik werd wakker en voor het eerst kon ik echt voelen dat ik het huis mis, mijn oude huis, het samenleven met Mette daar, de muziek in huis, de geur van vers gebakken brood: leven. de tuin. Heimwee. Zoiets.
    Bah, alle basis is onder me vandaan en ik mag opnieuw gaan bouwen. en dat lukt niet zo goed.
    Ik voel steeds die wanhoop bovendrijven als ik daar ben, dat wat mijn huis moet worden.
    Daarom heb ik maar zo snel mogelijk de procedure van een huisgenote in gang gezet want alleen wonen kan ik daar niet.

    het 'probleem' van mijn angst om daar alleen te zijn, 's nachsts, blijft natuurlijk wel.maar wie weet gaat dat over (zei ik geruststellend tegen mezelf..)
    Laatst vroeg ik me af of het misschien nog een naam heeft en ik ervoor in therapie kan daarom maar ik houd het maar simpel en noem het gewoon angst omdat het ook een spannende plek ís......in het bos ben ik niet bang. ik ben bang op een plek met vier muren om me heen als het donker is.
    Dat een trauma noemen vind ik wat overdreven maar ik heb er wel last van.
    en ik heb het ook niet overal, zo eenduidig is het ook weer niet.

    hoe zou het zijn als ik in een caravan zou wonen? dan geen muren om me heen en een kleine ruimte, die me scheidt van buiten. Overzicht moet ik hebben over mijn ruimtes, als het donker is.
    Controle dus.
    Maar voor een deel zijn het ook gewoon de demonen die wakker worden als ik probeer te slapen.

    Dat even zijdelings...
    Ik kan hier ook niet blijven: blijven waar ik nu ben,bij Remco. dat is niet goed voor ons beiden.
    Mezelf toch maar een pauze gunnen en naar het spaanse afreizen? tsjaa, of hier een caravan aanschaffen, maar zo simpel is het hier niet: het vinden van een plekje om daarin te gaan Wonen. Immers wonen op een camping MAG hier niet. dat viel me tegen, toen ik dat ging onderzoeken,evenals de prijzen; duurder dan een huis. en veel duurder dan 100 euro per maand..

    Gelukkig is de kolkende massa die mijn gedachten-emotie-stroom was, een gladder oppervlak geworden..rustiger.
    Toen was daar opeens dat besef dat ik mijn stekkie mis waar ik er eerder niet zo'n verbinding mee kon maken.Maar ook dat zit ergens verstopt.
    Ja, ik heb behoefte aan alleen zijn, Aan echt alleen zijn, zonder die afleidingen die steeds op de loer liggen. mensen die zich vlakbij je bevinden, waar je iets mee 'moet', uberhaupt iets moeten, omdat.........?
    Omdat je het gevoel hebt, dat dat van je verwacht wordt,
    Daar werd ik me gisteren dus ineens zo bewust van, dat ik me slaaf voelde van dat rotgevoel iets te moeten.
    Toen ik dat eenmaal besefte, hoefde ik niet ook nog de slaaf te zijn van het gevoel dan iets leuks te moeten doen.
    Rust dus.
    Maar het zit diep, ergens hier, in Nederland, draai je makkelijk mee in die draaikolk, van moeten...
    Daar in Spanje (heb ik eerder ervaren) gaat het echt alleen maar om mij, zonder connecties, verbanden, dunne draadjes.
    Dan moet ik slechts één ding en dat is een uurtje per dag meehelpen, met de dieren, en dat doe ik graag.
    Ik vind het ook wel wat weinig maar wie weet kan ik wat meer doen, zonder in Moeten te vervallen.
    Paardrijden mag ik er zelfs (al ben ik daar niet zo bedreven in). klinkt bijna te mooi om waar te zijn?
    of niet?
    als ik er zo over nadenk en het levendig maak in mijn hoofd,ben ik er al bijna. ben ik al bezig met hoe er naartoe te gaan, met Lieke.
    ben ik al bijna onderweg een ticket te kopen, wil met de bus in plaats van vliegen, maar bedenk me dat Lieke dan niet mee kan,. en zij moet wel mee. dus wordt het vliegen.
    Er komt  een soort actieplan naar boven drijven.Wat neem ik mee? Wat is belangrijk? behalve Lieke natuurlijk. Mijn laptop (om te schrijven), mijn gitaar, wat kleding...that's it..fijne wandelschoenen aan. Ben er al bijna!
    twee maanden wil ik gaan.
    wie weet langer als het bevalt....
    Mn huis aanhouden, dat wel,voor de zekerheid. dat kan wel zolang ik een huisgenote heb.
    niemand die het merkt dat ik er niet ben, die twee maanden. Wellicht mag het ook wel gewoon van ze. en kan iemand anders er wonen voor een paar maanden, zodat het mij geen extra huur kost.

    Dat zou geweldig zijn als het allemaal zo gaat, als ik nu voor ogen zie.

    Brainstormen op de vroege zondagochtend....
    van tranen en heimwee naar een lichtpuntje, naar een licht dat steeds helderder gaat schijnen...
    Kijken langs de muren van mijn huis, symbolisch gezien dan.








    24-02-2013 om 10:10 geschreven door angelique  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.winterslaap
    Winterslaap?
    als het buiten vriest, de zon nauwelijks tevoorschijn komt van achter een grijs wolkendek...de sneeuw blijft liggen...ik houd van het licht dat het weerkaatst. daar kom ik dan wel mijn bedje voor uit om mezelf weer warm te joggen in het bos waar ik even uitrust onder een grote spar die zijn zware takken laat hangen, zwaar van de sneeuw. Ik voel me beschermd onder haar takken en geniet van de kou die me geen pijn doet.
    Binnen in mijn huisje voelt de kou veel kouder. ik loop immers niet de hele dag hard om mijn bloed goed stromende te houden.
    Een winterslaap houden lijkt praktisch, immers dan gaat je energieverbruik naar beneden, gaat alles op spaarstand en dat is wel zo gunstig voor alles.
    Elke dag opstaan,  de motor draaiende houden, het voorzien van energie en vervolgens ook nog warmte zien te creëeren in je huis.
    Dat alles kost niet alleen veel energie, maar ook veel geld en vraag me dan af: waarvoor?

    Voor ik mijn houtkachel aan heb, zijn mijn vingers blauw en zijn mijn tenen helemaal bevroren.
    Goed, ik duik straks mijn voorverwarmde bedje in, in dat ijskoude kamertje, met een warme kruik en Lieke naast me; dan creëer ik onder mijn slaapzakje met donzen winterdekbed erover heen, heel snel warmte. hoofd onder de dekens en ik heb mijn eigen minitentje gecreëerd.
    In de vroege ochtend kan het soms wel even koud voelen, maar meestal is dat snel weer over.

    Zelfs voor een toiletbezoek verlaat ik mijn bedje liever niet. Helemaal naar de koude deel waar het toilet is is me wat te veel van het goede zo 's nachts.
    Ik hoop dat het nu niet gaat vriezen daar, zodat de leidingen in elk geval gewoon open blijven..

    De koude maakt mijn wereld heel erg klein. Bezig zijn met de meest basale dingen, mezelf warm houden, mijn huis, althans het gedeelte waar ik leef, zo warm zien te krijgen dat ik het niet te koud heb. Het is net te doen allemaal; comfortabel is anders, maar het gaat.

    Een warme douche in een ijskoude ruimte...zo snel mogelijk uitkleden..en dan weer snel aankleden na het heerlijke warme water, wat dan ook echt ineens veel warmer voelt.

    Tsjaa een winterslaap zou het allemaal een stuk makkelijker maken.
    Waarom doen wij dat niet? als mensen? Waarom doen wij niet net als dieren? de niet-gedomesticeerde weliswaar.
    Omdat wij mensen zo geïndoctrineerd zijn met dat wat we cultuur noemen, cultuur in de meest brede zin van het woord?
    Ritme en structuur zijn heilig in plaats van te leven naar het ritme van de seizoenen.
    Misschien is dat ook veel minder een noodzakelijkheid geworden door onze huizen met CV..nou ja, voor het overgrote deel van de huizen geldt dat.
    Nu ik dat niet heb, voel ik me veel meer verbonden met het ritme van de seizoenen, nu ik de koude niet alleen buiten moet trotseren maar ook in een groot deel van de ruimtes in huis.. ik kan er niet om heen en ik voel een tegenstrijdigheid in mij:
    ik slaap lang en dat voelt heel natuurlijk maar als ik dan wakker word, voel ik me een soort van schuldig dat ik zo lang heb liggen slapen terwijl half Nederland al lang aan de dag is begonnen, aan het werk is...en ik lig maar heerlijk te slapen..in mijn eigen kleine wereldje, samen met Lieke.
    Vraag me dan af waarom ik die 'resten' nog met me meedraag..die resten culturele opvoeding, het adagium van 'zo hoort het'...
    Resten van het calvinisme, waarvan onze maatschappij nog steeds zo merkbaar doordrongen is.
    Het werk-ethos. Prestatie. Bezig zijn.
    Altijd maar doorgaan in hetzelfde ritme, zonder ook maar rekening te houden met de seizoenen.
    De treinen passen direkt hun dienstregeling aan, waar we dan natuurlijk met zijn allen op gaan zitten mopperen, want alles moet doorgaan, ongeacht wat. Enige flexibiliteit is op zijn plaats.
    Het heeft natuurlijk weinig zin om je af te vragen, hoe de wereld eruit zou zien, de westerse wereld dan met name, als er geen elektra was uitgevonden..
    Het is veel interessanter om jezelf de vraag te stellen of je nog zou kunnen leven zónder elektra en dan ook letterlijk je eigen ritme mag gaan volgen, alles loslaten wat je is ingepompt, al dat moeten, dat voldoen aan. Deelnemen aan de prestatiemaatschappij.Gewoon je eigen ritme volgen, dat is toch waar het omgaat? als het erom gaat om werkelijk bij jezelf te zijn? te voelen wie je in je diepste essentie bent.

    Ik voel dat ik daar nu tegen aan loop, dat ik dan achter mezelf aan wil gaan lopen om de 'verloren tijd' nog in te halen maar waarmee eigenlijk?
    ik hoef eigenlijk helemaal niks, buiten heel basale dingen om. maar die gaan vanzelf als het moeten er af is.
    Behalve dan een woonplek voor mezelf regelen maar zelfs daar ben ik nog redelijk rustig onder.
    Toen ik eind van de middag, met de schemering in het bos was, nog even genietend van het licht weerkaatst door de sneeuw, vroeg ik me af:
    "Wil ik wel weer een huisje onder de voorwaarden van Camelot accepteren? de prijs daarvan is gelijk aan een goedkope huurwoning, waarvoor ik dan in het laatste geval nog huurtoeslag zou krijgen,.terwijl dit zonder enige vorm van bescherming is. Durf ik het aan, bovendien? In mijn eentje in de bossen, zonder buren?
    Of ga ik toch liever in een caravan wonen? daar zitten natuurlijk ook haken en ogen aan zeker als het nog zo koud is als nu.
    Maar dan ben ik tenminste autonoom in zekere zin (ik heb natuurlijk te maken met de regels van de camping, maak tenslotte gebruik van hun voorzieningen en bewaking)
    Maar het voelt autonomer als wanneer ik me weer bind aan de regels van Camelot.
    Dat laatste is dan wel weer makkelijker. Daarvoor hoef ik minder te regelen.

    Misschien geeft het wonen in een caravan me ook wel de spirit om vandaar uit.verder te zoeken naar woonruimte, te gaan voelen waar ik echt naartoe wil..
    Tot nu toe is me dat niet gelukt om daar echt voor te gaan, als ik weer een tijdelijke woning heb. ik moet echt een prikkel hebben om iets te ondernemen.
    Het is al gauw goed voor mij. Als het in het moment goed voelt.
    Wonen in een caravan kan ik niet eeuwig doen, dat weet ik wel. Niet in een land als Nederland in elk geval.
    Maar mijn droom is op een plek te wonen waar ik zo wel kan leven, een winterslaap kan houden als ik dat wil, als de natuur dat van me vraagt, een afweging makend tussen hoe het voelt, binnen en buiten en daar de beste oplossing voor vinden, in harmonie. zonder iets na te hoeven jagen.
    Van de zomer, in Spanje, bij een vrouw op bezoek, heb ik daar een voorbeeld van gezien, hoe dat kan. Het gaat er in eerste instantie om dat je het ZELF mogelijk maakt en het wilt.
    Het maakte me blij en soms ook verdrietig. een diep verdriet waar ik geen woorden voor kan vinden, iets wat ik met me meedraag en soms boven komt als ik op een confronterende plek stuit, getriggerd door een plaats, een ander mens soms. door mijn angsten die ik tegenkom, in de ('echte') natuur, waar je dan nog zwijnen tegen het lijf loopt enzo. Niet geheel 'on-eng'
    Ik realiseer me ook dat ik dat soms liever uit de weg ga, de confrontatie met dat verdriet, met mijn angsten.

    Deze woonplek heeft me mijn bewustzijn weer teruggegeven, heeft me laten voelen wat ik echt wil, of beter: waar het echt omgaat.
    Te leven in harmonie met wat er is.
    Ik loop nogal eens tegen al die grenzen aan, die van buiten naar mij toe komen, die op me af komen maar in feite gaat het daar niet om.
    Het gaat om wat ik er mee kan en wil doen.
    Nu, in het moment. Alleen maar NU leven. en zo transparant mogelijk zijn, zonder je te laten leiden door je angst. dat is al een hele uitdaging.

    Ik zou willen dat ik er wat creatiever mee om kon gaan en me niet zo snel uit het veld geslagen zou voelen door die uitwendige grenzen waar ik niets mee kan, maar die er wel zijn.
    Er tegen opboksen heeft helemaal geen zin, dat kost me alleen maar nodeloos veel energie die ik liever ergens anders voor gebruik.

    Ik ga mijn koude voeten warmdouchen en dan mijn bedje in.


    17-01-2013 om 23:20 geschreven door angelique  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Daar gaan we weer, een blogje:
      nu van het onderwerp liefde naar een ietwat trivialer en niettemin basaler onderwerp: woning zoeken(tenminste gezien volgens de piramide van Maslow staat dat lager op de rangorde als we het over zelfverwezenlijking hebben)

    .Ja, ik kan nu wel heerlijk romantisch gaan zitten verzuchten, alsof ik net mijn laatste shot van het een of ander achterover gegoten heb: "had ik maar een grote tent, die ik overal kon opzetten..." in het bos, mijn eigen boomhut. Maar dat is helaas niet de realiteit.dus kan ik maar beter nuchter en helder blijven.. Ik moet immers mijn huis weer uit en die tent heb ik niet maar het grootste probleem is een plek. alle grond is duur en schaars, al bezet, bewoond, of is het beschermd natuurgebied..
    Ik moest nogal lachen, al was het dan een cynische lach, toen ik op Facebook een berichtje las van een fb vriend, die schreef: "mijn baan kwijt, nu ook mijn Iphone 4". tsjaa,  ik dacht; "ik mijn huis, een Iphone heb ik niet maar al had ik er 100, dan boeide het me nog niet.." wel,  je hebt problemen en problemen....vergelijken heeft geen zin, ze zijn gewoon van een andere orde..huis, baan, Iphone. dat is zo ongeveer de nieuwe piramide van Maslow. ergens hééélemaal op  grote eenzame hoogte reikt Liefde naar de top; op zo'n hoogte dat er zelfs eeuwige sneeuw ligt.

    Mezelf boos maken omwille van het kapitalistische systeem zet ook geen zoden aan de dijk. Het systeem dondert niet ineens in elkaar en alle huizen worden niet ineens gratis, of gewoonweg: betaalbaar voor iedereen. Sterker nog, ze zijn er niet eens meer, die huizen. steeds minder voor steeds meer mensen.we moeten weer terug naar vroeger, toen iedereen met 5 in een huis, pardon, kamer, samenhokte, lekker warm toen er nog geen cv was.
    Romantisch idee, als je je bedenkt dat die 5 mensen elkaar nu niet kennen, geen bloedband hebben enzo...niet zo romantisch dus bij nader inzien.

    Vandaag kopte een krant; "Een huis, een lot in de loterij". dat is wél de realiteit. Wel, je mag tenminste je inschrijfduur behouden als je staat ingeschreven als woningzoekende, stond eronder, als je verhuist. nu maar hopen dat dat voor ALLE woningzoekenden geldt en niet alleen voor de nog in te schrijven mensen maar dat zal wel niet. Nou, voel ik me iets minder wanhopig in deze situatie...pff...ik lig weliswaar aan de beademing maar de stekker is er nog niet...
    Als ik in een 'luxe' positie verkeerde, d.w.z ik had mijn basis op orde, dan zou ik voldoende kracht hebben om mij daar sterk voor te maken. maar de meeste mensen die het voor elkaar hebben, maken zich niet zo druk. en ik dan? ik ben aan het overleven. En soms lukt dat niet zo goed.

    Steeds maar gewoon in de modder. en als het dan net even lekker gaat, d.w.z als ik me zonder zorgen eens een keer op mijn studie kan concentreren en kan eten, drinken, boodschappen doen etc, zonder dat laatstgenoemde bezigheden als het sjouwen van een mensonwaardige hoeveelheid stenen voelen, wordt die basis weer onder mij vandaan gerukt.
    ..nee, misschien hebben die wijze mensen gelijk als ze zeggen, dat niemand beloofd had dat het leven leuk zou worden maar eerder een struggle, maar waarom er dan zoveel ongelijkheid heerst, wat die struggle veroorzaakt of in elk geval vergroot, daar denken ze voor het gemak niet over na.

    Het is meer van het soort: voortdurend struikelen en vallen, waardoor je weer een tijdje mank loopt gevolgd door een periode waarin het weer wat beter gaat, op beide benen lopen totdat je weer omver dondert.

    Als je niet beter weet, en me niet zou kennen, dan zou je misschien bij jezelf denken: "ga eens in therapie....", maar zelfs deze weg is een doodlopende weg gebleken als het gaat om het oplossen van de Grote Levensproblemen. Met de kleine kan ik redelijk uit de voeten tegenwoordig. ellenlange depressies hoop ik niet meer door te maken. ergens is er iets veranderd, geen idee of dat op rekening van de therapie is of door mijn eigen levenservaring en inzichten...volgens mij het laatste. Door de keuzes die ik heb gemaakt en de weinige vrienden die ik heb, de échte vrienden die me niet laten zitten als het ff niet zo lekker gaat, als ik me rot voel, als ik een arm om me heen nodig heb. dat zijn échte vrienden en die zijn nu eenmaal schaars. Gelukkig zijn ze er nog. Zo'n vriendin wil ik ook zijn, voor anderen, voor mijn vrienden.
    Ik mag me dan nu wel behoorlijk rot voelen, de wetenschap dat ik in elk geval Iemand kan bellen, geeft me een fijn gevoel. Dat er mensen zijn die achter me blijven staan, ook al voel ik me soms afschuwelijk verdrietig. pff...ik weet, ik ben niet de makkelijkste als het om leed gaat en te verwerken levenspijnen, daarom heb ik niet zoveel 'echte' vrienden. maar toch, beter 1 in de hand, dan 10 in de lucht denk ik.

    Natuurlijk kunnen ook zij niet zorgen voor mijn basis, dat kan ik immers alleen maar zelf. ze kunnen naast me staan, me af en toe porren en vooral af en toe wat liefde geven, die eenzame liefde hoog aan de top van de eeuwig besneeuwde bergen, maar op de vraag hoe dat zit met die basis, dat lost niemand op, ik zelf ook niet. het is gewoonweg steeds weer opboksen tegen die maatschappelijke ongelijkheid en die onoverzichtelijke wirwar van instanties waar niemand je daadwerkelijk kan helpen...
    En als je de maatschappelijke ontwikkelingen die gaande zijn bekijkt, die voor veel mensen (die er warmpjes bijzitten en de crisis wel overleven) de ver-van-mijn-bed-show zal blijven, immers bezit is heilig, een eigen huis pak je niet zomaar af, dan kun je al helemaal maar beter maken dat je wegkomt, voordat je een hongerdood sterft. Eerst de beademing, dan de onherroepelijke dood die erop volgt.

    Wie denkt en gelooft dat er nog steeds geen armoede en problemen zijn in Nederland,  die droomt een zachte droom..........
    Een huis: een lot in de loterij...ja zo is het..
    en een betaalbaar huis? de jackpot in de loterij
    als je een uitkering hebt of dito inkomen tel je niet eens meer mee.
    En dan zeggen ze nog: "eigen schuld, dikke bult"
    De armoede heb je aan jezelf te denken, want we leven in een prestatiemaatschappij waar je alleen maar afgerekend wordt op je prestaties (en daarvoor word je beloond: wie de meritocratie heeft uitgevonden, mag alsnog de doodstraf krijgen, maar die is natuurlijk allang dood: het zijn immers de kapitalisten die het in stand houden...)
    Dat  is het enige wat nog telt: prestatie ten koste van je gezondheid, ten koste van de liefde zelfs denk ik, liefde voor de medemens,simpelweg om wie hij IS (dat kunnen we niet meer los zien, van wat hij dóet; je bent wat je doet en daaraan afgemeten verdien je de liefde van de ander)
    De onvoorwaardelijke liefde waar de humanistische psychologen het over hadden, ergens in de donkere hoekjes van de kamers van de heren psychologen en psychiaters,  is nu helemaal monddood...
    Als het goed is, en zo zeggen zij,  komt die van de ouder naar het kind maar vaak is het niet goed....het kind moet immers ook al presteren voordat hij 'lief' gevonden wordt, er mag zijn.
    Bevestiging zoeken in een relatie? ja, vind je het gek...die bodemloze put van nooit-gekregen-liefde zal zich voortzetten. een ieder mens verlangt naar Onvoorwaardelijke Liefde: dat is namelijk een basisbehoefte van de mens. Het is niet anders als erkenning van jouw mens zijn.
    Beetje lullig dat ouders niet van tevoren een examen moeten afleggen voor ze een kind krijgen. "Ben ik in staat tot onvoorwaardelijke liefde?
    Die kunde kun je niet eens leren, je hebt het of je hebt het niet, en dat wordt ook weer doorgegeven. het is zo basaal, dat er misschien wel een transformatie voor nodig is, wil je dat als ouder of gewoon als volwassene nog kunnen leren op latere leeftijd als je het niet gehad hebt. For Free.
    Er zijn niet veel dingen gratis maar dat zou wel gratis moeten zijn, zonder tegenprestatie.

    Maargoed, van de huizennood, toch weer naar het onderwerp Liefde. De eeuwig verzuipende, snakkende, verloren gegane Liefde, die altijd het laatste woord heeft, eenzaam aan de top verheven zwaait Zij de scepter over ons allemaal en zal het laatste woord spreken over haar onderdanen.

    Ieder voor zich, en god voor ons allen, zo was het altijd, maar ja die laatste is toch dood? dus ook op hem (deze god was een Hij)  kunnen we al geen beroep meer doen...tenzij je, als je dat hebt en je je gelukkig prijst, je overschot aan energie en geld kan besteden aan onze nieuwe religie: de materiële spiritualiteit: een voortvloeisel van het kapitalisme: het is ingebed in het kapitalisme, uitgevonden door degenen die zien dat het niet meer werkt zo,maar aan de leiband lopen van dat systeem en hun gevoel van 'er klopt iets niet' snel bedekken met de mantel der spiritualiteit..)

    Het enige geloof dat telt, is het geloof in jezelf. daar gaat het om.
    en misschien ontbreekt het daar wel aan bij mij. dat ik het zo ver moet zoeken en niet meer geloof in de Ware Liefde?
    van persoon tot persoon? van mens tot mens? die is alleen maar tijdelijk: als je er geen zin meer in hebt, dan trek je gewoon de stekker eruit..en probeer je de volgende. Of moet ik eerst echt in mezelf gaan geloven? pas dan kan de liefde echt een kans maken..
    Geloven dat ik er in mijn eentje ook wel iets van kan maken? Dat ik wel iets kán, in plaats van steeds weer in hetzelfde patroon te vervallen en weg te lopen van waar ik mee bezig was? omdat ik bang ben om te slagen? een vriendin zei dat een keer tegen me, de angst om te slagen, om mezelf te laten zien? dat is misschien wel de grootste barriere, míjn grootste barriere, om iets te creëeren voor mezelf, alleen of met anderen. Soms voelt dat als een groot zwart gat...

    En tsja, wat de liefde betreft: aangezien ik niet hetero ben, .is de kans op liefde van mens tot mens, of beter van vrouw tot vrouw, nog schaarser...de vijver is wat kleiner en de eisen zijn hoog....

    Ik ben nu eenmaal niet hetero. soms ben ik daar trots op ,dat ik kan zijn wie ik ben, in Nederland kan dat tenminste nog, dat is tenminste iets.
    maar de keerzijde is dat ik dan natuurlijk wel helemaal voor mezelf moet zorgen en geen manlief met wie ik een fijn huis kan delen en de kosten.
    de vrouwen die dat willen zijn wat schaarser; immers er zijn nu eenmaal niet zoveel lesbo-vrouwen (of zelfs inclusief bivrouwen red je het nog niet) als heteromannen op de wereld gezet. Is dat een probleem?
    Dan zou de bevolkingsgroei wel drastisch dalen dus in dat geval ook wel weer handig in tijden van schaarste!....als al die nieuwgeboren homo seksualis dan ook nog eens de 'zachte krachten' vertegenwoordigen.....dan kom je al een eind met de crisis. lost die zich vanzelf op of is dat wat te rooskleurig?
    ofwel de creator is niet zo handig geweest met zijne uitvinding van de homo heteroseksualis, die 90 % van homo sapiens vertegenwoordigd,  want ofwel door allerlei onvoorkome omstandigheden, (niet te tellen op één hand) zijn we nu met zovelen dat de aarde overstroomt en we wanhopig op zoek gaan naar alternatieven om iedereen een plekje te geven op aarde ( van holbewoner naar flatbewoner is een, hetzij, wat armzalige, deel-oplossing). en te voeden enzo...zonder de aarde te belasten...maargoed, daarvoor zijn we al met teveel.
    Ik heb er geen antwoord op maar de waarschijnlijk dat er binnen nú en laten we zeggen: 50 jaar ineens alleen nog maar homoseksuele kinderen geboren worden om het probleem van de overbevolking te lijf te gaan is heel wat minder waarschijnlijk dan dat de economie in elkaar stort.of de wereld alsnog vergaat.....een econmische crash geeft weliswaar een oplossing voor het probleem van de overbevolking namelijk de verwachting dat er nog eens  miljarden armen bijkomen die aan de hongerdood zullen sterven (en dat heb ik niet zelf bedacht, dat is uitvoerig onderzocht door economen enzo)..Hoopvol is het niet, deze ramp, die de wereld boven het hoofd hangt en die de planeet aarde zal transformeren tot een maanlandschap als we zo doorgaan, of eigenlijk: het is al bepaald dat het zo zal gaan.. Zo is het vaak gegaan in de geschiedenis en dat zal herhaald worden. We kunnen daar niet zoveel aan doen. Van maanlandschap naar een nieuwe vorm van leven, omdat we het weer verpest hebben? of stond het al zo in de kosmische wet beschreven dat het zo zou gaan gebeuren? wederom een opschoning van een planeet...?
    veel mensen verdienen weliswaar hun geld aan onderzoeken en het houdt je leuk bezig, maar die ondergang ís al gaande...het is niet 12-12-12 geweest, het is elke dag een beetje...als een slopende ziekte die zich langzaam openbaart aan ons, alleen voor wie het wil zien.

    Ik houd me er liever niet mee bezig, liever met 'leukere' dingen, dan met doemdenken, omdat het bepaald niet gunstig is voor mij gemoeds- en hormonale toestand (oftewel het maakt me alleen maar depressief en dat is het laatste wat ik kan gebruiken nu..)

    Alle leuke dingen kan ik nu wel even vergeten; ik kan nog wel aan leuke positieve dingen denken en mijn dagelijkse shot gelukshormoon halen in het bos, wat ik dagelijks doe (dat is mijn echte thuis, daar in het bos, mag er alleen niet permanent wonen, dat is erg jammer)

    Ik ga weer terug inzoomen naar mijn lijf, het hier en nu: ik moet eten, voor mezelf blijven zorgen.
    Liefde begint immers vooralsnog gewoon bij jezelf
    Toch?
    liefde van mij tot mij
    liefde van jou tot jou
    als die twee nou eens samen konden komen, dan was er sprake van een uitwisseling waardoor al het zwarte misschien wat grijzer zou worden.....en het donker wat lichter.












    08-01-2013 om 00:00 geschreven door angelique  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    07-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.woorden-strijd
    Ik heb laatst op jou gewacht
    4 dagen
    en jij hebt laatst op mij gewacht
    3 dagen
    Terwijl ik gewoon op mezelf wou zijn, even dat laten wat er was, wat ik gevoeld en gezien had, rust. een plekje geven. en misschien ook een stukje zelfbescherming. ik wil niet op mijn tenen lopen. Ik vlucht als de ander te dichtbij komt, te snel.
    Gelijk een paard..dat een vluchtdier is zoals veel dieren.
    Bij Monty Roberts lees ik een citaat dat weliswaar over de taal van de paarden gaat maar- als ik het zo lees-ook heel erg van toepassing is op mensen.
    Hij noemt het 'Naderen en terugtrekken":
    Als ik het lees, vraag ik me af waarom het bij mensen al snel gediagnosticeerd wordt met de naam Borderline stoornis (oke, daar komen dan nog een aantal andere factoren bij kijken die minder natuurlijk zijn, zoals zelfmutilatie en mishandeling van de mensen die je het meest liefhebt bijvoorbeeld maar in de kern gaat het om hetzelfde)
    Mens en paard zijn verschillend in hun kern, als het gaat om de strategiëen vechten en vluchten, de twee meest basale reacties die een levend wezen vertonen kan; ook gezien vanuit de manier waarop zijn hersenen in elkaar zitten, de meest basale hersenen, die bij mens en dier gelijk zijn en waardoor ook hun gedrag in de basis overeenkomt.
    De mens heeft ervoor 'gekozen' een vechtdier te zijn en het paard is van nature een vluchtdier.
    Toch vraag ik het me af als ik het zo lees; misschien zijn sommige mensen ook vluchtdieren geworden doordat ze zich anders gehecht hebben.
    Ik vind het zo herkenbaar als ik lees:
    Dat een wild paard een constante afstand houd van anderhalve kilometer tussen hem en de mens. Angst is zijn middel om te overleven
    Bij een mens is zijn basale gedrag vechten om te overleven.
    Nou ja, dat vraag ik me dus af of dat zo zwart/wit is. misschien het overgrote deel en van nature, als alles 'goed' gaat zeg maar.
    Er zijn immers genoeg mensen die ook steeds op gepaste afstand blijven. Daartoe reken ik ook mezelf.
    Een paard reageert altijd met deze reactie (volgens M. Roberts): "Ik voel dat het gevaarlijk is, als ik blijf. Ik vlucht".
    Is dat niet juist het gedrag dat mensen ook vaak vertonen?
    Maar is dat  niet juist een natuurlijke reaktie? of is het een gevolg van iets anders?
    Angst als overlevingsmechanisme, een reaktie op hoe veilig je gehecht bent en met hoeveel vertrouwen je vervolgens in de wereld staat.
    Kán staan.
    Dat is interessant.......
    Is het juist niet zo dat relaties tussen mensen vaak stuklopen omdat ze allebei 'vluchtgedrag' vertonen? en er steeds die gepaste afstand blijft....waardoor nooit toenadering plaatsvindt? Tussen een vecht en een vluchtdier vindt altijd toenadering plaats, maar dan volgt de dood erop, immers de een is dan een roofdier en de ander zijn prooi, zo dichotoom is het in het dierenrijk als het om vecht- en vluchtdieren
    Er moet weliswaar een zekere gradatie zijn binnen de soort mens (en binnen elke soort); immers de een moet iets minder bang zijn dan de ander zodat er toenadering komt. of hetzelfde maar dan anders gezegd; de een moet meer een 'vechter' zijn als de ander wat minder een vechter zijn of zelfs een vluchter: aanvullen, complementair zijn. daar gaat het om anders gebeurt er niks. Wat gebeurt er als je twee vechters hebt? die staan elkaar naar het leven? niet zo mooi..dat duurt ook niet lang. Het is het Yin en Yang van het dierenrijk en van de soort daarbinnen, de mens.
    ...interessant om mensen zo te bekijken, de mens gestript tot zijn meest basale gedragsvorm, waar het uiteindelijk natuurlijk in de basis omgaat.

    Soms vraag ik me af: "moet er een derde onzichtbare factor zijn die bemiddelt tussen de beide krachten om ze tot elkaar te brengen?

    Immers een energetische verbinding is mooi, maar hoe houd je die in stand in de dagelijkse materiële realiteit?

    Steeds weer blijken die momenten waarop we het verst verwijderd van elkaar zijn, ook weer een boomerang-effect te hebben, een soort katalysator te zijn voor toenadering, in de 'volgende' fase. De wet van aantrekking en afstoting dus. Van toenaderen en weer vluchten. als dieren.
    Gebaseerd en gelijk aan de lichaamstaal van onze medesoorten, zoals bijv. het paard.
    Ik hoop dat ik nog eens in de gelegenheid kom om zélf wilde paarden te aanschouwen, zonder enige tijdsdruk. Je kan het maar beter uit de eerste hand leren.
    Dat was een zijsprongetje naar Moeder Natuur.
    Soms moet je ver gaan in je poging een verklaring te 'zoeken' voor het gedrag tussen mensen, en zeker als het om Liefde gaat.
    Het raadselachtige wezen der Liefde.
    En soms krijg je opeens antwoorden als je ter ontspanning en ter info een boek leest over iemand die paarden in hun natuurlijke omgeving bestudeert..als een godsgeschenk komt dat zomaar op je bordje terecht.

    Als we durven geloven en kúnnen voelen dat het juist de momenten van afstand, van verwijdering of gewoon een simpel: op onszelf zijn, zijn, dat dat juist onze liefde versterkt, de band versterkt in plaats van steeds samen te zijn in een ruimte waarin je vooral van de ander verwacht en iets verlangt, dan is er helemaal geen probleem. namelijk als je de teugels laat vieren (jawel alweer taal over de relatie tussen mens en dier), dan komt het vanzelf goed, dan is er ruimte om te laveren.
    Zo  vrij als mogelijk te durven en kunnen zijn van verwachtingen, onder ogen zien wat je het liefst wil en zien dat dat er niet altijd is, dat dan accepteren en ruimte geven, dan geef je het (de liefde in de breedste zin) de grootste kans om werkelijkheid te laten worden.

    Soms vraag ik me vertwijfeld af: "Onze eigen weg gaan dan maar weer?"
    Onze relatie lijkt nu echter meer bepaald door de momenten waarop we elkaar níet zien dan door de momenten waarop we elkaar wel zien; die momenten geven namelijk meer kleur aan de relatie dan de momenten waarop we elkaar zien......
    Soms hoor ik in jouw woorden iets resoneren van een poging tot bevestiging, tot goedkeuring.. Bevestiging zoeken maar:  als de ander je leuk vindt, dan gaat het er toch niet om wat je doet of niet doet?. het gaat om wat je uitstraalt. Uitstraling zijn gedachten in de fysieke vorm
    Zeggen wat de ander doet is niets meer of minder dan tegen jezelf zeggen wat je niet moet doen maar wel doet. of wat je bij jezelf niet kan erkennen als zodanig, dat vooral. Kijken in je eigen onvermogen, je eigen blinde vlekken zichtbaar durven maken;.dat is veel interessanter.
    Volledig durven zijn.

    Moeten we dan maar weer hopen dat we elkaar in de vrije ruimte weer
    ergens ontmoeten?
    In de tomeloze ruimte waar elk deeltje door haar complementaire deeltje
    aangetrokken wordt?
    als je het maar toelaat...en laat Zijn.
    maar ik heb geen Zin om te wachten
    ik wil NU.
    ik wil onderzoeken,
    tasten en voelen
    wat er Wel kan zijn.
    voorbij al die woorden

    Ben het wachten beu.
    en alle woorden
    daarin gaat het toch mis.

    Want we hebben alleen het NU
    straks bestaat niet meer.
    Gisteren moet nog komen.
    De toekomst is al keer op keer beleefd
    als we het verleden herkauwen, herbeleven
    in onze herinneringen.
    Dus waar wachten we op?

    Het Nu volstoppen met woorden
    heeft weinig zin.
    Gulzig als je zijn kan;
    Het Nu is om te voelen, om stil te zijn
    en te ervaren wat er is
    voorbij de woorden;
    in de stilte resoneren woorden toch wel door.
    tot ze langzaam uitdoven, als een lichtpuntje in de nacht.
    een donkere nacht, zonder de sterren die zichtbaar zijn
    wachtend op de wolken die voorbij drijven
    Of het licht van de volle maan
    En alles in het volle licht zet
    Is dat misschien een gunstig moment, volle maan?
    dan zijn de schaduwen namelijk ook groter
    die het licht haar volle bestaansrecht geven...
    Alles verlicht

    Ik word soms zo moe van woorden
    ze overrompelen me
    ze duizelen me
    ze vervoeren me
    ze leiden me
    ver weg van mijn kern
    ver weg van mijn innerlijke wezen
    van mijn kracht

    Deze woorden zijn ook woorden
    die ik Nu opschrijf
    maar in deze woorden resoneert mijn ziel
    ze zijn een poging de essentie weer te geven
    van een conflict in mij.
    tussen mij en de ander
    die feitelijk hetzelfde bedoelt, in de diepste essentie van haar mens Zijn.

    Woorden zijn verslavend
    als je er éen hebt gehad, wil je er meer.
    waarom zijn we, als mens, überhaupt gaan praten?
    ja dat weet ik wel
    tenminste de praktische redenen ervan.
    en de evolutionaire reden ervan.
    Om samen te werken en zo onze overlevingskansen te vergroten
    en om elkaar te kunnen versieren, want met woorden kun je natuurlijk ook de ander verleiden
    met mooie woorden, slimme woorden etc..dat is allemaal al onderzocht en dat zien we elke dag als je goed kijkt..eeh luistert.
    als je maar luistert naar hoe de woorden gebruikt worden, dan krijg je meer info dan van de woorden zelf.
    Maar wat als de woorden dan hun doel voorbij schieten en ze er toe leiden dat er een verwijdering komt tussen mensen, dat woorden een strijd worden, dat het contact daarmee een strijd wordt, wat is dan het eigenlijke winstpunt van die woorden?
    Het evenwicht tussen de woorden en de stilte, de ruimte tussen de woorden, dat wat niet gezegd wordt, moet in harmonie zijn met wat wel gezegd wordt.....
    Of niet?

    De stilte is zoveel beter en koesterender dan een woordenstrijd, die je gevangen kan houden in een welles/ nietes spelletje.
    als je tenminste vergeet te luisteren naar de betekenis achter de woorden...
    als de woorden hun eigen leven gaan leiden.

    Wijdse tomeloze stilte, die zich uitstrekt tot het punt, voorbij we nog kunnen kijken.
    Ver- zien is het antwoord op de grenzeloze uitgestrektheid van de stilte.

    De hechting aan een  (emotionele) band kan te strak worden en dan breekt ze.
    Je richt je blik naar binnen, een focus op wat je wilt, met je mind, van te voren al bedacht en hopend op, verstikkend voor de ruimte die er eerder nog was, toen we de lege ruimte nog niet hadden ingevuld.
     misschien is het deels omdat je liefde wilt bezitten;  het tastbaar maken, letterlijk wilt proeven.
    maar dat laatste  kan alleen maar als er ruimte is, dan kun je proeven en tastbaar maken; dan ga je het bezit voorbij
    dan ga je de focus die zich almaar vernauwt, voorbij en komt er ruimte om in te bewegen, in te Zijn, te leven en de ander te zien, werkelijk te Zien.

    Liefde heeft ruimte nodig.

    Anders gaat liefde pijn doen....
    heel veel pijn...







    07-01-2013 om 00:00 geschreven door angelique  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 20/05-26/05 2013
  • 13/05-19/05 2013
  • 06/05-12/05 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 25/03-31/03 2013
  • 11/03-17/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 14/01-20/01 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 17/12-23/12 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 20/08-26/08 2012
  • 06/08-12/08 2012
  • 23/07-29/07 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 02/04-08/04 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 19/12-25/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 12/09-18/09 2011

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!