Hij doet er precies alles aan om me te herinneren aan alle pijn die hij me bezorgd heeft. We hadden een nieuwe afspraak gemaakt: als hij echt nog eens wou afkomen, dan mocht hij me altijd een sms sturen en ik zou wel zien of het paste of niet. Zo vroeg hij deze week al of hij zondag mocht komen. Ik had daar 'ja' op geantwoord. En nu doet hij gewoon weer wat hij heel het jaar heeft gedaan: redenen zoeken om toch niet te komen. Wat was het doel dan? Hij moet helemaal niet meer komen, hij heeft geen verplichting...Waarom vraagt hij het dan nu expliciet om dan toch weer af te lassen? Is dat leuk ofzo? Zo een paar keer natrappen, daar lijkt het op.
Hij maakt me nu gewoon zo kwaad! Dit is gewoon eerste klas klootzakgedrag. Hij denkt écht dat het makkelijk voor mij is. Hij denkt echt dat ik geen gevoelens heb. Ik zeg het 'em constant, dat hij me kwetst met z'n gedrag...Hij lijkt het gewoon niet door te hebben. Hij blijft maar doordoen. Op die manier kunnen we gewoon geen vrienden blijven. Hij is het gewoon voor zichzelf meer en meer aan het verpesten en gewoon omdat ik het dan niet meer aankan en het beëindig is hij dan kwaad op mij. Dan is alles mijn fout. Want ik heb er een punt achter gezet, het was mijn keuze...Maar hij staat er duidelijk niet bij stil waarom ik die keuze maakte.
Ik hoop echt dat we er nog uit geraken, maar het zal toch grotendeels van zijn kant moeten komen.
Ik probeer me er mee af te leiden, maar het lukt niet. Ik krijg ineens sms'jes van bepaalde mensen die me er onbewust constant weer mee confronteren.
Gisteren werd ik uitgenodigd om nog eens naar het jeugdhuis te gaan. Ik heb me laten overhalen. Ik had er ook redelijk snel spijt van. Ik moet geen koppeltjes zien. Ik kan er echt moeilijk mee om. Ik vroeg me af wat het allemaal eigenlijk uitmaakt. Waarom beginnen al die mensen een relatie. De meesten houden toch geen stand dus waarom aan al die miserie beginnen? Het nut van een relatie was toch dat je dé persoon gevonden hebt. Waarom zou je anders samen gaan? In die relaties van een paar maanden tot een jaar kan toch niets zitten? Als het maar zo kort duurde, wat was er dan het nut van? Dan zag je toch dat die persoon het niet was? Ik heb er vaak aan gedacht hoe het zou zijn om meerdere relaties gehad te hebben. Maar daarbij dacht ik dan ook: waarom eraan beginnen als ze duidelijk tot niets geleid zouden hebben? Zo'n relaties leken even speelgoed.
Ik weet niet hoe het gaat lopen en ik ben bang voor iedere weg: zowel even alleen zijn als een (korte) relatie zie ik niet zitten. Maar er is niet echt een tussenweg. Je ben het één of het ander.
Gisteren voelde ik me echt eenzaam en voor het eerst voelde ik me ook echt alleen. Ik was kwaad op de persoon die me had uitgenodigd. Niet dat iedereen daar een lief had, maar toch. Die paar koppels die er waren, was genoeg voor mij. Ik kan nog geen anonieme koppels op straat zien. Laat staan mensen uit m'n omgeving of vrienden. Sommige vroegen me om weer vaker te komen, maar het enige waar ik thuis aan dacht was: 'daar kom ik echt niet snel meer terug!' Niet dat het zo erg was, ik zag een oude vriendin eindelijk weer eens terug, maar toch... Ze wisten dat ik in Gent zag en ik bleef maar herhalen dat m'n sociale leven daar was. Het voelde wel goed dat sommigen zo waren, het betekent dat ze me wel graag hadden. Gelukkig zijn de examens er: ik zit zo'n hele maand in Gent, moet ik me niets van hier aantrekken. Ik wil nog wel mensen van hier kennen, maar ook daar zie ik het nut niet echt van in: ik ben amper thuis en ik heb vrienden die ik echt graag heb. Ik heb niet veel zin om te investeren in nieuwe vriendschappen op een plaats waar ik weg wil.
Als je de dag ziet overgaan in nacht om vervolgens de wereld daarbuiten weer te horen ontwaken (toegegeven: de fluitende vogeltjes rond 4.30-5u waren wel aangenaam), dan weet je dat je nacht tot één van de slechtsten behoorde. Ik heb serieus amper tot niet geslapen. Misschien 3 uur...hooguit! En ik ben niet het soort mens dat van die nachtelijke wakkerheid houdt. Ik kan daar 2uur van genieten, maar dan wil ik mijn rust. Ik wil kunnen studeren en les volgen (jep, heb nog wat les).
Om dan weer te beseffen dat je je zeer goede planning niet zal kunnen volgen...Normaal hadden we les van 16 tot 17.15u. Ik had dus toch zo'n 4 -5 u kunnen studeren voor die les. Maar we hebben nog een inhaalles en die begint al om 11.30. Tussendoor is het amper de moeite om iets te doen. Jeej. Vandaag wordt gene vette.
Vanavond ga ik naar Dark Shadows. Ik hoop dat ik m'n ogen ga kunnen openhouden. Op dit moment voel ik me gewoon dood. West-Vlaming gaat mee. Het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat hij naar Gent komt. Of toch de laatste keer dat hij voor mij naar Gent komt. Hij blijft dan ook logeren. Dat zal ook de laatste keer zijn. Morgen zal weer een soort van afscheid zijn. Het zijn door die 'afscheidmomenten' dat ik me meer wil losmaken van hem. Iedere keer blijft het moeilijk en ik kan het niet aan om dat steeds opnieuw te doen. Het zijn nu toch bijna examens. Ik zie hem niet tot erna normaal. Dat zal waarschijnlijk ook het beste zijn. Dan geven we elkaar eindelijk de ruimte die we beiden nodig hebben.
Door mijn slechte nacht, heb ik daar ook weer over nagedacht. Ik ben ineens weer bang. Bang om alleen te zijn. Misschien daarom mijn slechte nacht: mijn vriendin was ook iet op kot waardoor ik de eenzaamheid weer echt voelde. Het was een soort letterlijke metafoor dat ik weer 'vrij' ben. Afijn, ik zal het maar afwachten. Na de examens ga ik mezelf leren meer buiten te komen en dan zie ik wel wat er van komt.
Na die 2 zonnige dagen , regent en hagelt het weer volop! Indien het nu al juli zou zijn, dan zou ik er vreselijk over morren. Maar de examens komen eraan, dus de dees kan toch niet meer naar buiten, dus dan mag het wel slecht weer zijn. Zo hunker ik ook niet naar vrijheid. Het zou wél wat warmer mogen. Ik ben mijn winterkledij ondertussen wel redelijk beu. En ik scheer m'n benen niet om die dan nog steeds te verbergen in 3 lagen kousen of een jeansbroek... Oh well, bijna examens, dan maakt het toch allemaal niet uit.
Gisteren heb ik mijn essay voor Literary Analysis afgewerkt!!! Jeej!! Oké, mijn conclusie moet nog ietsje uitgebreider, maar verder is het zo goed als af! Weer wat stress minder. Nog 2 essays voor Writing te gaan. Die heb ik even laten liggen opdat ik wat meer kon studeren en de belangrijkste essay eindelijk kon afwerken.
Verder gaat het leven gewoon wat door...Er valt ook niet veel over te vertellen. Ik heb wat pauze en probeer die op te vullen. Ik voel me redelijk çava. Ik vermoed dat ik in m'n 'examenstatus' begin te komen. Ik voel me redelijk neutraal. Niet speciaal vrolijk of goed, maar ook niet verdrietig of slecht. West-Vlaming heeft gisteren zo goed als niets gestuurd en dat hielp wel. De laatste tijd maakte hij het me echt moeilijker. Morgen komt hij voor een laatste keer. We hadden al langer afgesproken om samen naar Dark Shadows te gaan kijken. Dat gaan we morgen dus doen. Daarna weet ik niet wanneer ik hem nog zal terug zien en of ik hem nog vaak zal horen. Het is een moeilijke gedachte. Tijdens de examens zien we elkaar sowieso amper tot niet, maar nu weet ik niet hoe het zit met erna. Hij verjaart wel de 29ste juni en hij zei dat hij me er nog bij wou hebben. Het zal dus wat van hem afhangen dan. Oh well, ik zou er niet te veel bij moeten blijven stilstaan. Gewoon doorgaan en naar de toekomst kijken.
Hoe maak je een situatie al moeilijker dan het al is? West-Vlaming lijkt het te weten.
Zoals ik gisteren al zei: ik had het er moeilijk mee dat ik er aan zou moeten wennen om iedere zondag alleen te zijn. Dat de afspraak niet gewoon verzet werd, maar er echt nooit meer zou komen. Ik troost me met de gedachte dat hij sowieso al niet vaak meer kwam op zondag, dat de aanpassing wel zou meevallen. Toen begon hij te sms'en. Hij zei dat hij op de trein zat. Ik antwoord verbaasd hoe dat kwam. Hij zaagde net ieder weekend dat hij zondagavond thuis wou blijven omdat hij z'n familie zo weinig zag. En nu zat hij op de trein...Ik dacht dan dat hij wel blij zou zijn dat hij niet meer moet uitstappen en in één ruk naar Brussel kon. Hij antwoordt dan dat hij dolgraag zou willen uitstappen om bij mij te zijn. En op dát punt werd ik emotioneel. Hoe kon hij dat nu zeggen? Al maanden wou hij zo min mogelijk naar Gent komen. Hij haatte het om te moeten uitstappen. Nu ineens zou hij niet anders willen. Nu het gedaan is, zou hij daar moeite voor doen. Hij bleef beweren dat hij dolgraag wou uitstappen. Je zou er bijna hoop van krijgen. Ik bevond me al in een moeilijke situatie doordat ik moest beginnen met te verwerken dat hij niet meer zou komen. En nu triggerde hij me. Ik stond zo op het punt om toe te geven. Alles maakte me zo emotioneel en verward.
Hij bleef het maar herhalen. Hij zei dat ie nog veel om me gaf en bij me wou zijn. Toch stapte hij niet uit. Ah neen, zijn zus zat naast hem en niemand van z'n familie mocht weten dat we nog contact hadden. Het kwetste me echt enorm. Dan schuift hij het nog op mij...Dat ik het 'em had moeten vragen als ik wou dat hij was afgestapt...Dan zou hij wel een andere trein genomen hebben. Maar dat was het hele punt net: het is gedaan, hij moet niet meer komen, ik moet er ook niet meer om vragen want hij is het niet meer 'verplicht' tegenover me. Ik moet er maar aan leren wennen. En zo is het altijd geweest: de mening van een ander kwam voor mij. Hij die moeite doet, betekent zoveel als: 'eerst moet ik zien of dat het strookt met m'n vrienden en dan zie ik wel waar ik tijd heb voor jou.' Hij die moeite doet is een afspraak met mij maken om dan last-minut af te bellen want iemand had hem voor iets nodig. En dat kon echt nooit wachten.
Ik werd er echt kwaad van. Ik heb 'em opgebeld en gezegd dat hij zo echt niet meer tegen me mag doen. Hij moet stoppen het me nog moeilijker te maken dan het al is. Ik moet ook verwerken, gun mij dat dan ook.
Vandaag heeft hij niets meer van zich laten horen. Ik heb me eens kunnen concentreren op m'n studies. Straks mijn essay éindelijk eens afwerken...Woensdag moet het ingeleverd worden.
Op kot. Het is een zondagavond. Domme vaststelling.
Het is gewoon zo dat West-Vlaming vroeger iedere zondag kwam. Ik was amper tot nooit alleen. Al begon hij vorig semester die wekelijkse afspraak toch al te verzetten. Hij had altijd wel iets anders te doen. Alles ging toen al voor. Die zondagen waren toen al pijnlijk. Deze eenzame zondagavond doet me daar weer aan denken. Hij was er toen al niet meer.
Nu moet hij niet meer. De treinrit zal wel weer aangenamer voor hem zijn nu hij niet meer in Gent moet afstappen maar gewoon in één keer kan doorrijden naar Brussel. Waar is de tijd gebleven dat ik nog iedere zondag hem zelfs opwachtte in het station? Ik wou dat eigenlijk zo graag weer doen. Ach ja, niets aan te doen. Het is nu zo. Gedaan is gedaan en ik heb er waarschijnlijk goed aan gedaan.
Ik moet nu beginnen met loslaten. Beetje bij beetje, hoe moeilijk dat ook gaat zijn. Ik kan nu niet meer terug.
Vrijdag hebben we samen onze statussen veranderd. Het moest ooit gebeuren. Hij wou het nog uitstellen tot na de examens maar wat had dat voor zin? Zo goed als iedereen wist het toch. Het zou gewoon vastgehouden hebben aan iets dat er niet meer was. Het had enkel pijnlijker geweest. Hij loog zichzelf enkel voor, al gelooft hij dat niet. Hij was in ontkenning. Ik vond het erg om hem wakker te schudden, maar wat kon ik anders? Waarom zou ik 'em onnodige hoop laten houden?
Ik kijk uit naar de tijd dat het makkelijk wordt. Ooit moet dat toch gebeuren? Het kan niet eeuwig pijn blijven doen. Dat die tijd maar snel komt. Momenteel voel ik me gewoon rot en zet ik dagelijks een maskertje op dat het wel gaat. Life goes on. Ik focus me op momenten en probeer niet te veel na te denken. Nu is gewoon weer een confrontatie en ik ga daar mee moeten leren omgaan. Ik ben alleen dus ik moet me van niets of niemand iets aantrekken. Ik kan gewoon even lekker zielig doen. Straks de douche in, wat werkjes controleren, proberen mijn eigen essay te vervolledigen en dan alleen gaan slapen.
Gisteren was ik bij hem, vandaag ook. Vandaag zouden we exact 30 maanden zijn samen geweest. Ik dacht dat het wel zou gaan. Ik wist dat het moeilijk zou kunnen zijn, maar ik dacht dat ik het wel zou aankunnen. Dat het allemaal wel zou meevallen.
En nu zit ik hier thuis. Weer alleen. Ik ben het hier thuis wel gewoon. Er is amper iemand thuis als ik er ben. Maar man, wat heb ik nu mijn ouders nodig. Wat heb ik nu mijn zus nodig die me toch een beetje helpt. Ze heeft me daarnet wel even vastgehouden maarja...Daar blijft het bij voor iedereen. Ze zeggen een woordje en dan gaat het gewoon door. Nuja, dat is zowat altijd het geval, niet? Mensen zeggen eens wat, geven een knuffel, dan haal je eens heel diep adem en that's it.
Ik dacht eerst dat dit wel even kon duren en aanslepen. Maar nu ineens weet ik totaal niet hoe ik er mee moet omgaan, hoe het zal lopen en hoe ik me zal voelen. Ineens wil ik niets meer en mis ik hem al enorm. Ineens ben ik bang dat ik de slechtste keuze van m'n leven gemaakt heb. Ik heb hier nochtans zo lang over nagedacht en ik wist gewoon dat het ooit moest.
Maar ineens ben ik daar toch niet zo zeker van. Dit verward me zo. Ik heb het gevoel dat ik zowat dagelijks z'n profiel ga bekijken. Ik kijk nu ook constant naar m'n eigen fbprofieltje...Ik kan amper geloven dat daar niet meer staat 'in een relatie met'. Het lijkt zo onwerkelijk. Ik ben echt weer alleen. En ik had niet gedacht dat het me zo zwaar zou vallen.
Woorden zijn maar woorden. Ze zijn niet meer dan een middel tot communicatie. De kans op fout gebruik is groot. Een klein woord kan een heleboel emotie teweegbrengen. Door een foute woordkeuze kan iemand zich beledigd voelen en tot gevolg kwaad worden. De ander bedoelde het niet zo. Maar wat bedoelde hij dan wel? Maak jezelf verstaanbaar... Maar hoe doe je dat met een beperkt aantal woorden?
Er zijn zo veel woorden en toch te weinig. Er zullen er nooit genoeg zijn om je volledig duidelijk te maken. Men interpreteert woorden anders.
Woorden zijn simpel en zo gecompliceerd.
Woorden zijn overschat. Wie herinnert zich geen mooie momenten waarbij woorden het enkel konden verpesten? Momenten waarbij je gewoon iemand moest aankijken en waarbij je beiden voelde wat er ging gebeuren. Momenten dat je elkaar aankeek en spontaan in lachen uitbarstte. Het moment dat je gewoon een knuffel wou. Woorden waren nutteloos. Woorden hebben minder belang dan we denken. Woorden zijn leeg. Zoals een aloud cliché luidt: 'Het zijn de daden die tellen'. Het zijn inderdaad de daden, hetgeen je doet, die tonen wie en wat je bent.
"Indien we Disneyland geboekt hadden, waren we nu dan nog samen?"
Dit sms'je kreeg ik omstreeks 20u. Mijn antwoord was "ja". Niet dat Disneyland dé reden was dat ik bij hem zou blijven, maar ik zou het gewoon dan ook niet hebben uitgemaakt. Ja, ik zag er eigenlijk al wat tegen op om het nog zo lang aan te laten, maar ik zou toch nog geprobeerd hebben aan de relatie te werken en er mooie maanden van te maken. Wie weet had ik weer enorm positief kunnen gestaan hebben tegenover ons en hadden we de 3 jaar kunnen halen. Hij had nog een enorm grote kans...Hij had de familie-kans en vrienden-kans al redelijk verbrod...Een kans die hem nog minstens 4 maand gaf, had hij met beide handen moeten aannemen. Hij heeft die gewoon weggegooid. Hij had weeral bewezen dat hij niet om mijn mening gaf. Hij had gewoon weeral bewezen dat het 'em niet kon schelen dat ik iets voor hem had opgegeven.Ik had geen enkele inspraak whatsoever. Het enige wat hem kon schelen was zichzelf. En dan beweert hij dat ik zelf moeite had met te boeken...Ik stond verd*mme met m'n bankkaart naast zijn pa, klaar om het geld onmiddellijk over te storten. Dus dan het volgende punt: waarom moest hij het weer organiseren? Hij moest dat helemaal niet. Ik had nog voorgesteld om het aan mijn pa te vragen, maar hij wou per sé dat zijn vader boekte... Daarbij, de enige reis die we ooit gedaan hebben -paar dagen Londen- hebben mijn ouders geboekt en heb ik voor gezorgd. Een reis waar hij nu, 2 jaar na datum, nog steeds over klaagt...Had ik dat geweten, dan had ik de begrafenis van m'n grootmoeder niet opgegeven...Nog zoiets dat hij vergeten is...
Ineens komt hij met zoveel excuses af om zijn gedrag te rechtvaardigen. En door sommige dingen die hij nu zegt/beweert kan ik bepaalde situaties beter begrijpen...Maar dat had hij toen moeten zeggen. Nu is het gewoon te laat.
Nu smeekt hij om nog een kans, hij zegt dat hij dat verdient. Ik vind dat ik er genoeg gegeven heb. Nu ineens komt hij af met voorstellen, met zaken die hij gepland had...In mijn ogen doet hij dat nu enkel omdat hij beseft dat hij me kwijt is. En ik weet dat als ik zou toegeven, hij misschien een maand even z'n best zou doen maar dat het daarna weer zou worden als daarvoor.
Ik mis hem wel, enorm...Maar ik moet nu gewoon doorzetten. De stap was niet makkelijk om te zetten. Als ik nu zou toegeven, dan weet ik dat ik het over een maand wel zou uit zijn...Op dit moment gaat het niet meer. Ergens hoop ik wel om weer met hem samen te zijn...Ik mis hem echt vreselijk, maar nu kan ik gewoon niet meer. En het is hard om te zeggen, maar dat heeft hij ook aan zichzelf te danken.
Van m'n dichtste vrienden heb ik ondertussen al veel lieve woordjes en steun gehad. Aan allen mijn dank! Er is nu ook het besef dat ik niet alleen ben. Mijn wereld bestond niet enkel uit West-Vlaming. De steun die ik nu krijg, voelt aan als een opvangnet dat me behoed voor het zwarte gat. Niet dat het zo makkelijk gaat. Geloof me, ik heb gisteren een hele avond met m'n beste vriendin gepraat en deze morgen was opstaan een ware hel. Gelukkig ben ik toch nog redelijk gedisciplineerd. Voor ik samen was met West-Vlaming had ik niet zo veel mensen die er voor me zouden zijn. Tijdens onze relatie heb ik vriendschappen opgebouwd. Hij zag die als bedreiging. Hij was bang dat ik hem zou verlaten toen ik vrienden begon te maken. Hij had daar nooit moeten voor vrezen. Ik gaf veel te veel om hem. En nu kan ik enkel blij zijn dat ik nooit heb toegegeven aan zijn angst. Vroeger had ik inderdaad alleen komen te staan en zou het veel moeilijker geweest zijn om te wennen aan 'alleen zijn'.
Nu kijk ik er naar uit om na de examens af te spreken. Ik ga ook proberen om nog wat socialer te zijn. Ik ga proberen wat uit te gaan, uit te zoeken of ik met nieuwe mensen contact kan leggen. Daarom niet op zoek naar nieuwe vriendschappen of een nieuwe relatie, maar eerder als test voor mezelf en wie weet hoe dat kan uitlopen. Ik ben bang voor de eenzaamheid en al die vrijheid, maar wat heb ik daar aan? Ik kan het beter omarmen. Momenteel zit het er niet direct in dat ik me weer in een relatie zou storten. Of het moet wel énorm speels zijn waarin er echt niets serieus zit. Ik zou me ook gewoon nog te schuldig voelen tegenover West-Vlaming...Alsof ik 'em zo snel zou kunnen vervangen... Nuja, ik zou het gewoon sowieso niet kunnen. Al doe ik er maar best niet al te veel uitspraken over...Niemand weet wat de toekomst voor zich in petto heeft...
En op dit moment lig ik toch nog liever in m'n bedje met een hoop zelfmedelijden. Ik heb er de tijd niet voor...Ik hoop dat ik het ergens kan verwerken.
Deze blog bestaat vandaag 5 jaar!!! Toen ik dit 5 jaar geleden uit pure verveling startte had ik nooit gedacht dit zo lang te doen of vol te houden. Ondertussen staat hier een groot deel van m'n leven op. Nu is de vraag hoe lang ik dit nog zal doen? Deze blog is in de eerste plaats iets persoonlijks van mij. Ik geef er niet echt om hoeveel mensen dit lezen of wie. Dit is iets dat me enorm deugd gedaan heeft en nog altijd doet.
En tot zover dus ook het 'goede' of leuke nieuws.
Gisteren had ik het grote en moeilijke gesprek. We hebben nog wat gepraat maar we wisten beiden dat we er maar om één reden zaten. Op een gegeven moment vroeg hij het me: 'Wie van ons gaat het zeggen?' Een soort van 'officieel' maken. Hij kon het niet, ik ook niet. Al wisten we het, we kregen geen van beiden de woorden over onze lippen. Het was gedaan. Ik heb het zelfs nog een aantal keer gevraagd: 'Dus het is nu écht gedaan?' Alsof ik steeds bevestiging nodig had. Ik kon het zelf niet geloven. Wie had dat nog gedacht? Na 2,5 jaar....Het was echt vreemd.Hij is nog lang gebleven. Ik kon geen afscheid van hem nemen. Hij ook niet van mij. Hij is dan nog bij me blijven slapen. We moesten gewoon. En dan deze morgen kwam het échte besef. Toen hij aan de voordeur stond, keek hij nog eens goed naar me. Toen gaven we een knuffel. En ineens voelde ik hem wat schokken en hoorde ik zacht gesnik. Het deed echt pijn. Voor beiden. Ik zag toen ineens dat hij echt énorm om me gegeven had, dat hij echt wel van me hield. Maar ik kon niet teruggaan. Voor mij was het te veel geworden. Het zou mooi zijn indien ik ooit terug bij hem zou komen. Maar nu, op dit moment, ging het gewoon niet. Al zal het moeilijk zijn om elkaar écht los te laten. De komende twee maand zullen we waarschijnlijk nog wel redelijk wat in contact zijn. Maar we zullen wat afbouwen. Donderdag ga ik ook nog bij hem. Vrijdag zouden we exact 30 maand samen geweest zijn...Eén van de zeldzame keren dat we nog een 'verjaardag' zouden vieren...We moeten dan gewoon nog eens bij elkaar zijn. Ik weet dat het voor sommige moeilijk te begrijpen is, maar we kunnen elkaar niet op 1 - 2 - 3 loslaten. We zullen af en toe nog eens bij elkaar blijven slapen. Maar we gaan stilaan afbouwen naar vriendschap. Dat is toch uiteindelijk de bedoeling. En we zien dan wel hoe het loopt. Het is gewoon een té grote schok om ineens alleen te vallen en aangezien we elkaar eigenlijk nog wel graag zien en elkaar zeker niet haten of ruzie hebben , gaan we het langzaam aan doen. Gewoon om weer te wennen. Uiteindelijk zullen we onze eigen weg moeten opgaan. Maar op dit moment moet het gewoon zo. M'n vriendin vond het ook geen goed idee en ik weet ook dat we op deze manier elkaar niet loslaten of elkaar écht ruimte gunnen. Maar iedereen is anders en voor ons moet het gewoon zo. We betekenen gewoon nog te veel voor elkaar om elkaar zo ineens te laten vallen. En het is maar iets tijdelijks. Dat meen ik. Ik wil dat we uiteindelijk elkaar echte ruimte geven. Maar het moet stapje voor stapje en we komen er wel.
Zelfs op fb zal het nog een week duren alvorens ik mijn status aan pas. Voornamelijk omdat ik zelf even de tijd wil om het te verwerken. ik wil het zelf al wat een plaats kunnen geven en vooral...Geen familie die onmiddellijk m'n oren van m'n hoofd vraagt...
Het gaat goed, het is niet erg, het maakt allemaal niet uit...
Ik lieg mezelf wat voor, zet een staalhard masker op. Ik zal niet breken. Ik moet gewoon mijn rug rechten, mijn schouders niet laten hangen. Kop op. En dan kom ik aan op m'n kot. Het is leeg. Ik trek de deur achter me dicht.
Het gaat niet goed.
Ik probeer me bezig te houden, te studeren, eender wat. Ik probeer te vergeten. En dan maak ik de fout om weer op youtube te gaan. Ineens komt er een vaag bekende titel in m'n hoofd op. Ik slaag er in me de titel volledig te herinneren en zoek op 'How To Save A Life'. De artiest bleek The Fray te zijn. Een aantal jaren -met dit lied- redelijk populair, kwam redelijk veel op tv tot vervelens toe. Hoe oud is het lied? Het doet me denken aan één van m'n zwaarste periodes...Toen ik 16 was ofzo? Ik vermoed het... Ik laat het lied spelen. Van de eerste seconde geeft het me koude rillingen. Alles komt boven. Oude gevoelens, recentere pijn...Alles. Ik voel me moedeloos. Ik wil het tegenhouden. Ik wil hem niet kwijt. Maar zoals het er nu aan toe gaat...Ik kan niet anders. Ik wil 'em geen pijn doen, maar pijn is er sowieso. Mijn eigen hart breekt. Al ben ik het die de keuze gemaakt heeft. Ik haat mezelf er bijna om. Ik kan gewoon niet anders...Dat blijf ik herhalen. Constant.
Ironisch genoeg staat dit eronder als populairste comment:
"I'm not gonna type a long comment preaching and stuff.
I just wanna say that you are loved by at least one person
& you should never forget that. And hold on to that person."
Ik weet gewoon niet meer wat ik moet. Van alle mensen die ik ken, heeft hij het meest van me gehouden. Toen ik amper vrienden had, was hij er en kon ik me aan hem vasthouden. Ik voel me zo slecht dat ik hem nu zo 'wegduw'. Hij is goed voor me geweest. Maar weegt dat nog op tegenover alle keren dat ie me ook pijn gedaan heeft? Zou dat naar de toekomst toe veranderen? Zal hij ooit respect hebben voor wat ik belangrijk vind? Ik vrees dat ik op alles 'neen' moet antwoorden. En op die manier kan je toch niet samen blijven? Ik wou dat het anders gegaan was. Dat ik geen twijfels had of dat het nu gewoon makkelijker was om een punt achter te zetten.
Ik heb gewoon een knuffel nodig. Niets meer dan dat.
Oké, zaterdag valt de beslissing. Al is die al lang genomen, dan zien we elkaar nog eens maar daarna is het gedaan. Ik kan het eigenlijk amper geloven. Dat ik echt die stap ga zetten. Dat ik het na bijna 30 maanden ga opgeven. Dat ik er voor kies om weer alleen te zijn. Ik weet niet wat ik van de dagen, weken en maanden hierna mag verwachten. We hebben gisteren nog een heel emotioneel gesprek gehad. Ik weet dat het beter zo is, maar ik zou er alles voor geven om nog één keertje met hem te slapen. Hij zei zelf ook dat het iets is dat hij enorm zou missen: mij in z'n armen nemen om zo in slaap te vallen. Ik kan er niet aan denken zonder in huilen uit te barsten. Maar hoe langer ik wacht, hoe pijnlijker het wordt. Wat ik ook doe, ik zal er tijdens m'n examens toch mee bezig zijn.
Ik merk nu ook al dat ik sowieso amper zin heb om iets te doen. Dat is al een tijd zo. Ik geraak dagelijks amper uit m'n bed. Ik doe het wel, ik heb nog die motivatie en kracht om te studeren. Maar de examens zullen wat extra zwaar zijn. Ik hoop dat ik goed ben voorbereid en dat het desondanks alles toch zal lukken. Het eerste semester is gelukt, dan moet het nu toch ook gaan?
Pfff...Ik heb een knuffel nodig. Gewoon een knuffel. Maar ook dan weer is het eerste waaraan ik denk West-Vlaming. Hij gaf me constant knuffels, bij het minste dat ik me slecht voelde. Nu begrijp ik al die mensen die sommige dingen niet meer konden omdat het hen te veel herinneringen gaf. Ik weet niet of ik hierna nog snel naar Brussel zal gaan...Al moet ik er iedere week 2x voorbij...Misschien moet ik toch maar in Noord of Zuid gaan overstappen? Zelfs het Centraal station zie ik al aan als iets pijnlijk. Ik begrijp nu dat mensen tijd nodig hebben na zoiets. Ik heb dat nooit ingezien. Ook omdat ik in mijn directe omgeving amper zoiets heb meegemaakt. Mijn zus maakte het uit puur als ze het beu was, ze weende dan soms een dagje, maar doodongelukkig heb ik haar nog nooit gezien. Bij m'n vriendinnen hetzelfde. Die hebben een relatie en ineens is dat uit en verder valt er niets op te merken. Ik vond het belachelijk dat mensen niet gewoon verder konden, zelfs al probeerde ik het te begrijpen. Nu zie ik zelf hoe moeilijk het is om West-Vlaming gewoon een beetje los te laten. Ik ben bang dat we hierna elkaar tegen beter weten in nog vaak gaan zien waardoor we eigenlijk nooit volledig kunnen loslaten. Maar de gedachte dat ik hem echt nooit meer zou zien...Nuja, ik zal maar moeten vertrouwen op de toekomst, wie weet hoe het nog allemaal uitdraait.
Ik ben gisteren bij m'n (aangetrouwde) nicht gegaan. Ik dacht dat ik met haar wel kon praten. En dat is inderdaad goed verlopen. Ze zei me ook wat ik moest horen. Ik vertelde over de problemen tussen mij en West-Vlaming en dat ik het gevoel heb dat het geen toekomst heeft. Ik zei haar dat ik het moeilijk had daarmee en dat ik het allemaal niet goed wist. En op het einde zei ze: 'Eigenlijk weet je het wel en heb je al een keuze gemaakt.' En dát moest ik horen. Want inderdaad, ik heb mijn gedacht eigenlijk al vastgelegd, ik durf het gewoon niet uitvoeren en ik negeer het zo hard mogelijk. Maar eigenlijk heb ik al besloten en heb ik het daar moeilijk mee. Ik wou dat het anders was, dat ik nog bij hem kon blijven, maar ik weet dat het me niet gelukkiger zal maken. Toch niet in een tijdspanne van 1 à 2 jaar. Stel dat we samen zouden blijven, ja het zou ooit weer goed kunnen gaan. Maar zoals het er nu uitziet en zoals we nu naar de toekomst kijken...Dan is er geen toekomst voor ons. Ze zei me ook dat als je 16/17 bent je daar nog niet naar moet kijken. Uiteindelijk ben ik ook nog jong, maar toch moet ik daar wél stilaan rekening mee houden. Inderdaad, als ik afstudeer en ik vind iemand dan zal ik al sneller bij hem gaan inwonen. En dan moet je toekomstvisie toch een beetje gelijk lopen.
Ik weet dat naar Zweden gaan, op dit moment ook maar een droom is. En ik hou er rekening mee dat het goed kan zijn dat ik er nooit zal wonen. Maar ik zou het graag proberen en een job zoeken waarmee ik al eens naar daar moet. Ik zou er ook m'n hele leven niet moeten blijven. 5 jaar zou meer dan voldoende zijn. Maar het kan ook zijn dat ik er ooit naartoe ga en daar de liefde vind en daar dan toch blijf. Er kan vanalles gebeuren. En ik weet ook dat ik het gewoon niet kan om nu al gebonden te zijn. Dat kon ik 30 maand geleden niet en dat kan ik nu nog altijd niet. In die zin heb ik al genoeg 'geprobeerd'. Nu moet ik het nog definitief maken. Het is echt geen goed moment. Dat is wat m'n nicht ook de hele tijd zei: 'je moet daar nu niet over piekeren' Maar wat ik ook doe, het zal in m'n hoofd blijven. Op dit moment voel ik me soms zo slecht dat ik het gevoel heb dat ik de breuk nu al aan het verwerken ben dus wat heeft het voor zin om het nog uit te stellen? Ik zou er ook steeds meer over piekeren om toch samen te blijven. Sowieso.
Ze vroeg ook nog hoe het ging met eten. Zij kan dat wel zacht aanbrengen en met haar kan ik erover praten. Zij veroordeelt me ook niet. Nuja, haar diploma in psychologie zal er ook wel voor iets tussenzitten Maar voor mij is het wel makkelijker en beter. Ik heb dat nodig.
Velen maken de brug en hebben 2 vrije dagen. Ik heb een normale lesweek: geen brugdag en dinsdag heb ik dit semester gewoon geen les. Ik merk dus geen verschil. Gisteren vroeg Storm of ik nog mee wou uitgaan. Waarom ook niet? Het is nog een maand voor de examens -dat is niet lang meer, maar als ik niet té hard uitga kan ik er nu nog éven eens van genieten. Vrijdag ga ik ook nog naar Nocturna en dat zal waarschijnlijk de laatste keer uitgaan zijn tot na de examens. Ik zal hooguit nog eens iets gaan drinken. Nuja, zelfs gisteren is niet laat geworden. Rond middernacht ben ik vertrokken en tegen half 1 lag ik mooi in mijn bed. Opstaan was niet al te makkelijk -het vooruitzicht naar de douche terwijl ik amper m'n ogen kon opendoen stond me ook helemaal niet aan. Uiteindelijk ben ik er toch in geslaagd om tegen 9u te beginnen met studeren. Ik heb net 3uur achter de rug en na mijn middagpauze doe ik door van 13u tot 16u. Ik neem om 18.11 de trein naar Aalst om met m'n nicht te gaan praten. Ik heb wat steun nodig. En bij haar voel ik me echt goed. Ik ga proberen niet al te lang te blijven: ik wil hun avond niet verstoren en hoe gastvrij ze ook kunnen zijn, ik moet daarna weer naar Gent en heb dan nog een hele wandeling voor de boeg. 's Middags had op dat vlak beter uitgekomen, maar qua studeren zou dat volledig een ramp zijn. Nu kan ik nog 6u gedaan krijgen + nog wat werken aan taak Zweeds en/of essay voor Engels.
Deze week is nog wel druk...Donderdag ga ik ook nog eens iets gaan drinken met iemand die ik hielp aan notities. Hij zat tijdens één van de eerste lessen van Visuele Cultuur even naast mij (hij had het volledige eerste deel gemist + stuk van tweede deel) en legde toen uit dat hij overlappende lessen had. Ik heb zelf vriendinnen die met dat probleem zitten en zolang het bij deze éne gast bleef, vond ik het niet erg om mijn notities door te sturen. Maar om 'misbruik' te voorkomen, doe ik dit normaal enkel met mensen vanwie ik weet dat ze ook eens iets kunnen terugdoen. Deze persoon kon dat in feite niet. Dus hebben we een dealtje gesloten dat hij me tegen het einde van het jaar eens zou trakteren Maar daarmee staat mijn hele week dus vol...Vanaf volgende week ga ik niets meer plannen...
Er is wel nog West-Vlaming en mijns 30maanden samen. We gaan die dag toch samen doorbrengen en we zien wel wat het geeft. Ik ga daar niet al te veel meer over uitweiden, het is soms al verwarrend genoeg.
Zaterdag kreeg ik iets te horen dat ik liever eerder gehoord had. West-Vlaming beweerde altijd dat hij wel een aantal meisjes had gehad, maar dat hij voor mij met hooguit 1 meisje naar bed gegaan was...Waarvan hij zei dat hij zo dronken was dat hij niet eens weet of hij er ook echt mee gevreeën heeft of niet. Wel, hij had toch met een aantal meisjes het bed gedeeld. Op zich is daar niets mis mee...Dat was voor mij. Maar ik had dat toch liever eerder geweten. Ik vroeg me onmiddellijk af of hij het wel veilig gedaan had met hen. De enige reden waarom ik het niet erg vond dat we het meestal zonder condoom deden, was omdat ik zeker kon zijn dat hij geen ziektes had. Ineens kon ik daar niet zo zeker van zijn.
Het verklaart wel waarom hij te makkelijker vindt om een relatie te hebben dan ik en waarom hij geen gelijkaardige twijfels heeft. Gisteren zag ik het ook allemaal niet meer zitten. Ik vroeg me af wat we eigenlijk nog aan het doen zijn. Naar mijn gevoel konden we zeggen en doen wat we wilden maar onze relatie is dood. Wat we ook doen. Ik vroeg me af wat het allemaal nog voor zin had om te proberen. Wat zal het veranderen? Zal het 't gewoon niet moeilijker maken? Het is gewoon zo moeilijk om het definitief te maken. Ik had nooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn. Zeker als ik naar m'n zus kijk: die heeft het al zo vaak gedaan en was er amper kapot van. Maar ja, misschien heeft ze dan ook nooit echt van die jongens gehouden en zij had wel de grote zekerheid dat ze niet alleen zou blijven. Dus zij heeft wel een stuk minder angst.
Gisteren deed het gewoon echt pijn. Ik kon de gedachte dat ik 'em kwijt zou zijn even echt niet aan. Waarmee ik wel dat éne antwoord wist: ja, ik zou hem missen. Enorm zelfs.
Afijn, ik ga maar weer wat doorploeteren voor de examens.
Gisteren was zwaar en raar en met een onverwacht einde. West-Vlaming was al vroeger in Brussel dus tegen 12u stonden we beiden in centraal. Ik was eerst enorm afstandelijk. Ik had het echt enorm moeilijk en kon het gesprek niet beginnen. Toen 'ons' café'tje z'n deuren geopend had, hebben we er ons neergezet en zijn we er dan aan begonnen. Toen kwam iets wat ik niet had verwacht: al die maanden zei hij hoe veel hij van me hield en me nooit kwijt wou. In sommige jaloerse buien weende hij zelfs bij de gedachte. Nu was hij totaal anders. Hij zei dat hij de laatste 2 weken had kunnen denken en hij kwam met ongeveer dezelfde conclusies als ik. Ik dacht da hij echt nog zou proberen om samen te blijven. Maar zo was het niet. Ineens leek hij het ook goed te vinden om uit elkaar te gaan. Het was nog steeds moeilijk om definitief te zeggen. We hadden het er beiden moeilijk mee om het ineens tot een einde te brengen, zonder iets te proberen. We zijn 29maanden samen, we vinden beiden dat we dat niet zomaar kunnen vergeten en stel dat het later de grootste fout in ons leven geweest zou zijn om wat overhaast te zeggen da het uit is.
Dus we gaan het langzamer doen. De volgende 2 maand gaan we in contact blijven, nog veel sms'en maar iets vriendschappelijker. Zien of we elkaar missen en zien of er terug een vonk zou zijn als we elkaar wat minder zien.
Het lastige is dat er ook nog een enorme seksuele aantrekkingskracht is. Hij zei zelf dat hij het moeilijk had om me niet te kussen en seks met hém, ja dat zal ik missen. Hij begon dan over het concept 'fuckbuddies'. Ik had het zelf eens in m'n hoofd gehad als 'oplossing', maar niet serieus. Ik dacht dat hij zich daar zeer slecht bij zou voelen. Blijkbaar niet. Hij vond dat onze relatie al eerder zo was...Dat we meer vrienden geworden zijn die geregeld eens seks hebben. Maar het zou toch ook onwennig zijn.
We overwegen ook om een soort pauze te nemen. Wat afstand van elkaar en elkaar vrijheid geven. Gewoon eigenlijk een single leven en we kwamen tot de conclusie dat als we elkaar écht zouden missen, we weer bij elkaar zouden komen en anders zouden we gewoon verder gaan als vrienden. We zien elkaar nog graag en we hebben een heel mooie tijd achter de rug. Gisteren, toen we in het café zaten, nam hij me ook nog eens goed vast en kuste me zoals hij me in een hele tijd niet gekust had. Ik had niet meer gedacht dat hij dat nog in zich had. Het wond mij en hem ook enorm op. Uiteindelijk zijn we ook op z'n kot beland. In de gang nam hij me enorm stevig vast en duwde me tegen de muur. Hij kuste me zo passioneel... Onze kleren vlogen af en we deden het gewoon in de gang. Het was zo'n beetje de beste seks sinds we nog maar net samen waren. We hebben het zelfs 3 keer gedaan...Op amper 2 uur. Dit was iets wat ik miste en wat ik zou missen. Achteraf kroop ik tegen hem aan. Het verwarde me wel wat. Want wat betekende het? Dit was iets waarvan hij voorstelde dat we konden doen. Af en toe casual seks hebben, maar zal ik hem zo ooit kunnen loslaten of wordt hij iemand waar ik gewoon bij terecht kan?
Ik heb er van genoten maar het besef was er dat op dit moment zo een relatie niet verder kan. We hadden dat beiden. Hij gaf toe dat onze toekomstperspectieven te ver uit elkaar lagen en dat zelfs samenwonen er voor ons niet zal in zitten. We zijn gewoon nog even bang om het direct tot einde te brengen. Dus we zien wel verder over 2 maand.
Dan is er nog iets, maar dit wordt veel te lang dus dat wordt voor morgen.
Ik ben hier maar wat mijn tijd aan het opvullen. Het is te vroeg om naar de les te gaan dus dan maar even uit verveeldheid typen. Nochtans heb ik deze morgen al een dikke 2uur gestudeerd. Mja, dat was door vroeg op te staan. Heb net mijn valies weer gemaakt en heb zo geen zin om straks pas te vertrekken. In plaats van naar de les te gaan, zou ik liever gewoon naar huis vertrekken. Normaal zouden we vandaag maar één uur Zweeds hebben omdat de persoon die theorie geeft er vandaag niet kan zijn. Maar onze overenthousiaste andere leerkracht zag ineens de kans om zijn eigen uur tot 3uur te rekken - nuja 2,5 (ieder uur bestaat uit 75 minuten hier -.- ) En ik keek er net naar uit om eens tegen 4u thuis te zijn! Ik zou dan misschien ook nog nét niet in de spits zitten. Tegen 17u een plaatsje weten te bemachtigen is echt iedere week een helse strijd. Je wil het niet weten! Om 15u zal dat nog nét meevallen. Maar zoals gezegd: ik zou veel liever nu vertrekken, dan is er sowieso geen probleem...
Morgen ga ik m'n vriend weer terug zien, na zo'n dikke anderhalve week. De laatste 2 dagen hebben we weer wat meer gsms't waardoor ik weer wat verward ben. Ik kijk enorm op tegen het gesprek morgen. Ik had mijn gedachten eigenlijk vastgelegd. Nu zal ik morgen wel weer wat softer zijn . Het is gewoon moeilijk hem zo te zien en ergens geef ik nog heel veel om hem. Gewoon niet meer zoals vroeger. Het is echt lastig. Ik hoop dat morgen toch eerder wat duidelijkheid geeft en niet nog meer verwarring.
Ik ga ook eens proberen om op de weegschaal te staan. De gedachte eraan is super eng, maar ik denk wel dat ik afgevallen ben, dus er zal geen angstwekkend cijfer mogen opkomen. Ik heb de laatste 2 weken dagelijks gemiddeld 400 kcal gegeten. Niet veel, dat weet ik en al heb ik op dit moment wel eens honger, ik kan me er niet toe zetten om iets te kopen om te eten. Ik heb ondertussen ook wel iets klein gegeten. Voornamelijk omdat ik straks weer een half uur zal wandelen en die paar kcal dan onmiddellijk verbrand zijn. Voorlopig nog geen zorgen: ik voel me nog zeer goed en mijn gewicht zal ook nog wel meevallen vermoed ik. Zo mager ben ik uiteindelijk ook niet.
De hoofdpijn is toch verbeterd ...Ik stond er deze ochtend nog mee op, maar na een uurtje was ie eindelijk weg! De nacht was dan ook niet echt zo aangenaam. Nuja, het had een goede nacht kunnen geweest zijn. Inslapen was moeilijk, maar het lukte en ik was lekker weggezakt in dromenland tot... M'n kotgenote toch terug op kot kwam (tegen 20 voor 12) terwijl ze gezegd had dat ze bij haar vriend zou blijven. Dus die twee brengen een heel lawaai mee met de tafel te verschuiven zodat ze de sofa konden uitschuiven tot bed...Wat ook lawaaierig was. Ik was dus onmiddellijk wakker en mijn hoofdpijn dubbel zo hard terug. En ze blijven dan nog maar praten en haar vriend had duidelijk goesting...Toen ik dan het gênante gepiep hoorde, heb ik nog maar eens duidelijk gemaakt dat ik wakker was. Deze keer niet met een subtiele kuch die mijn aanwezigheid moest aantonen, maar een echte luide: 'Wees eens stil en doe het licht uit!' Toen zijn ze op z'n minst gestopt, maar heeft het nog een tijd geduurd alvorens het echt stil was. Dus nog maar een opmerking. Haar vriend was deze morgen opvallend snel buiten en zij kwam zich deze morgen ook verontschuldigen. Ik zat hier nog steeds met een vreselijke kop: hoofdpijn + slecht geslapen = enorm slecht humeur. Als je dan nog eens de oorzaak daarvan bent, moet je niet verwachten dat ik mals ga zijn. Ik ben dan een regelrechte nachtmerrie.
Nuja, diene gast zal nu wel een tweede keer nadenken als hij wil vrijen terwijl ik aanwezig ben. Ik had er al iets over gezegd aan m'n vriendin en zij heeft het 'em al eens duidelijk gemaakt, maar zij kan ook zwak zijn. Afijn, blijkbaar was hij doodgegeneerd en wees er maar zeker van dat als ik 'em nog eens zie, ik hem dat ook nog eens zal duidelijk maken.
Op het moment reageer ik wel feller dan ik anders zou doen, het komt overdreven over maar ik ben me ervan bewust dat het ook komt door mijn eigen situatie. Het is gewoon moeilijk te aanvaarden dat je relatie wat op z'n laatste poten staat en dat er dan een megahappy koppeltje je er constant aan doet herinneren wat jij niet hebt en waarschijnlijk ook lange tijd niet zal hebben. Ik weet dat ik op het moment ook een stuk afstandelijker ben naar iedereen toe. Ik heb gewoon niets te zeggen, heb geen zin om na te denken. Op dit moment leef ik gewoon maar wat en beperk me tot wat van mij verwacht wordt. Ik voel me gewoon een beetje dood. Ik heb gisteren even met m'n vriend gebeld, niet dat daar veel uitgekomen is, maar bon...Gewoon weer één voor één stapjes zetten. We zien dan wel waar het eindigt. Zaterdag ga ik 's namiddags naar Brussel om dan eens goed te praten. Ik heb er schrik voor maar het moet gewoon gebeuren. We moeten gewoon eens beiden goed praten en nadenken over deze relatie. Is het nog de moeite? Hoe zien we beiden het? En gaan we nog even verder proberen of niet?
Maar bon, daar moet ik nu niet over piekeren, dat is dus voor zaterdag.
Met hoofdpijn in de les zitten...Niet echt zo aangenaam! Na 4uur les, had ik er genoeg van en ben ik teruggekeerd naar m'n kot. Dat laatste uur les zag ik niet meer zitten en is in mijn opzicht ook niet zo nuttig. Nu kan ik nog even ontspannen om daarna weer met m'n neus in de boeken te zitten. Het is studeertijd, ik moet het gewoon doen en liefst zo veel mogelijk. Ik moet slagen!
Gisteren kreeg ik toch ineens een sms van m'n vriend. Of we deze zaterdag naar Bobbejaanland zouden gaan. Het is rotweer -op een paar dagen zal dat niet ineens wonderlijk veranderen- en te dicht bij de examens. Ik kan me echt niet genoeg ontspannen om naar daar te gaan. Ik weet ook niet of het echt zo leuk zou zijn gezien de situatie. Hij kan blijkbaar goed doen alsof er niets is, maar ik niet. Ik heb al langer frustraties zitten opbouwen. Via sms is het dan ook nog eens moeilijk. Ik zal dan maar toezeggen om zaterdag naar Brussel te gaan. Ik zou liever wat studeren of aan m'n essay werken, maar bon, met niet te praten komen we beiden ook niet vooruit. De berichtjes gisteren maakten het me wel weer moeilijk. Ach, eerst eens een paar keer goed praten en dan zien wat we gaan doen. Als mijn gevoel onveranderd blijft, dan weet ik wel wat ik moet doen. Leven gaat door, wat dan ook.
Zolang ik maar in leven blijf. Heb nu al 2 dagen niets gegeten. Ik heb ook geen honger gehad. Ik voel me af en toe beetje misselijk. Maar ik voel me niet echt zwakker dan anders. Ik ben nog aan het twijfelen of ik straks iets zou eten. Ik weet dat ik zou moeten, maar ik heb echt amper honger. Ik ben ook bang voor het weekend waarin ik meer eten zal krijgen. Ik compenseer in de week eigenlijk altijd dat weekend. Ik zou het allemaal eigenlijk niet moeten doen, maar de drang is zo groot. Zeker nu ik weer zo hard mogelijk probeer te studeren. Voor eten is gewoon niet veel ruimte want het leidt me te veel af. Al moet ik eerlijk zijn: ik wil wel wat eten. Al die broodjes overal, koeken of gewoon chocolade...En daar ligt net mijn angst. Dat het nooit genoeg zal zijn en ik me niet kan bedwingen. Eén dag is oké, maar het kan uitlopen in meerdere dagen en weken en voor je het weet zit ik weer aan die 56 die me doodongelukkig maakte. Ik beheers mezelf dan liever om me heel af en toe dan iets te kunnen uitlaten en dat ik me dan goed in m'n vel voel. Dat ik me niet dik of überonaantrekkelijk voel. Ik weet ook dat ik niet te veel mag afvallen.
Maar dan denk ik: ik ben nooit nog tot dat laagste gewicht geraakt, ik heb nooit die discipline nog gehad. Of m'n lichaam gaat toch niet verder dan 44kg. Daar zal ik toch nooit onder komen, dus no big deal.
Anderzijds dacht ik ook dat ik nooit meer onder de 50 zou wegen. Of dat ik althans nooit onder de 48 zou komen die ik héél af en toe weer eens zag. Ondertussen heb ik wel al eens die 43 gezien. Ik weet niet welk gewicht ik nu heb. Het zal waarschijnlijk wel weer gewoon rond 45-46 liggen. En als ik wat ik nu voel, blijf voelen...Dan denk ik dat ik toch serieus moet gaan oppassen als ik nog eens de 43 zou zien... :s
Weer vroeg uit de veren om m'n tanden in wat leerstof te kunnen zetten. Wat meer dan 3uur studeren heb ik er deze morgen al opzitten. De namiddag is nog niet volledig uitgepland. Sowieso nog een 2u-2,5u studeren en tegen 16.30u wordt ik bij de Bodydesign verwacht. Ik ga m'n tweede tatoo bespreken. Ik kijk er echt naar uit. Ik zou 'em liefst zo snel mogelijk laten plaatsen maar ik denk dat het toch ten vroegste voor september zal zijn. In de zomer is er een kans dat m'n ouders het zien en ik denk niet dat ons ma daar echt blij mee zou zijn. En dat geeft mij ook weer extra bedenktijd (al ben ik echt wel 100% zeker, maar ik probeer alle mogelijke impulsiviteit te vermijden) én ik kan nog wat extra sparen.
M'n vriend heb ik nu al 3 dagen niet gehoord. Ondertussen heb ik nog wat extra raad gekregen en in m'n hoofd krijg ik alles wat op een rijtje. Indien ik als buitenstaander probeer te kijken op mijn relatie, dan weet ik eigenlijk wel wat te doen. Het zijn mijn gevoelens die het hier en daar wat moeilijk hebben. Maar zo kreeg ik ook te horen: 'spijt zal je altijd hebben, want kiezen is verliezen'. Een spreekwoordje dat we eigenlijk allemaal kennen, maar het is lang geleden dat ik het gehoord heb. En het heeft me veel inzicht gegeven. Ik wil ook hier niet te impulsief handelen, dus ik ga toch nog even afwachten. M'n vriend wou nog een kans en hij krijgt die. Daarbij, ik weet dat als ik met hem zou breken, ik daar een hele tijd ongelukkig zal over zijn. Hoe hard ik me er ook op zal voorbereiden, dat definitieve element zal het nog altijd pijnlijk maken. Het lijkt me dan niet verstandig om dat te moeten verwerken in de periode voor of tijdens de examens. Ik heb ook respect voor hem in het opzicht dat ik weet dat hijzelf ook gekwetst zal zijn en ik heb geen idee hoe dat kan uitwerken op zijn examens. Studies zijn in mijn ogen heel belangrijk en ik wil niemand in de weg staan. Hij zit in z'n laatste bachelorjaar, ik wil het niet riskeren dat hij z'n examens minder goed doet door mijn gedrag.
Door hem niet te horen, is het voor mij wel al afkicken om sms'en te sturen. Ik merk ook dat ik nu al sneller een sms stuur naar iemand. Maar tegelijk begint het wel wat te dagen dat ik hem niet mis. Er zijn elementen die ik mis en zou missen als ik hem niet meer als vriend had. Maar ik denk niet dat ik hém per sé mis. Ik ga zelf ook nog even afwachten met iets te sturen. Volgende maandag is het jaarmarkt en ik zou hem er nog voor willen meevragen. Gewoon om te zien hoe de dag zou verlopen. We doen dan iets samen in een ontspannende context.Ik wil zien in welke mate hij dan nog aan onze relatie wil werken en in welke mate ik me nog aangetrokken zal voelen tot deze persoon.
Tegelijk vind ik het ook iets typisch: hij wil eraan werken en vanalles doen, maar uiteindelijk wacht hij nu af en doordat ik hém weer uitnodig ben ik het die initiatief neemt. Dat is al heel onze relatie zo en dat was eigenlijk niet de bedoeling.
Wat pauze, wat aan vanalles werken in één keer. Ik dacht: 'laat ik eens beginnen aan het essay over Dr Jeckyll and Mr Hyde'. Ik lees de vraag nog eens door ... Het ging over de focalization -wat ik al lang wist - en ineens viel me een detail op. Niet eens zo'n klein detail, maar redelijk belangrijk: 'discuss the importance of focalization through Mr Utterson...' We waren al met z'n allen de focalization aan het bespreken, maar een groot deel is voor het essay dus onbelangrijk. Ben toch blij dat ik het gezien heb alvorens ik alle mogelijke focalization begon uit te leggen
Ik heb ook alweer een aantal uurtjes gestudeerd en ga er nog 2 uur bijdoen. Daarna ga ik naar de Oxfam winkel. Er is een nocturne omdat het vandaag de eerste dag is van het verkopen van Zweedse boeken. En dan gaat het dus over literaire werken, geen grammatica boeken ofzo. Het zijn ook boeken effectief in het Zweeds, niet vertaald! De actie gaat tot 5 mei, ik ga er eens gebruik van maken! Dit is een redelijk unieke kans om op een goedkope en makkelijke manier aan Zweedse werken te komen die later nog heel handig kunnen zijn. Het is sowieso interessant want ik kan m'n Zweeds zo blijven onderhouden.
Naast al dit positieve nieuws is er ook nog mijn vriend. Op dit moment hebben we elkaar al een week niet gezien en ondertussen zelfs al zo'n 2 dagen niet tegen elkaar gesproken. Die week valt mee, maar er is nog nooit een dag geweest in die 2,5 jaar dat we geen sms stuurde. Het is wel even slikken. Ik weet ook niet hoe dit aan te pakken. Hij wou aan onze relatie werken, maar momenteel wacht hij gewoon af. Het was voor mij gisteren een pijnlijk besef. Ik lag daar alleen in m'n bed, wat als er nooit iemand me meer zou vastpakken. En daar twijfel ik ook: 'iemand' of 'hem'? Ik weet echt niet of ik per sé hem mis of gewoon iemand om bij te zijn. Uiteindelijk hebben we al zo lang iets, het is gewoon niet makkelijk om dat ineens te vergeten of weg te smijten. Het heeft namelijk veel voor me betekend.
Maar wat ik gisteren het meeste miste, was een doodgewone knuffel.
M'n werk bij de Colruyt zit er weer even op! Voor zo'n 3 maand...Het is wel moeilijk...Weer even geen centjes verdienen. Het werk op zich mis ik totaal niet, maar het blijft goed aanvoelen als de rekening wordt aangedikt. Dat kan niemand ontkennen.
Ik ga ook minder moeten sparen dan ik voorzien had. Voor Disneyland had ik al een spaarplannetje staan. Maar dat zal totaal niet meer doorgaan. De ruzie tussen m'n vriend en mij is ondertussen van kwaad naar erger gegaan. Normaal als we ruzie hebben, zou het nu beginnen te bedaren of zelfs al opgelost zijn. Nu blijft het aanhouden. Hij zegt dan ook zaken als dat ik hem altijd al zou hebben voorgelogen, dat ik nooit van hem gehouden heb...Dat doet enorm veel pijn, want ik zag hem wel doodgraag. Ik zie 'em nog altijd graag, ik weet gewoon niet of hij dé man voor mij is en of ik met hém verder wil. Het is voor mij op dit moment enorm onduidelijk en hij maakt het me enkel moeilijker. Dan krijg ik ook nog te horen dat hij van me vermoedde dat ik 'em bedrogen zou hebben en als ik dat nog niet gedaan zou hebben, ik dat nog zou doen. Eerlijk, ja ik heb daar af en toe over gedacht, gewoon omdat mijn nieuwsgierigheid naar iemand anders enorm groot was. Maar om het werkelijk te doen ... Daar zit echt nog een hele wereld tussen! De gedachte deed me soms al pijn. Of als ik me voorstelde hoe hij zich erbij zou voelen...Dat kwelde me al op voorhand, dus ik weet niet of ik het ooit echt gedaan zou hebben. Het deed pijn om aan te horen dat hij me dan ook werkelijk niet vertrouwd.
En dan begin ik rondom me te kijken. Ineens zie ik allemaal koppels, zo gelukkig. Ik kijk dan enorm jaloers, ik wil dat ook. Wat mijn vriend en ik nu hebben, dat lijkt daar zo ver van weg te zijn. Dat lijkt niet iets dat ik nog wil. En dan zie ik singles, vrienden die de stap wél gezet hebben. Het zijn er redelijk veel...Het afgelopen half jaar lijkt het met zowat iedereen slecht te gaan en één voor één maken ze het uit. Dan vraag ik me af of ik het ook niet gewoon zou doen. Wat is het verschil tussen mij en hen? Soms lijkt da verschil enkel 'lef' of 'moed' te zijn. Ik ben gewoon bang, bang om alleen te zijn en dat is sterker dan te breken en op zoek te gaan naar nieuw geluk. Ik zie ineens zo veel jongens om me heen. Maar dan vraag ik me af of ik ooit op één van hen zou afstappen of omgekeerd: of iemand naar mij zou toekomen. Ik zie mezelf maar als een grap. Alsof jongens me gewoon zouden gebruiken om eens mee te lachen. Want ik ben niet knap, leuk of sociaal dus wat zou iemand met mij? Het was donderdag nog zo. Ik zat met een vriendin in een café en een jongen keek de hele tijd naar me. Op een bepaald moment zelfs redelijk uitdagend. Ik vond het redelijk onschuldig en voor m'n zelfvertrouwen keek ik even terug. Wat later deed ie 't opnieuw, durfde ik weer héél even te kijken, zei hij iets aan z'n vriend en ze schoten beiden in de lach. Wat moest ik dan nog denken? Hij heeft nog wat geprobeerd, maar ik negeerde het. Ik voelde me er zo slecht over. Ik voelde me echt het lelijkste kind dat er zat. He oordeel leek me redelijk duidelijk. Zelfs het onschuldigste soort van flirten zou niet aan me besteed zijn.
Disneyland zal er niet meer inzitten. Ik wou echt nog gaan, ik heb ontelbaar keren gevraagd wanneer we gingen boeken. De datum werd altijd verlegd en nu zal het gewoon niet gedaan worden. Het is voor mij zo goed als de laatste druppel. Ik heb een beurs om naar Zweden te gaan ervoor opgegeven. Want ze waren met drie die in september wouden, wanneer ik normaal zou werken. De enige moment dat ik daarbuiten nog kon werken was wanneer die beurs zou plaatsvinden. Ik heb rekening met hun gehouden. Ik begreep dat het enorm egoïstisch zou zijn van me om voet bij stuk te houden. En nu was het voor niets! Ik heb gisteren een tijdje depri gezocht naar reizen. Misschien kon ik gewoon alleen gaan? Maar het is echt duur. Ik baalde enorm.
Hij was het daarbij die zei dat het onze relatie wat zou kunnen helpen. Als we tot dan eraan werkte tot even daarna. Als het dan niet meer zo gaan, dan was het maar zo. Maar nu heb ik gewoon geen zin meer om er iets voor te doen. Het is al bijna onze hele relatie zo. Hij maakt veel beloftes en doet weinig. Ik heb er gisteren met een vriendin over gepraat. Zij heeft het ook nog niet zo lang geleden uitgemaakt met haar vriend en zij was 4 jaar samen met hem. Haar situatie was volledig dezelfde als de mijne. Zij was ook bang om alleen te zijn, maar ze is blij dat ze de stap gezet heeft...Al voelt ze zich af en toe wat eenzaam. Zij schrok daarbij toen ik zei dat hij in die 2,5 jaar amper 2 x bij m'n familie is geweest. En m'n vrienden ...Ik denk dat niemand hem in totaal meer dan 5 minuten gezien heeft. Behalve m'n beste vriendin omdat we samen in een studio zitten. Dat is toch gewoon grof? Hij blijft beweren dat hij dat nu gaat veranderen, maar ik vind het eigenlijk al te laat. Ik vind het ook maar lege woorden. Nu ineens wilt ie wel, omdat hij ziet dat hij me echt aan het kwijtraken is...Maar als dat nu bij alles is? Moet ik dan bij alles dreigen? Zou ik gelukkig zijn en blijven als ik bij hem bleef? Ik ben doodsbang om alleen te zijn -wie zou mij in hemelsnaam nog willen?- maar zou ik niet eeuwig spijt krijgen als ik het op z'n minst niet probeer? Want misschien vind ik wél iemand. Misschien zou er wil iemand interesse hebben in mij en wie weet zou die ook beter bij mij passen? Al die onzekerheid... We gaan er nog eens goed over moeten praten, maar hoe langer ik er bij nadenk, hoe meer ik het gevoel heb dat er toch een punt achter moet.
Met wat Monster in de hand en een cursus, duik ik er weer in. Het is toch weer wennen om tegen 7 u al gewekt te worden en tegen 8u ten laatste op te staan. Ach, over zo'n 10 weken kan ik weer uitslapen...Positief denken: we kunnen aftellen naar iets! En die weken zullen sneller voorbij zijn dan het er nu uitziet! Vooral een aantal taken slorpen mijn studeertijd op... Ik wou dat er tegen mei geen taken meer gegeven werden zodat we ons volop kunnen concentreren op examens...Maar de leerkrachten zullen daar wel een ander idee over hebben.
Voor m'n zus is het haar laatste examenperiode in het middelbaar. Maar ik heb zo het gevoel dat ze niet echt uitkijkt naar volgend jaar. Ons ma vertelde me onlangs dat ze twijfelde of ze wel naar unief zou gaan. Blijkbaar denkt ze na over hogeschool. Nochtans is ze wel slim en zal ze unief wel aankunnen. Maar het gaat verder dan dat: ze weet eigenlijk ook niet wat ze wil studeren en wat ze later zou willen doen. Ze zegt de hele tijd logopedie, maar dat is omdat ze gewoon niets anders weet.
Ik begrijp dat eigenlijk niet goed. Dat je echt géén idee hebt over wat je wil doen. Dat je totaal geen toekomstvisie hebt. Dat je zelfs amper een interesse hebt! Vleeseter heeft ook pas laat beslist wat hij ging studeren en is uiteindelijk voortgegaan op interesse: Latijn en Engels. Maar zelfs dat lijkt m'n zus niet te kunnen. Ze zou zo veel kunnen doen en er is zó veel keuze...Ik had zelfs een stuk of 5-6 B-plannen! Gewoon al uit pure interesse en hier en daar kijkend naar wat de toekomst me kon bieden.
Ze is er ook niet echt happig op om te leren rijden. Ze klaagt en zaagt er vaak over, maar gaat niet echt tot actie over. Ik mocht vorige zondag met ons ma wat oefenen en ik vroeg of ze niet mee wou. Nop, daar had ze geen zin in. Maar zij is dan wel degene die constant loopt te verkondigen dat ma en pa haar moeten leren rijden...
Volgens mij is ze bang om volwassen te worden en te zijn. Sinds ze vorige maand 18 werd, hebben we er haar wel een paar keer op gewezen dat ze verantwoordelijkheden heeft. Dat zeiden we vorig jaar ook al, maar toen kon ze zich nog verstoppen achter 'ik ben minderjarig, jullie moeten dat voor mij doen'. Gewoon al een gsm kopen doet ze nog met ons ouders wat tot gevolg heeft dat er discussies ontstaan. Ik zeg dan: 'Je bent 18, dat geld is van jou. Ga gewoon naar een winkel en koop het maar maak geen scène door met ma en pa naar de Makro te gaan en te discussiëren over hoe duur dat model is' Volgend jaar op kot zal ze voor zichzelf moeten leren zorgen. Zij is de eerste om te zeggen dat ze weg wil van huis, maar ze zal diegene zijn met meeste heimwee.
Ook heeft ze geprobeerd aan een vakantiejob te raken, maar veel moeite heeft ze daar niet ingestoken. Volgens mij voelt ze zich gewoon verplicht om te werken, omdat ik dat ook deed toen ik 18 was. En ik vond dat al laat...Volgens mij wil ze het gewoon allemaal niet: op eigen benen staan. Of toch, het handje van mama en papa wat meer loslaten.
Het is ook beangstigend. Ik heb vele vooruitzichten en wil veel doen, maar ik heb het ook lastig met ouder worden. Het volwassen-zijn/worden valt voor mij nog mee: ik vind het leuk om m'n eigen centjes te verdienen en ik ben er trots op als ik iets alleen kan (al is dat naar de bank of het gemeentehuis gaan). Ik hou van die vrijheid. Maar er wordt ook meer verwacht. En als dat sneller gaat dan wat ik aankan, is dat ook moeilijk. Ach, we moeten er nu eenmaal allemaal door.
Ik ga mezelf kapot maken. Misschien moet dat gewoon maar even. Misschien kan ik mezelf daarna weer opbouwen? De volgende weken zullen destructief zijn. Examens komen inzicht, ik moet iedere week taken maken en inleveren, een essay schrijven en tussendoor zou ik nog graag mijn theoretisch rij-examen halen. Eten, daar wil ik niets van weten. Ik moet gewoon weer even die diepte in. Ik moet ver gaan om ver te komen. Ik moet neergaan om weer te kunnen opstijgen.
Ik voel nu de honger van 2 dagen. Dat is nog niets. Over een paar weken moet ik er aan gewend zijn. Tot na de examens leg ik mezelf een strikt regime op. Om te slagen moet dat gewoon. Ik moet mezelf volledig in de hand hebben. Al die emoties van de laatste tijd zijn voor niets goed. Ze verwarren me en daardoor doe ik niets en stel ik alles uit. Is dat zo goed? Neen. Het kon me even niets schelen. Ik zag mezelf al op een dramatische examenreeks stuiven. Ik zag op m'n beoordeling al 6 buizen staan. Maar dat mag en zal niet gebeuren. Ik sta nu op en ik ga nu vechten. Ik ga die examens halen. Hooguit 2 buizen. Dat is de enige marge die ik mezelf toesta. Ik ga natuurlijk proberen er volledig door te zijn. Ik heb in januari bewezen dat ik dat kan! Dus waarom nu niet?
Zo meteen heb ik les. Ik ga voor het eerst in het jaar geen broodje halen voor tussendoor. Dat zal even zwaar zijn, maar het moet. Ik ga mezelf even tot uitersten pushen. Misschien dat ik me over 2/3 weken een dagje rust gun en dat broodje weer krijg. Hoewel...In het weekend krijg ik alles al wat m'n lichaam nodig heeft. Dan krijgt het z'n rust. Ik zal wel zien. Het is nog wel een tijdje.
Nog 5 weken hierna en de examens zijn er. Ik panikeer nu wel wat. Ik heb het gevoel dat ik nog niets gedaan heb en mijlenver achtersta. Ik ga mezelf enorm moeten pushen, maar dan moet dat maar. Zo ga ik ook weer vroeger opstaan. Enkel door wat vroeger op te staan kon ik deze morgen al een extra anderhalf uur studeren! En zo moet dat!
M'n vriend is tot deze morgen gebleven. De tijd dat hij hier was, was redelijk verwarrend. Ik wist niet hoe me te gedragen en hoe te reageren. We hebben wat gepraat en het was enorm moeilijk voor me. Hij wist duidelijk wat hij wou en wat hij kon doen. Hij had een soort plan om aan onze relatie te werken. Hij zette me voor keuzes waarover ik moeilijk een beslissing kon maken.
We zijn naar de cinema geweest. Af en toe hielden we elkaars hand wat vast om dan weer terug te trekken. Af en toe keken we naar elkaar, niet wetend wat te doen. Ik vond het allemaal heel vreemd. Tegelijk hadden we ook momentjes dat het gewoon weer 'gewoon' was. Zo vertelde ik hem hoe ik van ons ma nog eens mocht rijden. We hebben er ook enorm over kunnen lachen.
Het was ook een leuke rijles: ik slaagde er al in om te starten en te vertrekken zonder stil te vallen, ik kon rijden zonder stil te vallen en zelfs remmen zonder stil te vallen. We hebben ook een aantal keer geprobeerd achteruit te rijden, gewoon om te zien hoe dat was. Dan nog het schakelen tot de derde versnelling al heb ik het voornamelijk bij de 2de gehouden en dan nog de pinkers...Want ons ma zat daar (op de parking van de Makro, geen openbare weg ) : 'Diene mens die aankomt weet niet welke kant je gaat opgaan! Zet u pinker op!' En ikke: 'Ik weet niet eens waar die staan! Ik ga gewoon stoppen!' En BAM, we stonden weer stil. Nuja, niet stilgevallen, wel wat bruusk geremd. Beter dat, dan tegen die auto gezeten te hebben. Ons ma nam toch wel risico's met mij...Alles is uiteindelijk vlot verlopen en ik deed enkel wat waarbij ik me goed en veilig voelde. Ons ma had niet echt door dat ik eigenlijk niet in orde was: geen voorlopig rijbewijs of een L...
Mijn vriend kon er hartelijk mee lachen...Toch nog een ontspannend moment. Deze morgen was weer wat anders. Ons afscheid was nogal koeltjes. Een paar kleine kusjes en hij was weg. Ik kon mezelf er gewoon even niet toe zetten om hem een echte kus te geven.
Vandaag ben ik eens mooi begonnen met studeren. Het wordt eens hoog tijd! Ik heb wel al wat paniek naar de examens toe en voel me ineens zo'n aartslui persoon! Ik vlieg er in! Met de energiedrank naast mijn bed, moet het wel lukken! De honger negeer ik. Zoveel honger heb ik niet eens, ik voel me enkel wat flauwtjes en hier en daar wat moe, maar daar is de energiedrank voor. Ik ben geen mislukkeling, het zal me lukken!!!
En tussendoor, als ik wat tijd vind, neem ik het boek voor het theoretisch rij-examen bij de hand..Ik wil het nog zo snel mogelijk halen zodat ik in de zomervakantie veel kan oefenen.
Plannen genoeg, nu me eraan zetten en alles tot een succes beëindigen!
Still a mess. Ik loop maar wat rond, niet in staat logisch na te denken, niet in staat me te concentreren. Ik wou m'n taak voor Engels volledig hervormen, of toch een groot deel. Uiteindelijk heb ik er maar een paar kleine aanpassingen aan gemaakt.
Om me toch niet volledig waardeloos te voelen, heb ik het huis wat op orde gezet. Ik wou na het stofzuigen ook nog kuisen, maar bij nader inzien heb ik dat maar zo gelaten. Overmorgen gaan er hier in huis namelijk wat werken uitgevoerd worden, dus dat het hier tiptop in orde uitziet voor één dag heeft geen zin. Ik wou gewoon dat mijn ouders - en vooral mijn moeder - wat het gevoel hadden dat het geen grote puinhoop was. Dat ze zich vanavond wat kunnen ontspannen en morgen het laatste voorbereidend werk doen. Vanaf dinsdag zal het hier wél een puinhoop zijn. Ik ga er geen last van hebben: ik zit mooi op kot! En ik ga studeren. Jep, veel studeren. En eten...Dat zal gedaan zijn. Echt, ik kan er niet tegen. Ik bekijk mezelf met walging en m'n lichaam geeft aan dat het momenteel niet goed is.
Ik wil tegen het einde van het semester weer zo'n 5kg kwijt zijn. Liefst meer, maar bon. Mijn gewicht ligt echt weer een stukje hoger hoor...Indien ik niet had gestegen, was 2kilo meer dan voldoende. Of dan had ik me gewoon niet zo slecht gevoeld in de eerste plaats.
Vanavond komt mijn vriend normaal...Ik heb geen idee wat te doen of wat ik ga moeten zeggen. Ik weet niet of het nog zo makkelijk zal zijn om ook samen het bed te delen na de laatste dagen. Het is wel iets vertrouwd. Het is iets dat ik zou missen als ik alleen ben. Maar mis ik hém of gewoon het gevoel om in iemands armen te liggen. Hetzelfde met seks. Aan ons seksleven is er niet veel verandert. Ik probeerde zelfs meer te hebben in plaats van minder wat voor m'n vriend een teken was dat ik nog echt van hem hield. En ja, zoals ik het nu met hem doe zal met iemand anders wat moeilijker zijn. Maar is dat omdat het met hém is of omdat we gewoon al meer dan 2 jaar samen zijn en het gewoon zijn om dit te doen? Zou het zo onmogelijk zijn me aan een ander zo te geven? Voor hem lijkt het echt 'liefde bedrijven', maar voor mij is het eerder gewoon seks, denk ik. Niet speciaal omdat het met hém is. Het is gewoon iets dat ik nodig heb en zolang ik een relatie heb, kan ik het makkelijk krijgen. Dit is wel nogal plat, neen? Ik probeer het gewoon van verschillende hoeken te zien, hoe we beiden bepaalde zaken interpreteren. Wie het 'juist' heeft. Wat belachelijk is, want er is geen 'juist' of 'fout', het is niet zwart-wit, al wou ik nu dat het wel zo was.
Ik heb wat schrik voor vanavond, ik hoop dat het geen complete hel wordt.
Well...I still LOOK like a teenager...Might as well have some teenager feelings
Ik voel me wat lusteloos. Heb niets te doen.Vanaf maandag begin ik weer met die-hard studeren. Ik weet niet hoe, maar ik zal het moeten doen. Ik heb gewoon geen zin in iets. Zo heb ik vandaag ook redelijk lang voor de tv gelegen. Het is enkel doordat ik me zo slecht voelde over dat ik niet bewoog, dat ik me zover gekregen heb om de hond uit te laten. Ik wou alles vergeten. Ik zag gewoon alles in duigen vallen. Wat geeft me het recht zo te denken? Wat geeft me het recht dat ik m'n relatie zou beëindigen? Uiteindelijk heb ik het toch niet zo erg?
Och, wie lieg ik voor...Ik ben gewoon doodsbang voor het nieuwe. Doodsbang om weer helemaal alleen te zijn én te blijven. Uiteindelijk ben ik niet zo knap of intelligent of interessant of wat dan ook... Wat heb ik nu eenmaal te bieden? Dus zou ik maar niet gewoon tevreden zijn met wat ik heb? Uiteindelijk ziet hij me blijkbaar toch wel graag en wil hij me niet kwijt. Anderzijds, waarom zou hij bij mij blijven? Wat maakt mij goed genoeg? Verdient hij niet iemand beter? Iemand zonder twijfels.
Nuja, hij heeft me gevraagd om tot september samen te blijven, om nog samen naar Disneyland te gaan. Ik wil dat nu ook wel heel graag doen...Ik heb er een cursus in Zweden voor opgegeven. Dan wil ik dat het voor iets is. Ik weet niet hoe we het gaan doen. Hij hoopt dat het allemaal goed komt. Ik weet niet waar ik op hoop. Duidelijkheid? Ondertussen probeer ik wat afstand te houden. Al is dat ook niet alles. Ik voel me zo'n wanhopig mens waar je in slechte tienerromannetjes over leest. Ik wil bellen en sms'en en tegelijk wil ik het zéker niet doen. Ik heb m'n gsm uitgezet en het was de extra reden dat ik met de hond weg was. Weg van de gsm. Het is dom, zo dom. Ik voel me dom. Ik wou dat ik er gewoon nooit aan begonnen was. Dan voelde ik me nu niet zo. Dat ik het beëindigd had voor het te serieus werd. Maar het is nu zo en ik heb geen idee hoe het verder moet.
Ik ben , en gebruik soms ook wel de schuilnaam Anapunky.
Ik ben een vrouw en woon in Vlaams-brabant (België) en mijn beroep is .
Ik ben geboren op 14/01/1992 en ben nu dus 20 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Tekenen; alle soorten muziek, maar luister het liefst naar groepen als green day, Negative, silverchair,HIM..enz.
Tja, wa kan ik nog zeggen, hé, kga proberen deze blog zo goed mogelijk bij te houden, xxx
Met een simpel klikje kan je een berichtje plaatsen in m'n gastenboek!
PS: enkel als je ook echt iets wil zeggen, geen reclameberichtjes en dat soort, die verwijder ik.
6:00
.jpg)
Toen ik dit 5 jaar geleden uit pure verveling startte had ik nooit gedacht dit zo lang te doen of vol te houden. Ondertussen staat hier een groot deel van m'n leven op. Nu is de vraag hoe lang ik dit nog zal doen? Deze blog is in de eerste plaats iets persoonlijks van mij. Ik geef er niet echt om hoeveel mensen dit lezen of wie. Dit is iets dat me enorm deugd gedaan heeft en nog altijd doet.
Maar voor mij is het wel makkelijker en beter. Ik heb dat nodig.
De actie gaat tot 5 mei, ik ga er eens gebruik van maken! Dit is een redelijk unieke kans om op een goedkope en makkelijke manier aan Zweedse werken te komen die later nog heel handig kunnen zijn. Het is sowieso interessant want ik kan m'n Zweeds zo blijven onderhouden.
En ik ga studeren. Jep, veel studeren. En eten...Dat zal gedaan zijn. Echt, ik kan er niet tegen. Ik bekijk mezelf met walging en m'n lichaam geeft aan dat het momenteel niet goed is. 
