Ik schrijf op dit logje altijd mijn persoonlijke mening. Ook als u deze niet deelt blijft het hopelijk toch interessant genoeg om af en toe even te buurten. Een constructief (liefst positief..) commentaar is altijd welkom! Mits anders aangegeven zijn alle
02-03-2012
Het ongrijpbare imago
Vraag gewone mensen om je heen naar hun beeld van een bepaald merk of hun voorkeuren op dat gebied en je krijgt een bijna onontwarbare kluwen aan antwoorden. Mensen menen oprecht wat ze denken vaak en zeggen dat dan ook. Je hebt lieden die direct vallen voor de charme van een Nokia-telefoon, een Bjorn Borgslip of een Dunlop tennisracket. Vaak niet rationeel maar emotioneel onderbouwd. Merken doen er alles aan om onze emoties rond hun naamsbekendheid met feiten of fictie te staven. De suggestie van slaafvrij vervaardigde chocolade kan veel omzet toevoegen aan het bedrijfsresultaat, overmatige winsten zien we echter weer als ‘over onze ruggen verdiend’. Daar waar merken min of meer uit dezelfde koker komen en feitelijk niet van elkaar te onderscheiden zijn wordt het direct ingewikkelder. Toch lukt het marketeers, een beroepsgroep die in staat is om mensen ‘knollen voor citroenen te verkopen’ om zelfs dan nog een onderscheidend vermogen toe te voegen aan het product. Autoland is natuurlijk mijn achtertuin geweest, en nog. Daar kom je deze kruisbestuiving van technieken heel vaak tegen, maar meteen ook het vermogen om elk merk een eigen plekje te geven. Men speelt in op de emoties die ons allen niet vreemd zijn en geven het gevoel mee dat jij, slimme koper, iets heel bijzonders hebt uitgezocht voor het dagelijkse vervoer. Denk aan de meest verkochte ‘drieling’ van dit moment. Gebouwd in een op hoog toerende draaiende Tsjechische fabriek. Zelfde techniek, afkomstig van Daihatsu, maar uitgebracht als Citroen (C1), Toyota (Aygo) en Peugeot (107). Prijstechnisch aantrekkelijk, fiscaal voordelig, zuinig met brandstof en compact wat handig is bij het parkeren. Toch zijn er mensen die bij een verjaardag aan familie en vrienden omstandig weten uit te leggen waar het grote verschil zat tussen de ene of de andere kloon van de ander. Mensen kopen per se een Citroen of Toyota, voegen de unieke merkwaarden toe aan hun keuze en gaan genieten van hun ritjes in die kleine vierwieler. Dat doen ze ook bij Peugeot. Zonder dat men nu meteen weet wat nu het specifieke Franse is aan die auto, koopt men hem toch bewust. Een Peugeot staat immers voor ‘Frans’, ‘Levensstijl’, ‘historie’ en zo meer. En toch rijd je in een Japanse auto, die in Tsjechië werd gebouwd. Vreemd hoe onze geest dan te werk gaat. Toch is het juist dat merkgevoel dat door Peugeot professioneel wordt beetgepakt en gekoesterd in haar meer dan professionele Experience Center aan de A2 bij Breukelen. Meer dan vijftig van de allernieuwste modellen staan hier te glimmen, en nog een vijftig demonstratiewagens worden beschikbaar gesteld om proef te rijden. Men verkoopt er geen auto’s, maar merkgevoel. En met verve. Ik was er onlangs te gast en werd er zelf door aangestoken. Niet dat ik snel van mijn geloof te brengen ben, maar de wijze waarom men hier het merkgevoel toevoegt spreekt mij zeer aan. Als u in de buurt bent moet u toch eens langs gaan. U valt van de ene verbazing in de andere. Alles wat met Peugeot van doen heeft is er te zien of te beleven. Kijk, dat is omgaan met imago. Ook al worden sommige modellen dan helemaal niet in Frankrijk gebouwd, je krijgt toch trek in een lekker glaasje Franse wijn en een stukje fromage. Al hadden ze dat niet in de aanbieding toen ik er was. Maar dat kan nog komen…..
Was vanmiddag te gast in een verduisterde leeuwenkooi....en maakte een sneak preview mee van een model dat volgende week pas in Geneve staat te blinken...
Elders op mijn digitale domein beschreef ik al het bezoekje dat we onlangs brachten aan het fraaie Urk. We kwamen voor het ijs dat tegen de dijken aan kruide en toen we daarmee klaar waren en meer dan vijftig afbeeldingen hadden opgeslagen op de digitale kaartjes waren we toen aan ‘een bakkie’. Net als vorige keer dat we hier op bezoek waren, 18 mei vorig jaar, viel op dat je hier in de ochtend niet echt moet zijn voor het horeca-aanbod. De meeste zaken zijn gesloten en dus kwamen we uiteindelijk uit bij het zeer fraai ogende en lekker warme visrestaurant Baarssen. Gezellig druk. We werden geholpen door medewerker Jelle die er echt zin in had. Aardig, voorkomend en snel. Wellicht net iets te snel om de bestelling van een broodje met een overheerlijke haring alsnog af te leveren met een hele deken van uitjes. Specifiek niet om gevraagd, maar toch. Thee bleek heet, zoals het hoort, maar de cappuccino voor vrouwlief absoluut niet te drinken. Uit een automaat, en dat ding was niet goed afgesteld of zo. Het schuim lag al dood op de koffie voor je er aan begon. Een echt minpunt. De toiletruimte bleek ruim, onderverdeeld in mannen en vrouwengelegenheden, maar het stonk er verschrikkelijk. Dat was ook even minder. Wat wel weer meeviel was de rekening, men ontsteeg niet de prijs van bijvoorbeeld de Hema. Maar daar is de cappuccino wel lekker en is op sommige plekken de bediening ook even plezierig.
Baarssen heeft echt een prachtige winkel, erg aardige medewerkers, prachtig visaanbod, maar moet op die koffie toch nog eens oefenen s.v.p. Net als op dat toilet. Dat moet echt frisser! Rapportcijfer: 6,5
Terug kijken naar dit bijna afgelopen jaar doe ik persoonlijk met veel plezier. Los van de dingen die in het Meninggevers bestaan soms wat minder waren, dat schijn je toch sneller te vergeten dan de dingen in de macrowereld om ons heen. Zo komen bijv. de beelden van die Japanse aardbeving en tsunami sneller terug in de herinnering bij me dan de onmin die ik had met sommige amateurtjes op de helpdesk van weblog.nl. Het een maakt gewoon meer indruk dan het ander. 2011 was voor ons het jaar van de reisjes, ook al zat daar dit keer dan geen wat verdere Europese of intercontinentale bestemming bij. We reden dit jaar heel wat af. In het werkpaard, soms in een gele rups, maar wel regelmatig en met dat al genoemde plezier. We waren met vriendjes op stap, soms alleen of met zijn tweetjes. We logeerden hier of dan weer daar en werden soms verwend op een ongekende manier. We spraken waar het uitkwam tot diep in de nacht over diepzinnige zaken, lachten veel, huilden soms, werden weer eens boos of gewoon teleurgesteld. 2011 bleek geen ander jaar dan de voorgaande op die punten, maar soms waren de emoties dit keer wat intenser. We namen in de eerste helft van het jaar grote beslissingen die nu in een lastige economische situatie toch goed blijken te zijn uitgepakt. We moeten nog wat van die beslissingen nemen of plannen die we maakten echt gaan uitvoeren. Dat kan allemaal nog in 2012. Maar wat me naast al die persoonlijke en aan de liefhebberijen geknoopte ervaringen nog het meest bij zal blijven is toch de plekken die we zoal bezochten, de steden of dorpen die we bekeken, de mensen die we ontmoetten en de grenzen die we overschreden. Als ik de agenda er nog eens op na sla zie ik weer een hoop ‘firsts’ naast de nodige herhalingen van zetten uit eerdere jaren. We lieten onze eigen mooie stad zien aan weer een groepje zo gewaardeerde vrienden en kregen als retourcadeau het een en ander te zien van plekken in heel andere delen van ons mooie landje. Duitsland was ook weer ‘in’ dit jaar, maar bij de zuiderburen waren we ook weer uitgebreid te gast. Vooral Brussel kon ons bekoren. We aten weer te veel dit jaar en bewogen veel te weinig. We kochten ook weer teveel, maar dat hoort nu eenmaal bij het soort verzamelaars en lezers dat wij zijn. Kortom, het jaar 2011 is bijna afgelopen en wij hebben er zoals dat hoort enorm van genoten. Nu maar eens zien hoe we dat in 2012 gaan doen. Ik heb het maar niet over goede voornemens, ik beloof niemand meer iets op voorhand, neem niets aan als vanzelfsprekend en zie wel wat er allemaal van komt. Dat geeft meer rust. En vanuit die gemoedstoestand wens ik jullie allemaal een heerlijke en veilige jaarwisseling toe, en een goed begin van 2012. Wordt vast een goed jaar, als we er maar in blijven geloven…..
Als je jong bent bestaat er een zekere naïviteit ten aanzien van het vertrouwen dat je mag stellen in andere mensen. Of in dieren. Weet je veel als kind dat het aan een staart trekken van de altijd om je heen bewegende hond of kat door deze niet wordt gezien als welzijnverhogend voor het dier? Dan haalt zo’n beest uit pure waanhoop, angst of pijn een keer uit en weet jij meteen dat niet alles is wat het lijkt. Sommige kinderen lopen er trauma’s of verminkingen door op, anderen hooguit het besef dat andere wezens ook pijn kunnen lijden en dat je ze dus beter maar een beetje met rust kunt laten. Dat gaat ook zo met mensen. Je vertrouwt op je ouders, mits aanwezig, broers, zussen en andere familie. Later ook op je vriendjes op straat. Binnen een jaar of tien na de geboorte hebben veel kinderen al snel door dat het leven ook kan bestaan uit een fikse optelsom van teleurstellingen op juist dit gebied. En trek je als jong mens daardoor je eigen conclusies. Je wordt cynisch, neemt niet alles meer aan voor waar en bouwt op zeker moment steen voor steen een muurtje om je heen om je zo te beschermen tegen nog meer mogelijke schade. Anderen kiezen er voor om met open armen en geest te blijven staan voor alles wat van buiten komt en zo met liefde en begrip eventuele negatieve aanvallen af te slaan. Uiteraard zit tussen die twee werelden ook nog de nuance, maar goed, ik hoop dat ik mijn punt even heb kunnen maken. Een punt dat zich in de loop van een volwassen leven verder ontwikkelt. Want neem van mij maar aan dat al te veel vertrouwen in de medemens soms wat minder handig is en nogal eens meer wordt beschaamd dan alleen in de prille jeugd door de huispoes of hond. Als ik mij beperk tot N is 1 onderzoek zie ik wel dat ik heel wat keertjes aardig heb moeten bijten om oppervlakkige of wat diepere pijnpunten te kunnen verwerken. Als weer eens bleek dat je zeker in het doen van zaken niet echt kunt vertrouwen op allerlei toezeggingen of afspraken die met je worden gemaakt. Vaak voelde je het al aan ‘het eigen water’ dat dingen niet zo mooi waren als ze werden voorgespiegeld, maar ook roddel en achterklap bleken in dit verband vaak lastig te bestrijden middelen om jou onderuit te schoffelen. Er zijn mensen die daar hun levenswerk van maken. Nu is een keertje roddelen over….echt niet zo erg, de meeste kruideniers en dameskappers zijn er groot door geworden of zelfs landelijk bekend en je kunt er zelfs televisiebekendheid mee verkrijgen. Maar echt iemand die jou vertrouwt een dolk in de rug steken is kennelijk sinds het tijdperk van Julius Cesar voor velen een vorm van levensinvulling die mij zelf bijzonder tegen staat, maar bepaald niet om die reden kan worden uitgebannen. Dat roddelen beschadigt ook echt, het maakt kapot en bedenk maar dat er geen John Williams of ‘Familiediner’ meer bij kan helpen als zo iemand als ik zich verraden voelt. Mensen die er mee te maken kregen in het verleden weten hoe ik daar op reageer. Ook in 2011 moest er in dit verband weer worden ‘opgetreden’ en kreeg mijn cynische houding naar derden toe weer voldoende voedsel om me niet meer terug te laten zetten in en status van naïviteit. Wie niet wil moet maar voelen. Of niet, want eenmaal afscheid genomen hebbend is het voor mij ook definitief klaar. En ja, ik geef toe dat ik heel vroeger als kind inderdaad aan de staart van de huiskat heb getrokken en dat die meteen stevig blazend uithaalde. Dat ben IK niet vergeten. Vandaar dat onze huisdieren van nu mij in ieder geval volkomen kunnen vertrouwen………Jou ook?
Het was wel een bijzonder jaartje, dit nummer 2011! Onzekerheden over o.a. de toekomst van ons Europese financiële stelsel brachten niet bepaald altijd rust en vertrouwen. Dat merkten wij Nederlanders vaak allemaal aan den lijve. Het gaat soms even korter of langer niet zoals het moet. Maar ja, dan moet het maar zoals het gaat! Ook ik deed met mijn professionele deel van het dagelijks leven even wat ingrepen, veranderde van koers, zocht wat meer de luwte en vermeed al te lastige passages op een reis vol creatieve momenten en interessante bestemmingen. Waar het over die bestemmingen gaat; dit jaar bracht weer heel wat nieuwe binnen- en buitenlandse plekken waar we even langs gingen. Het werkpaard moest aardig draven om op zakelijk en privé-tripjes de inzittenden veilig en voordelig ter plekke te krijgen.
Toch wisselde ook bij de Meninggever hoop vaak af met vertrouwen, maaktemn deze emoties soms los wat voorheen vast zat en zo werd 2011 tenminste wel een interessant en goed te verteren jaar. Als we de verwachtingen die we vooral zakelijk daaraan stelden niet elke dag ter hand namen. Intussen staan we met zijn allen alweer voor de bekende feestdagen zoals altijd aan het einde van elk jaar en vieren we straks het feest van het licht gevolgd door de jaarwisseling naar een ongetwijfeld even interessant en uitdagend jaar als het huidige. Hoe we daarmee om zullen gaan is voor iedereen verschillend, voor elk van ons ook vaak anders. Zeker lijkt wel, dat de oude tijden niet meer zullen terugkomen. Veel is in de wereld om ons heen veranderd. Social media werden in 2011 belangrijker dan ooit. Communicatie met onze medemensen verloopt steeds meer digitaal. Die zorgt er ook voor dat hoe ver van elkaar af ook, we toch contact weten te houden en onze mening kunnen geven ook al zit niet iedereen daar altijd op te wachten. Van sommige collega’s nam ik dit jaar, met redenen omkleed, daarom afstand. Als zaken persoonlijk worden stop ik er geen moeite meer in. Communicatie moet nu eenmaal tweezijdig werken toch? Natuurlijk ben ik zelf ook wel eens scherp, maar dan gaat het altijd over de inhoud, nooit om de personen achter een tegenmeninggever. Maar dat weet je intussen wel toch?! Zo niet dan hoor ik het wel. Een goed voornemen er bij kan altijd!
Voor nu wens ik jou en de jouwen een paar heerlijke feestdagen toe en een prachtig begin van 2012. Geniet er van met volle teugen. Dat maakt het leven zo leuk, net als mijn contacten met de medebloggers, Facebookers en Twitteraars al zodanig ervaar.
Met feestelike groet,
Leo de Meninggever
www.altijdeenmening.wordpress.com
www.auto.blog.nl
www.bloggen.be/verzamelgek50
www.bloggen.be/luchtvaartmening
.
Zolang het themapark bestaat is er al een probleem met de financiering van het geheel. Logisch, want het Aviodrome heeft stevige ambities neergezet ooit en de toenmalige directie vulde al die wensen en verlangens met graagte in. Het ene historische vliegtuig was nog niet bij de nieuwe gebouwen op Lelystad Airport neergestreken of de volgende stond al weer op het verlanglijstje. Men dacht niet zozeer in economische modellen, maar vooral vanuit een luchtvaarthistorisch besef. En dat maakte dat er een collectie ontstond die bijna uniek is in de wereld. Van DC-2 tot Constellation, van Antonov 2 tot Boeing 747, het is allemaal aanwezig in die noordelijke hoek van Lelystad. Het Themapark geeft het voormalige vliegveldje in de polder allure. Men bouwde een deel van het oude en vooroorlogse Schiphol na, zette een heel stevige expositiehal neer met veel van het oude spul onder dak en plaatste de vliegwaardige collectie in een aparte hangaar aan de overzijde. Voor kinderen werd veel georganiseerd, er is een leuke horecagelegenheid en de overige faciliteiten zijn aantrekkelijk en goed bereikbaar. Lelystad ligt op ongeveer 40 minuten rijden vanaf Amsterdam, goed een uurtje van Zwolle vandaan en je kunt bij het Themapark goed parkeren, zij het betaald. De entree is ook best pittig, met een gezinnetje van vier mensen ben je een aardig bedragje verder, maar dat heeft van doen met de financiering van het geheel. En wie een dagje ‘pretpark’ doet in Nederland zal lachen om deze prijzen bij het Avriodrome. Men maakt ook geld bij de verhuur van ruimten aan bedrijven, en juist dat laatste onderdeel van de bedrijfsvoering staat tegenwoordig aardig onder druk. De financiële crisis zorgt voor terughoudendheid bij bedrijven en instellingen om ruimte te huren bij het Themapark. En dat nekt de geplande budgetten voor dit en volgend jaar. Het aantal bezoekers blijkt min of meer gelijk aan afgelopen jaren, kennelijk slaagt men nog niet voldoende in het neerzetten van het Aviodrome als pretlocatie. En nu zijn er onheilstijdingen rond het voortbestaan. Want, als de begroting weer eens een gat laat zien aan het einde van het jaar, sprongen normaal gesproken KLM en LH Schiphol bij. Ook de Postcodeloterij wilde nog wel eens een extra storting in de kas doen. Maar al deze stromen raken ook opgedroogd. En zo dreigt een van de mooiste collecties van ons land verloren te gaan en het vliegveld Lelystad haar grootste magneet kwijt te raken. Een onvergeeflijke blunder als verantwoordelijke bestuurders dit zouden toestaan. Hier hoort dus wel subsidie naartoe te gaan, dit park dient een groot doel. Want we hebben in het verleden al zo vaak en veel aan industrieel erfgoed verkwanseld. Waar KLM nu grif Fokker 100’s uitdeelt, was men vroeger niet te beroerd om alle oude kisten te slopen of te verkopen. Zo missen we nog een DC-6, DC-7C, DC-8, DC-9, DC-10, een 737-300 (worden nu op Southend gesloopt!) en zo meer. Een 767 van Martinair zou zeker passen. En wat te denken van een Convair 340, Vickers Viscount, Electra??? Allemaal verdwenen. En ooit zo belangrijk geweest voor onze nationale luchtvaart. Net als een Fokker F28. Alleen om die redenen al moet het Aviodrome worden gered van de ondergang. Een actie lijkt me geen overbodige actie! Zeker binnen de politiek!
Je snapt niet dat iemand die zelf blogt anderen het recht meent te moeten ontzeggen datzelfde te doen. Ik heb het over de collega-amateur Melody. Naast haar al dan niet bestaande werkzaamheden voor haar dagelijks brood doet ze goed werk voor de helpdesk van Weblog.nl dat nu zo in zwaar weer zit. Al ruim dertien dagen staan 380.000 blogs op ‘zwart’ omdat men bij die club op e.o.a. wijze de problemen van een migratie niet onder controle krijgt. Dat op zich is uiterst vervelend, maar het is maar de vraag of je van de gebruikers mag vragen om inzicht, medelijden of begrip. Mensen willen bloggen, ook al vindt Melody dat al die mensen dit volgens haar meestal doen voor de ‘kat zijn viool’. Wie de kwaliteit van haar eigen blogs er nog eens op nakijkt vraagt zich wellicht af of zij degene moet zijn die de eerste steen mag gooien. Veel erger is het dat zij wild om zich heen slaat naar haar eigen collega’s en dan in haar reactievlakken slechts de positieve reageerders een plekje gunt. Natuurlijk was mijn reactie niet naar haar zin en verdween die in haar volle prullenbak. Maar ook mij zeer bekende bloggers die het waagden ook maar iets negatiefs te uiten over de problemen bij weblog.nl werden in de ban gedaan. Eventuele Faceboook en Twittercontacten werden door haar ook losgemaakt. Melody op oorlogspad. Maar ja, ze mag het van mij allemaal persoonlijk opnemen, het gaat toch slechts om onvrede over een de situatie zoals die nu al een dag of dertien voortduurt in relatie tot Weblog.nl. 13 dagen lang ligt de boel er door die migratie uit. En van ons gebruikers wordt verwacht dat we stil blijven en onze frustraties geen enkele weg laten gaan. Althans zo is de strekking van het zeer wonderlijke weblog zoals door Melody online is gezet. Waarbij ze mensen met kritiek bij het grof vuil zet als onmondige kinderen. Dat lijkt mij op zijn minst klantonvriendelijk, als ik haar niet persoonlijk zou kennen zou ik twijfelen aan haar geschiktheid voor de job die ze voor WL doet. Ooit, er was een WLM in Lelystad, zat ik naast haar en hadden we een genoeglijke middag met koffie en taart. Ze babbelde aan een stuk door over haar eigen wereldje, vermeed zaken als de migratie van 2010 waar veel bloggers ook toen al schade van ondervonden. Want voor Melody tellen andere bloggers niet. Slechts haar blog doet er toe, net als haar mening. Zelden heb ik zoveel reacties gekregen via mail, Facebook, Twitter en zelfs telefonisch, als dit keer. Bloggers zijn het met mij en mijn kritische collega’s eens en kondigen drastische maatregelen aan. Als dat het resultaat is van dat fijne en gefrustreerde weblogtypetje dan zal men bij Weblog.nl wel blij met haar zijn. Bloggen is echt niet de wereld, het is niet hetzelfde als reizen, lekker eten, lieve vrienden of vriendinnen en het vergaren van kennis. Maar het is voor veel mensen wel belangrijk. En die lol mag je niet worden ontzegd door wat er nu allemaal plaatsvindt. De zoektocht naar het beste alternatief is begonnen. Met dank aan types als Melody die meent dat de helpdesk iets is als het Politburo in de DDR. Wie kritiek heeft krijgt de roe……Alleen bestaat die DDR niet meer en zijn mensen in dit opzicht allemaal gelijkwaardig aan elkaar. De meeste leiders uit dat land kwamen voor de val. En dat lijkt mij voor Melody ook het beste. Stop met dat werk lieve meid, je kunt het qua karakter helemaal niet aan….
Natuurlijk is de situatie lastig, en heeft een burgemeester niet allerlei middelen om het iedereen naar de zin te maken. Maar je moet wel altijd zorgen dat je de sfeer van partijdigheid vermijdt. Dat nu deed de door de PvdA ooit in Utrecht geparachuteerde burgemeester Wolfsen niet. Hij deed eigenlijk helemaal niets. En dat niets had toch tenminste ‘iets’ kunnen zijn als hij daadkrachtig was geweest en zijn autochtone burgers had willen beschermen tegen agressie en straatterreur uit de hoek van Marokkaanse rotjochies. Want die waren de oorzaak van veel ellende voor een homopaar dat zich had gevestigd in een nieuwbouwwijk in het Almere van de stad Utrecht, Leidsche Rijn. Voor veel Utrechtenaren is die nieuwbouwstad een uitkomst, immers, je koopt of huurt er een fraai en betaalbaar huis met tuin en frisse lucht. En je bent wat verlost van de in de oude stad toch wat als lastig ervaren ‘voordelen’ van de Multiculturele samenleving. Even weg uit de sfeer van intimidatie en zgn. lichte criminaliteit. De twee homoseksuele heren die de ongewilde hoofdrol speelden in het latere conflict met hun intolerante buren hadden dit idee ook. Maar zoals zo vaak worden er in die nieuwbouwwijken ook sociale woningen neergezet en worden deze toegewezen aan gezinnen met een wat lager inkomen en een andere sociale structuur. Althans zo lijkt het te zijn gegaan. Hoe dan ook, toen het paar de eigen woning met smaak hadden ingericht bleek al snel dat hun allochtone jonge buurtgenoten niet gediend waren van een stel ‘flikkers’ in hun wijk en begon de terreur. Van bekraste auto tot lek steken van banden, van schelden en schreeuwen tot vuil in de tuin. Aankloppen bij de politie bleek maar heel weinig soelaas te bieden. Die komen wel voor een overtreding van de snelheid of het niet brandende achterlichtje op de fiets, maar niet voor een mogelijk conflict met asociale buren. En al helemaal niet als het daarbij gaat om mensen van Marokkaanse herkomst. Voor je het weet heb je een aanklacht wegens discriminatie aan je broek. Nee, men hield zich aan de regels, en deed net als het gemeentebestuur onder leiding van Wolfsen niets! Het paar trok haar conclusies. En verhuisde. Net als mensen uit de Amsterdamse achterstandwijken dat deden na dit soort terreur. En Wolfsen kijkt met enige ingehouden trots terug op hoe hij de situatie heeft opgelost. Zie je wel, als je niets doet komt het ook vaak op zijn pootjes terecht (..). Heerlijk toch die semilinkse bestuurders. De een doet niets, de ander drinkt liever thee in de moskee om de ‘gemoederen tot bedaren te brengen’. En intussen laat men het probleem over aan anderen om op te lossen. En kijkt in verwondering naar de polls waarin de PVV maar blijft groeien en de PvdA daalt met de snelheid van een uitgebluste komeet. Je zou toch denken dat er iemand bij die club toch eens na zou gaan denken. Maar nee, het ligt uiteraard aan die domme, slecht geïnformeerde kiezers. Want de PVV is een gezwel, al die rechts-extremisten die een uitweg zoeken. Voor je het weet heb je straatterreur. En daar moeten we met zijn allen voor waken en tegen optreden. Ja ja. Intussen wens ik al homoparen en mensen van joodse afkomst die in soortgelijke situaties verkeren als dat arme homopaar in Utrecht sterkte. Van de PvdA moet je het duidelijk niet hebben in soortgelijke situaties. Het is de partij geworden waarvan die A (ooit Arbeiders) staat voor: de Andere kant opkijken!
Ik ben Leo, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Leo.
Ik ben een man en woon in Amsterdam (NL) en mijn beroep is Zelfsstandig en onafhankelijk communicatie-adviseur.
Ik ben geboren op 06/01/1900 en ben nu dus 112 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Luchtvaart, auto's, reizen, fotografie, lezen, verzamelen, modelbouw, huisdieren.
Sinds 2006 schrijf ik al mijn mening op via een vergelijkbaar weblog. Helaas is het me niet mogelijk gebleken door te ga
Ik ben Leo, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Leo.
