 |
|
|
| A man is happiest when there is a balance between his needs and his possessions - Trevanian, Shibumi |
|
|
| 09-02-2012 |
 Broekzakbellers |
Laatst hoorde ik het op tv, in een item over het alarmnummer. Dat het in het leeuwendeel van de gevallen, maak er een paar leeuwen van, voor de kat haar kut wordt gebeld. Pubers die zich vervelen, verwarde oudjes, of 'die van mij staat ook altijd paraat.' Maar in de toptien staat ook een categorie die mij een o ja-belevenis gaf: broekzakbellers. Het werd niet uitgelegd, maar ik begreep meteen waarover het ging. Omdat ik er zelf vaak last van heb (gehad.)
Kijk, het zit zo. De een zegt Adriaan tegen me, de ander Aad. Het zijn woorden van gelijke strekking, ik weet meteen dat het mij betreft. Mijn telefoonnummer is in enkele mobiele telefoons terecht gekomen, of hoe die dingen tegenwoordig ook mogen heten. Bij Aad-zeggers dus onder Aad. Hoe vooraan het in het alfabet wil je het hebben? Dan liep zo'n figuur met 'Aad' in zijn lijst ergens tegenaan, of hij maakte een enthousiaste danspas. Wat hij ook deed, er werd een knopje van zijn mobiele telefoon, zo heetten die dingen toen nog, ingedrukt. Hoe vaak ik niet met de hoorn in mijn hand hallo heb gezegd? Dat grenst aan pico.
Ooit belde dat ding van een vriend, aan het eind van de middag. Naar de geluiden te oordelen was hij op een recepitie of zoiets degelijks. Degelijks. Ik hoorde hem in elk geval telkens om een glas rode wijn vragen, zonder 'wat krijg je van me?' of 'zet het maar op de rekening.' Hij zoop gratis en veel. Zeker drie uur heb ik genoten, maar de details weet ik niet meer. Die zou ik natuurlijk kunnen verzinnen, voor deze blog, maar ik heb geen ervaring met het rijden van een scheve schaats (wink, wink: Elfstedentocht, ook hier.) Wat ik niet zal vergeten is dat hij een meid versierde. 'Zie je die geile rooie daar?' hoorde ik hem tegen een vriend zeggen. Een betere beschrijving van het mokkel heb ik niet. Ja, ook nog iets met borsten. Het is een lange nacht geworden, waarvan ik dus maar een stukje heb meegepikt.
De volgende dag heb ik hem gebeld. 'Hé, goser, je moet me helpen. Ik doe een onderzoek naar overspelsmoezen: wat zeg je tegen je vrouw als je een paar uur te laat bent, maar ook: wat zeg je als je de hele nacht niet thuis bent geweest? Wat heb jij bijvoorbeeld vanochtend tegen je vrouw gezegd?'
Sindsdien geeft hij me trouw iedere maand vijftig euri.
Ik ruik een markt.
|
|
|
|
|
| 08-02-2012 |
| Kjûltoer |
Weet je dat de Friezen ruim 2500 jaar geleden al zeer kunstzinnig waren? Archeologen die in de buurt van Tsitsum naar resten van Sjouk de Beer, alias de Reus van Tsitsum, aan het graven waren hebben op tien meter diepte een ijssculptuur gevonden. Diverse onderzoeken, die jij en ik niet begrijpen, hebben uitgewezen dat dit sculptuur omstreeks 500 voor onze jaartelling is uitgehakt. Veel is het niet: het is vijfentwintig centimeter hoog en het stelt een mansfiguur voor, gekleed in huiden. Voorlopig ligt het in de vrieskist van snackbar Dolle Dries in Midsummerwierdem. De fondsen ontbreken om een koelwagen te huren en het ijssculptuur naar het Frîsk Heitenlân Museum te vervoeren. Bovendien heeft het museum geen vrieskist; ook daarvoor ontbreken de fondsen.
Zie je de beelden van de beelden nog voor je? Boeddha's uitgehakt in een bergwand? Dat de Taliban ze opbliezen? Afschuwelijk, maar wel eerlijk. Met springstof werd vernietigd wat hen stak. Dit kabinet doet precies hetzelfde, maar geleidelijk aan met zalvende bewoordingen en met steun van een meerderheid in de Kamer. Weg met de cultuur, want het is een afgodsbeeld van de linkse parochie. Niet wordt er voor de ogen van het volk een lading dynamiet tot ontploffing gebracht, het gebeurt gluiperig, via een omweg. We moeten bezuinigen! Stap voor stap worden de poten onder wat van waarde is weggezaagd.
Dan staan we straks met lege handen. Maar we mogen ons wel met 130 km/u naar de laatst overgebleven musea, toneel- en balletvoorstellingen, bibliotheken en meer unieke plekken spoeden.
Het voorvoegsel pico, bijvoorbeeld in picogram, betekent 10 tot de -12de. Vijf picogram is dus vijf tot de min-biljoenste gram. Ja, het duizelt mij ook: hoe hebben ze op de tweede rustdag van de Tour de France van 2010 in hemelsnaam die hoeveelheid clenbuterol in het bloed van de Spaanse renner Alberto Contador kunnen vinden? Een middel dat wordt gebruikt voor astmatische paarden omdat het de luchtwegen verwijdt en door bodybuilders omdat zij geloven dat het de werking heeft van anabole steroïden: prestatieverhogend.
Na lang steggelen, het is inmiddels februari 2012, heeft het internationale sporttribunaal CAS besloten om Contador vanwege die vleug clenbuterol voor twee jaar te schorsen. Met terugwerkende kracht, dat wel: de renner mag komende augustus weer aan wedstrijden meedoen, maar moet onder andere zijn Tourzege van 2010 en zijn Girozege van 2011 inleveren. Bovendien krijgt hij waarschijnlijk nog een boete van meer dan twee miljoen euri. Regelrechte broodroof. Mierenneukers zijn het bij het CAS.
|
|
|
|
|
| 07-02-2012 |
| Een onvoltooide |
De instanties, ik bedoel, de organen waar je iets mee te maken krijgt als je wilt wonen, als je ziek bent, als je op reis wil, als je een bord aan je gevel wil hangen, als je een dakkapel wil laten weghalen, als je de kanskaart hebt gekregen 'Goed voor eenmaal gratis schijten in het bos' en die wil verzilveren, als je ergens je boot wil aanmeren, als je binnen een straal van driehonderd meter van het Binnenhof een scheet wil laten, je kan het zo gek niet bedenken – ik doe mijn best – of er is al een instantie voor. En daar krijg je mee te maken, vroeg of laat, in elk geval ongelegen.
Instanties hebben loketten, dat je je in levende lijve meldt omdat je geen zin hebt om thuis, telefonisch, uitgebreide keuzemenu's door te worstelen. Loketten wijzen je door naar andere loketten, maar tot het hart van de instantie geraak je nooit. Maar soms heb je beet. Dan krijg je iemand te spreken die niet achter een loket zit maar twee kamers verderop. Al tijdens het inleidend gebabbel lees je, op verzoek, je ziekenfondspas en je id-kaart voor. Zonder dat je er erg in hebt ben je ineens cliënt. Andere instanties zullen volgen.
De woorden die iedere keer bij verkiezingen in alle partijprogramma's te vinden zijn: één loket. Alle instanties verzameld achter één loket en dat je van daar doorgestuurd wordt naar precies die ambtenaar of ingehuurde die van toeten én blazen weet. Edoch.
Verschillende instanties vragen van hun cliënten een eigen bijdrage. Eén loket betekent, affijn, maak vandaag weer eens zelf het verhaaltje af.
|
|
|
|
|
| 06-02-2012 |
| Klimaatinvloeden |
Koud? Als de boeren ijs schijten achter de kachel, dán is het koud. Bij Hart van Nederland zag ik dat op sommge plekken de boeren dat al doen. Naspoelen met Berenburger. Het kwik daalt, er valt wat sneeuw en het hele land staat op zijn kop. Tot in het absurde, alsof gewoon op zijn kop al niet gek genoeg is. Voorbeeldje. Je weet (of niet) dat ik nauwelijks Waus & Pitteman kijk. Een amusementsprogramma op de late avond dat pretendeert een actualiteitenrubriek te zijn is niet mijn pakkie-an. Verloren tijd. Men neme een paardrijdster, een arts zonder grenzen, een parlementslid en een voetbaltrainer, men smede het tot één geheel. Een klus de onmogelijk te klaren is, ook niet door het Gouden Duo. Edoch. Vrijdagmiddag heb ik naar de herhaling gekeken: ik had wat beters te doen, maar ik wilde even onderuit hangen.
Vraag me niet wie de gasten in die uitzending waren, want ze gingen oog en oor in en uit. Misschien iets met Willem Holleeder of met de Elfstedentocht, dieper zal het niet zijn gegaan. Plots verscheen er een bericht onder in beeld: om 16.29 een extra journaal. Mijn eerste gedachte: Beatrix gaat de scepter doorgeven, de tv zal de komende dagen oranje kleuren. Over twee weken zit ze als pensionada in Buitenhof. Maar nee. Om 16.29 meldde ons het pratende hoofd van dienst dat het sneeuwde en dat er files stonden. Problemen op het spoor. Heftig. Met een laatste krachtsinspanning heb ik de tv uitgezet. De rest van de avond heb ik zitten nahijgen.
Zo is het ze weer gelukt, de gedeugstooncoalitie. Want dat Rutte cs achter deze weersomstandigheden zitten snappen zelfs Henk, Ingrid en Alexander. Ze laten de oren weer hangen naar de gedoogpartner. Die heeft gezegd: zorg voor sneeuw en ijs en zeer lage temperaturen, dan weten die niet-westerse potverteerders niet hoe snel ze thuis moeten komen. Dat is deels gelukt, maar niet met de groep die Gekke Geert in gedachten had. Wie zijn vertrokken, zijn de Friezen. In het dagelijks leven struikel je over de Friezen, hier in de stad der steden. Er is zelfs sinds jaar en dag een vereniging Friezen in De Haag. Dat staat een behoorlijke integratie in de weg. De godganse dag usmemmen ze met elkaar en moeten in winkels aanwijzen wat ze willen hebben. Criminaliteitscijfers naar provincie van herkomst zijn nergens te vinden.
Van de Haagse Friese gemeenschap zijn de meesten teruggekeerd naar het heitenlân om koek & zopie en de bloemetjes buiten te zetten. Als het gaat dooien, komen ze terug, wordt gevreesd.
Dan ben ik bijna zestig, nog luttele maanden en het is zo ver, en dan mag ik wel traag van begrip zijn, maar ik heb een hoop geleerd in die tijd. Dus als je me vraagt: heb je nog een goede raad voor de jeugd van nu, zeg ik volmondig: ja.
|
|
|
|
|
| 05-02-2012 |
| Het spook van de beurs |
Na een aantal jaren achter de geraniums te hebben gesleten (lees: lidcactus en clivia), voel ik de laatste tijd de onbedwingbare behoefte iets te gaan doen. Vreemd: de uren achter de planten, op de bank met een kat en een boek op schoot, zijn mij altijd zeer welbesteed overgekomen. En dan zou ik nu iets gaan doen? Direct gevaar is er niet, ik heb altijd heel goed de neiging tot enige activiteit weten te onderdrukken. Maar, zanikt een stemmetje als bagger in mijn achterhoofd, als je nou met weinig inspanning binnen afzienbare tijd een aardig kapitaaltje bijeen weet te graaien? Daar heb ik wel oren naar, zolang ik maar geen kennis hoef te maken met de ruggen waarover ik dit doe. Niet dat ik zonodig voor mezelf een kapitaaltje wil vergaren. Nee, dat geld ga ik uitdelen, opdat mensen me aardig vinden.
Tijdens het ontbijt, Krant op schoot, werd mij een suggestie in dezelfde schoot geworpen: laat ik me eens voor een tijdje als financieel specialist aan een woningbouwcorporatie verhuren. Een tonnetje of vijf per jaar ex bonus moet er makkelijk uit te slepen zijn. Mijn plusser-dan-pluspunt? Ik heb de ballen verstand van de financiële wereld. Weliswaar heb ik in 1968 met schitterende cijfers mijn middenstandsdiploma gehaald, maar dat kun je me nu niet meer aanrekenen. Het is verjaard, de kennis is down the drain. Iedere gladde bankjongen kan mij enthousiast de poeplap laten trekken, dat wil zeggen die van de corporatie, om te investeren in om het even welke constructie. Ik heb het toch niet in de gaten. Kom maar op met je rommelhypotheken.
Om aan te geven dat ik echt geen verstand van de financiële wereld heb, het volgende. Ik las zojuist, een paar dagen terug – wanneer houdt zojuist op en begint ooit - dat Facebook in 2011 een omzet had van 3,7 miljard dollar, met een winst 1 miljard. De specialisten, zij die na hun middenstandsdiploma wel zijn doorgegaan, schatten de waarde van Facebook bij een beursgang op 100 miljard! Dus bij gelijkblijvende winst heb je in honderd jaar je geld eruit. Wauw. Mijn nuchtere verstand zegt: zie hier de volgende zeepbel. Maar als financieel specialist van een woningbouwcorporatie, een pensioenfonds kan ook, zou ik zeggen: kopen die aandelen, laat de vrachtwagens voorrijden.
Nee, ik heb geen profiel op Facebook, ik heb van mezelf al een profiel. Het aanzien waard: vooral en face maar dan een kwartslag gedraaid.
|
|
|
|
|
| 04-02-2012 |
| Heb je daar een kat of ben je blij me te zien? |
Zojuist mijn dagelijkse rondje Google gemaakt, een rondje van 5.31! De hamvraag was dit maal: waar komt de uitdrukking een kat in de zak kopen vandaan. Het intrigeert mij, omdat het voor iets negatiefs staat. Als je een kat in de zak koopt, ben je belazerd. Kom nou. Ik zou me als koper juist zeer verguld voelen. Maar wat is nou de herkomst van deze onzalige uitdrukking. Je raadt het al: ik kwam uit bij de wisseldaalder (Vlaams: heksenpenning, Duits: Blutpfennig, Engels: hatchpenny).
Een wisseldaalder is een muntstuk dat na iedere transactie weer terugkeert in de portemonnee van de oorspronkelijke eigenaar. Dat zou tof zijn bij het boodschappen doen, maar maak er dan wel een wissel-vijftig-euri-biljet van. Google vertelt, via via: 'Het probleem was, hoe aan zo'n geldstuk te komen. Vele sagen beschrijven een manier om een wisseldaalder te bemachtigen. Dat dit vaak niet met rechte dingen toeging (sic) blijkt uit het feit dat in de meeste van deze verhalen de duivel een grote rol speelt. Het bekendste is wel die, waarbij men een kat in een zak moest stoppen en om middernacht op een kruispunt gaan staan. Dan kwam er een voorbijganger die vroeg wat je in de zak had. “Een haas,” moest je dan zeggen, waarop de vreemdeling te kennen gaf deze te willen kopen. Als betaling kreeg je de begeerde daalder. Je moest dan wel maken dat je wegkwam, want als de man (natuurlijk de duivel zelf) doorkreeg wat hij had gekocht, zou hij de verkoper zonder twijfel molesteren.'
Of het hier een levend of dood dier betreft, wordt niet vermeld. Maar indien levend: als de haas een kat blijkt te zijn, spring ik een gat in de lucht en roep: 'Wausje, Skitty, Kim, Kat, Balzac en Hanks: we hebben er weer een.' Dan komen zij kopjes geven.
Omdat ik toch zat te googlen, ben ik ook nog even achter oud-scheidsrechter Leo Horn aan gegaan; dat alles nog steeds binnen de 5.31. De ouderen ons zullen zich hem nog wel herinneren. Een eigenzinnig stuk vreten. Hij had de bijnaam 'de kattenmepper'. Hoe dat zo? Horn was jachtliefhebber, hij schoot liever dan dat hij floot. In het voorjaar van 1963 schoot hij op een door hem gehuurd jachtterrein in de Noordoostpolder een poes dood. Achteraf beweerde hij dat het een verwilderde kat was. Toen hij het dier wilde laten schrikken 'sprong deze pardoes in de baan van de kogel'. Jaja. Het was geen verwilderde kat maar het huisdier van de kinderen van een nabijgelegen boerderij. Die kinderen lopen vandaag de dag nog de deur plat bij de geestelijke gezondheidszorg. Horn is in1995 heengegaan, met in een zak van zijn houten jas de kanskaart: ' Ga direct naar de hel, ga niet langs af, u ontvangt geen cent.'
|
|
|
|
|
| 03-02-2012 |
| Broodje kat |
Ken je het verhaal van de kat die door zijn blikopeners achter werd gelaten toen zij verkasten naar een huis op zo'n driehonderd kilometer afstand van de oude stek? En dat hij zich na een maandenlange tocht weer bij hen heeft gevoegd? Ken je dat verhaal? Veelvuldig voorpaginanieuws van de verschillende Dorpsbodes en de T.? In der loop der tijd heb ik het een aantal keren gehoord, zij het dat de afstand steeds een andere was. Het record staat op vierhonderdzeventig kilometer, hemelsbreed. De recordtijd is zesenhalve week. En gij geleuft dah?
Misschien zul je verzuchten: daar heb je die fantasieloze, verzuurde skepticus weer, maar ik geloof er geen reet van. Alleen al omdat katten zich meer aan hun woonomgeving hechten dan aan degene die aait en voert. Bovendien zijn katten intelligente beesten. Dacht je nou echt dat ze achter lui aan gaan die hen in de steek hebben gelaten? Bekijk het maar, denkt een kat. Maar dan nog. Hij is niet als een duif rechtstreeks op zijn doel afgegaan, zelfs duiven kunnen de weg niet vinden naar een plaats die niet 'thuis' is.
Hoe heeft het dier de verblijfplaats van het tuig dan weten te vinden? Zou het zijn neus achterna zijn gegaan? Dan moeten zijn blikopeners wel erg hebben gestonken, want in vergelijking met een hond stelt het reukvermogen van katten niet zo veel voor. Goed, ze ruiken nog altijd vier maal beter dan de mens, maar maandenlang een geurspoor volgen is ook voor hen bovenkattelijk. Wat dan? Wat heeft het dier op hun spoor gezet? Is er een adreswijziging gekomen die duidelijk gearticuleerd aan hem is voorgelezen? Dat de kat het adres in zijn TomTom heeft ingevoerd? Of was het een echte kaartlezer, op pad met een set wandelroutes van de ANWB?
Nee. We kunnen dit verhaal met een gerust hart naar het land der fabelen verwijzen (waar ook het gedachtengoed van Geert Wilders te vinden is, maar dat is een ander verhaal.)
Of er is een god in het spel geweest. Dat kan ook natuurlijk.
Dat een kat altijd op zijn pootjes neerkomt is ook een fabel. Probeer maar.
|
|
|
|
|
| 02-02-2012 |
| Kattenmepster |
Op seksueel gebied botert het niet zo tussen Alain en Camille. Dat is voor niemand leuk, maar zij zijn net getrouwd en dan is seks nog een essentie. Bijna net zo belangrijk als de hypotheek. Alain heeft een poes, Saha, en de twee zijn dol op elkaar. Camille wordt stinkend jaloers, gaat Saha als rivale zien. Op die onzalige middag bevinden zij zich samen op een balkon, de deur naar de kamer zit dicht. De flat ligt op de negende verdieping. Heen en weer: zit Saha op de balustrade, gaat Camille op die plek leunen, zit Saha op de grond, moet het mens daar ineens staan. 'Saha vluchtte met overleg, sprong zorgvuldig, hield haar ogen op haar tegenstandster gericht en liet zich noch tot woede noch tot nederigheid verleiden. De uiterste emotie, de doodsangst, maakten de gevoelige zool van haar pootjes nat van zweet, dat een bloemetjespatroon achterliet op de cementen balkonvloer.'
Even is Camille afgeleid. Ze ziet dat de zon ondergaat, kijkt op haar horloge en denkt in de kamer geluiden te horen. 'Saha voelde de vastbeslotenheid van haar vijandin wankelen, aarzelde op de balustrade en Camille, beide armen vooruitgestoken, stootte haar in de afgrond. Ze hoorde nog het krassen van de nagels op het pleister van de muur, zag nog het blauwe lichaampje van Saha zich in S-vorm aan de lucht vastklampen met de opwaartse kracht van een forel, deed toen een stap terug en leunde tegen de muur. Ze toonde geen enkele behoefte om naar beneden te kijken in het moestuintje dat door nieuwe stenen was omheind.'
Saha heeft het gered! Ze is zes verdiepingen lager op een zonnescherm terecht gekomen en vanaf daar verder gestuiterd naar het moestuintje. Als Alain bij het flatgebouw aankomt, vindt hij het beestje. Dolgelukkig draagt hij haar het huis binnen. 'Camille, kijk toch eens.' Als Camille obligaat de poes wil aaien, begint deze te blazen en te bijten. Langzaam dringt tot Alain het besef door dat zij het dier naar beneden heeft gegooid. Wat doet de hansworst, de droplul, de zakkenwasser? Hij maakt het uit.
Ik zou haar met koffers en al van negenhoog naar beneden hebben geflikkerd. Maar goed, ik heb het verhaal niet verzonnen. Het is van Colette en het heet De Kat (La Chatte, 1933).
|
|
|
|
|
| 01-02-2012 |
| He's the Kimbo wizzard |
Ken je dat, het beeld? Een kat die wel een half uur volkomen stil ins Blaue hinein staart? Dat je het idee krijgt: die filosofeert? Met zes katten in huis maak ik het regelmatig mee. Wat nou het gekke is: ze doen het echt, katten, filosoferen. Als je me niet gelooft moet je zoeken op het net, heb ik ook gedaan. Katten denken tweemaal daags heel diep na, met uitschieters naar boven en beneden. Wat boven is en wat beneden hangt van je instelling af. Een onderzoeksteam van een Texaanse universiteit heeft jarenlang proeven gedaan met katten, waarbij de hersenen van de beestjes wekenlang klokje rond werden gescand. Ze hebben gevonden dat in de staar/denkpauzes delen van de hersenen met elkaar in verbinding staan die de rest van de dag nauwelijks een signaal uitzenden. Laat staan ontvangen. In de loop der tijd verandert het contact tussen de delen, op een manier die de geleerden niet anders kunnen uitleggen als: ze begrijpt het. Het filosofische probleem dat de kat zichzelf had voorgelegd heeft ze opgelost, ze zou het exact onder woorden kunnen brengen. Maar daar zit de crux, of ligt, of wat doen cruxen eigenlijk? Katten kunnen niet praten, zij kunnen geen woorden vormen. Als ze iets proberen te zeggen klinkt er slechts: miauw. Je aait wat, je geeft wat eten, terwijl het beestje je misschien de oplossing van de laatste stelling van Fermat vertelt, je weet wel: het is onmogelijk een macht hoger dan de tweede op te delen in twee machten met diezelfde graad. Niet wetende dat het bewijs van die stelling al een tijdje terug is gevonden, want kranten lezen kunnen katten ook niet. Sterker nog: als ik een krant voor mijn katten neerleg, gaan ze erop zitten scheiten. Dat maakt het extra bijzonder: ze lezen geen boek! Hoe ze dan tot hun wijsheid komen? Ze vangen eens wat op, ze kijken eens mee naar een serieus programma, maar de kennis gaat voornamelijk van moeder op dochter. Een kattensamenleving is een matriarchale samenleving. Nu hebben die geleerden in Texas alleen maar proeven gedaan met poezen, niet met katers. Omdat ze wisten: als er verstand in de soort zit, zit het bij de vrouwtjes. Een team in Utrecht wil ook katers onderzoeken. Gecastreerde en ongecastreerde: ze kijken meteen of er verschil tussen die twee groepen is. Om aan katers te komen hebben ze kleine advertenties geplaatst, misschien heb je er een gezien. Mijn plan is om Kim beschikbaar te stellen. Kim zal de gemiddelden naar zich toe trekken, omlaaghalen. Laat ik het zo zeggen: Kimbo heeft het warme water niet uitgevonden, je zal Kim alléén maar zien staren.
|
|
|
|
|
| 31-01-2012 |
| Er zijn wolken tussen hemel en aarde |
Vanochtend om half tien ging de telefoon. Bel mij nooit vóór elven! Dat heeft niets uit te staan met luiheid, maar met dagritme. Toevallig stapte ik net op dat moment mijn huisje binnen. Het was een vage kennis die belde. 'Zo, Bontebal, weer een paar dagen geen log. Geen zin?' 'Onder andere, maar ik ben een paar dagen weggeweest.' 'Waar ben je geweest?' 'Dat gaat je niets aan.' De waarheid is dat ik niet durf te vertellen waar ik ben geweest. Ook niet op deze blog. Laat ik er dit over zeggen. In de nacht van zaterdag op zondag ben ik weggegaan. Er gebeurde iets voor de deur, er was iets voor de deur, meer wil ik er niet over kwijt. Vanochtend om half tien ben ik dus weer, via een omweg, thuisgekomen.
Toch enige uitleg? Hier links bij mijn links staat ook een link naar Stichting Skepsis. De Stichting haalt, wel onderbouwd, alles omver wat riekt naar het bovennatuurlijke en erger. Die link staat er niet voor niets: zelf ben ik ook skepticus. Alternatieve geneeswijzen? Boel shit. Mocht het echt mogelijk zijn met naaldjes (accupunctuur) of een wiggelroede ziektes te genezen, had ieder zich respecterend ziekenhuis allang een afdeling met die methoden gehad. En ufo's? Alsjeblieft zeg. Wat niet in Matthijs Draait Door komt (de bemanning van zo'n ding) bestaat niet.
Laat ik tot slot een brief citeren die wetenschapper Dap Hartman, toch niet een van de minsten, aan ene Paul Harmans heeft gestuurd, een man die zeer geïnteresseerd is in ufo's. Hartman zet ufo's op één lijn met 'ESP (buitenzintuigelijke waarneming), astrologie, contact met overleden personen, lepels buigen, homeopathie, faith healing, prepetuum mobiles en allerhande conspiracy theories.'
Kortom, ik kan, wil en durf niet te zeggen waar ik ben geweest. Zo. En dan ga ik nu even mijn aura lezen, want daar was ik vandaag nog niet aan toe gekomen.
|
|
|
|
|
|
|
| E-mail mij |
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
|
|
|
|
