Foto
Inhoud blog
  • De weg kwijt
  • Waar is die beschermmuur naartoe?
  • Schok
  • een ritme en rust
  • Zin
  • het voelt allemaal zo vreemd
    Blog als favoriet !
    Foto
    Laatste commentaren
  • Graag was ik hier om je een fijne Zondag te wensen (Brigitta(nikki))
        op De weg kwijt
  • Wens je een aangename vrijdag vriendin (Brigitta(nikki))
        op De weg kwijt
  • De beste wensen voor 2017! (Nikki)
        op een ritme en rust
  • Fijne Feestdagen gewenst lieverd (Nikki)
        op een ritme en rust
  • Lieve groetjes dikke knuffel lieverdje xxxxx (Diana)
        op een ritme en rust
  • Lieve groetjes dikke knuffel lieverdje xxxxx (Diana)
        op een ritme en rust
  • Lieve groetjes dikke knuffel lieverdje xxxxx (Diana)
        op een ritme en rust
  • Lieve groetjes dikke knuffel lieverdje xxxxx (Diana)
        op een ritme en rust
  • Lieve groetjes dikke knuffel lieverdje xxxxx (Diana)
        op een ritme en rust
  • Lieve groetjes dikke knuffel lieverdje xxxxx (Diana)
        op een ritme en rust
  •  
    Archief per maand
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 10-2016
    Foto
    Nieuws Standaard
  • Jennifer Lawrence en Darren Aronofsky na één jaar uit elkaar
  • Musk haalt deadline met ‘grootste batterij ooit’
  • Blessuregevoelige Arjen Robben likt zijn wonden na Anderlecht en is alweer even out
  • Mugabe mag in Zimbabwe blijven en wordt niet vervolgd
  • Booking.com kan niet langer laagste prijs garanderen
  • VRT zet eerste afleveringen Tabula Rasa weer online
  • Blessuregevoelige Arjen Robben likt zijn wonden na Anderlecht en is alweer even out
  • VRT zet eerste afleveringen Tabula Rasa weer online
  • Booking.com kan niet langer laagste prijs garanderen
  • Mugabe mag in Zimbabwe blijven en wordt niet vervolgd
    Foto
  • Nikki
  • Diana
  • Jos
  • Annie en Rogier
  • Patty en Freddy
  • Willekeurig Bloggen.be Blogs
    duivensite_belgie
    www.bloggen.be/duivens
    Categorieën
  • angst (1)
  • de pijn van afwijzingen (1)
  • verdriet (0)
  • vertrouwen/wantrouwen (0)
  • Achter een muur van glas, steen en water
    Wanneer praten moeilijk wordt.
    09-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De weg kwijt
    De weg kwijt. Al zo lang. Zo voelt het. Niet meer weten wat te doen. Of te laten. Onverschillig. Je dood voelen, leeg, moe. 
    Enkel die trein moeizaam op gang krijgen met je verstand. Louter met je verstand. Want er is zo weinig 'zin' nog 'in iets'. Om niet te moeten zeggen 'niets'.
    Het gaat ver, dat ontbreken van enige zin.
    Geen zin in een afspraakje. Geen zin in een feestje. Geen zin in een uitje. Geen zin om te gaan slapen. Geen zin om op te staan. Geen zin in eten. Geen eetlust vaak. Geen zin om te lezen. Geen zin om naar buiten te gaan. Maar je staat op en gaat slapen... al doe je dat niet meteen, noch het slapen, noch het opstaan. En wanneer ze je vragen voor een uitje, feestje, bezoekje, dan zeg je 'ja' maar voel je meestal 'neen'. De klusjes vragen een meer dan gewone inspanning. Ze werden een ware opgave. Zoals alles.
    Je ziet zelfs de zin niet in van het vechten, zoals vanouds. Maar je verstand stuurt je. Op automatische piloot... .
    't Gevoel het niet waard te zijn dat... . 't Gevoel dat geen mens om je geeft. Hoe zou dat ook kunnen. Een dode substantie, dat ben je.  Je verspilt eenieders tijd.
    Voel je nog ergens een houvast? Je blijft het antwoord schuldig. Want alles is mat, mistig, onzichtbaar.
    Soms doet je hart pijn, om wat je bepaalde momenten toch voelt.
    Hoe kom je hieruit? Geloof je nog dat dāt mogelijk is?
    Niets is nog duidelijk. Geen handvat. Geen richtlijn. Niet meer weten waarom. Waarvoor. 
    Soms wanneer je met een trein of autocar naar een bestemming rijdt, voel je hoe je zou willen dat je voor altijd zo verder kon rijden, starend uit het raam naar alles en niets... gewoon rijden, altijd maar verder of heen en weer, om het even. Niet meer uit te hoeven stappen... .
    Andere keren wil je alleen maar naar huis en daar blijven, nooit geen voet meer hoeven buiten te zetten. 
    Maar gisteren stapte je... wel 5 km aan elkaar. Niet omdat je er zin in had maar door net datzelfde gevoel... gewoon maar willen stappen, in de stilte, eindeloos door, zonder nadenken, zonder iets anders te hoeven dan de ene voet voor de andere zetten, zonder ergens naartoe te willen, gewoon het stappen, liefst zonder enig levend wezen onderweg.


    09-02-2017 om 10:47 geschreven door Annemarie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    12-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Waar is die beschermmuur naartoe?
    Opnieuw die mokerslagen van binnen. Opnieuw die knagende, snijdende, bijtende pijn. Ik ben de beschermmuur kwijt. En bij tijden dat gevoel dat je bezig bent te verzuipen. Als ik een beeld moet gebruiken is dat een figuur die schreeuwt en afwerend de handen voor zich uitstrekt, de bedreigingen wil wegslaan. Een andere keer in elkaar gedoken. ... .
    Angst, wanhoop, dat gevoel geen kant meer uit te kunnen, dat het je begint te omsingelen, verpletteren, vermorzelen. Geen kiertje om te ontsnappen, om even op krachten te komen.

    Opnieuw was er even terug vertrouwen, of was het eerder hoop dat weer te kunnen naar die ene toe? Om zelf opnieuw 'gerustgesteld' te voelen... wat aardige mensen betreft die je meende te mogen vertrouwen. Die op het eerste zicht zo begripvol en empathisch leken... maar een angstaanjagend gedrag vertonen. Mij joeg het angst aan. Enorm veel angst. Die psychische spelletjes... . 
    Die mensen die jou gebruiken om hun pijn te verdoven. Die met je spelen zonder enige gewetenswroeging. Die daar op kicken. Bloedzuigers. Hyena's.
    En telkens nadat ze je benen onderuit schopten en met je aan het sollen gingen, gaan jammeren, dat ze onschuldig zijn, dat ze slechts slachtoffers van hun verleden zijn. En dan doen ze beroep op je meeleven, op je begrip... en gaan opnieuw over tot die mantra dat ze zo goed met je kunnen praten, dat je op eenzelfde golflengte zit, dat jij en zij toch oh zo kwetsbaar zijn en alle leed van de wereld voelen. Vreemd hoor, dacht je nadat je dat las, bij jezelf... dat ze niet het leed voelen wat ze naar jou toe veroorzaken door je te behandelen als een ding dat ze naar believen mogen wegschoppen... .
    Het zijn oude wonden bij me die bruusk opengerukt werden. Net als die ene van lang geleden. Ze beweren empathisch te zijn maar zijn dat net niet. Ze voelen jouw pijn niet. Ze staan niet eens stil bij de consequenties van hun gedrag op je al zou dat erg duidelijk moeten zijn, al helemaal nadat je het hun uitlegde. Ze negeren het, geven niet eens een antwoord op je vragen. Ondermijnen jouw mens zijn, jouw mens voelen. Wissen je uit als mens. Dodelijk... zo voelde het. 
    Ik ben er enorm van geschrokken. Vooral omdat ik het niet achter die persoon vermoed had... . Twee gezichten... en het tweede gezicht boezemt me enorm veel angst aan... . Heb ik het in deze mate al ooit ontmoet? Ik denk het niet... . 
    Hierdoor is ook het vertrouwen in mijzelf danig geraakt... . 
    Wie is die persoon? Wat is deze persoon? Zo ziekelijk? Zo gestoord? Of zo gewetenloos? Een sadist? 
    Niet te doorgronden?
    Wreekt ook dit wezen zijn verleden door met mensen te spelen?
     Is het een of andere vorm van narcisme?
    'k Wil er met iemand over spreken. En het daarna kunnen loslaten.  

    ŠAnnemarie 2017

     

    12-01-2017 om 10:03 geschreven door Annemarie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:angst
    >> Reageer (0)
    10-01-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Schok
    Dit had ik niet zien aankomen... . Wellicht daardoor ook zo onderuit gegaan. Wat een pijn onverwacht. Ik ontving een bericht en 'k voelde me er zo dankbaar voor. Immens dankbaar. Het voelde net zo als bij het dochtertje van mijn overleden vriendin... telkens ik haar zie, met haar praat... een verbindingsdraad met haar die er niet meer is... . 
    Voor ik goed en wel bekomen was van het onverwachte van het bericht... zag ik hoe dit al teniet was gedaan.
    Die pijn was hevig want 'k was er niet op voorbereid, voelde me net zo blij hiermee... en dan de schok van de afwijzing als het dat al was. Het voelde of ik haar nogmaals verloor. Het voelde of een bijl mijn hart doorkliefde. 
    Dat ogenblik kon ik 't niet meer verdragen. 't Voelde of ik overal weggeduwd werd. Dat intense gevoel 'ik kan niet meer'.

    Omdat het voelt of je uit elkaar gescheurd wordt, wil je dit voorkomen, wil je het niet meer voelen, nooit meer... en nog meer kapsel je jezelf in. 
    Een vreemde dood in je... die al wat je ooit voelde vermorzelt.
    Leeg. Verweesd.

    'k Mag het niet op mezelf betrekken. Er zijn zoveel verklaringen. Verdriet en pijn zijn onvoorspelbaar. En de gedachten die anderen 'mogelijk' van mij kunnen hebben... nu daar heb ik weinig aan te veranderen.  Denken in de plaats van de ander... ook die piste heb ik verlaten, niet meer gissen of angstig piekeren of die ander misschien dāār of dāārom deed wat zij/hij deed of niet deed. Niet meer bezig zijn met de ander gerust te stellen bij voorbaat. Het was geen leven, het is geen leven. 
    Ik liet los. Alsof ik alle ankers bovenhaal, om steeds minder zaken geef.
    Vertrouwen verloor.

    Ik laat steeds meer los. Al meer dan ooit. Omdat ik doodop ben. 
    Het voelt ook hoe ik mezelf losliet. Mezelf verloor. Heb vaak geen verbinding meer met mezelf, ik lijk een wazig en onwerkelijk iemand geworden. Althans voor mezelf.

     (c) Annemarie 2017

    10-01-2017 om 10:56 geschreven door Annemarie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:de pijn van afwijzingen
    >> Reageer (0)
    16-10-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een ritme en rust
    Jezelf terug een zeker ritme opleggen waardoor er hopelijk opnieuw wat meer rust komt.
    En minder chaos. Minder ijlheid. Minder zwevend door een leven dat niet meer als dusdanig voelt. En zorgen voor gezonde voeding. Want ook die zin is volkomen zoek. 
    Eten stuit op weerstand. Zelfs dat wat je ooit graag lustte, vervult je nu met walging. 
    Het is een serieus obstakel geworden... want tijdens de buitjes van 'goede wil' koop je tomaten en nog andere groenten. Nog steeds vol goede voornemens begin je die te eten.
    Dan volgt een periode dat eten een enorme opgave wordt. Als je nog maar aan eten denkt voel je walging voor wat je eerder lekker vond. 
    Een ander obstakel is dat zelfs tomaatjes snijden en in een kom met mayo mengen voelt alsof van je gevraagd wordt een heel huis te renoveren.  
    Zo gaat het met heel wat zaken die je wil verrichten, klusjes die je wil klaren, uitjes waarvan je meent dat je ze leuk vindt, eenmaal je eraan wil voelt het of je lijf is verlamd, verzwaard met lood. 
    Vandaag wil je absoluut die vaat omgewassen hebben.
    En ruimte in de woonkamer.
    Je moét koken wil je je erna niet nog ellendiger voelen als wat je kocht en zo eenvoudig te bereiden is zo lang in de koeling wacht tot het bedorven is. 
    En ga aan de slag met dat waarin je je naast het schrijven toch ook wat ballast kan uitgooien. Want ook je mond slaagt er amper nog in dat wat je voelt naar buiten te brengen.

    ŠAnnemarie2016

    16-10-2016 om 10:28 geschreven door Annemarie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (35)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zin
    Je stelde jezelf de vraag wat de zin in je leven is. Nog is, wil je eraan toevoegen. 
    Ooit waren er veel 'zinnen' in je leven... en doelen.
    Maar dat is geen antwoord op mijn vraag, roep je jezelf tot de orde.
    Oké, ga je het 'eenmansgesprek' verder, (eenvrouwsgesprek wordt met rood onderstreept wat jammer is als je jezelf zo goed mogelijk wil uitdrukken) wat de zin in mijn leven is, nog is? Die voel ik niet meer, 'de zin in mijn leven'. Ik kan wel antwoorden dat 'de zin in leven' ontbreekt. 
    Maar gelukkig (met enig sarcasme) heb ik nog een doel al kost het me heel veel moeite om dat doel te bereiken. 
    Ik wil dat er een groot deel van mijn leven uit dit huis verdwijnt. Ik wil vergeten. Niet dat dit echt een probleem is want nooit eerder in mijn leven vergat ik zoveel. Maar die stille getuigen mogen verdwijnen. Spullen, herinneringen. 

    ŠAnnemarie2016

    16-10-2016 om 10:11 geschreven door Annemarie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.het voelt allemaal zo vreemd
    Als verdoofd zweef je naar onbestemde bestemming.
    En je ogen zijn open. Ze kijken maar zien niet. Niet heus.
    Niets voelt als 'echt'. Alsof je droomt. 
    Maar het is geen droom, noch een nachtmerrie die je beleeft.
    Een toestand van verdoving. 
    Er hangt niet slechts mist rondom je waardoor alles aan het zicht onttrokken wordt.
    Ook binnen in je is alles gehuld in wazigheid. 

    ŠAnnemarie 2016


    16-10-2016 om 10:10 geschreven door Annemarie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (1)


    T -->

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!