Inhoud blog
  • Dag 15
  • Dag 14
  • Dag 13
  • Dag 12
  • Dag 11
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    49 dagen

    20-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 15

    Het is nu dag 15 van de 49 dagen. Ik hou van het schrijven in mijn dagboek. Tot nu toe heb ik inspiratie en komen de woorden vlot. Ik heb het online geplaatst en voelde mij daar eigenlijk wel kwetsbaar door. Maar ik hoop dat enkele mensen het zullen lezen en misschien een reactie geven. Misschien kan ik wel iemand inspireren. Dat zou helemaal ideaal zijn.

    Ik heb vannacht goed geslapen en toen ik opstond was mijn angst veel minder. Ik heb het gevoel dat ik weer nuchter kan nadenken. Maar mijn vertrouwen in een toekomst in de Filipijnen is weg. De overheid maakt een huwelijk heel moeilijk en ik kan niet genoeg op steun van de familie rekenen. En als ik in de Filipijnen woon zal ik praktische steun nodig hebben. Ik moet medicatie nemen die ze daar niet verkopen en die moet jaarlijks opgestuurd worden. Het eerste half jaar moet mijn brievenbus hier leeggemaakt worden en mijn facturen betaald. De vorige keer heeft mijn vader dat gedaan maar nu wil hij niet meer. Zijn afwijzing was choquerend voor mij. Elise heeft wel beloofd dat ze mijn medicatie zal steunen maar voor de andere taken? Mijn vertrouwen in mijn familie is door de laatste problemen zo geschonden dat ik vrees dat zelfs als ze nu toezeggen mij te helpen ze op een dag plots kunnen beslissen dat niet meer te doen. Ik durf niet meer op hen te rekenen. Ik ben bang om in de Filipijnen te stranden zonder inkomen en zonder hulp. Ik heb al eens gezegd aan Charly dat ik risico’s ga moeten nemen en ze haalde daar haar schouders bij op. Maar dat kan ik echt niet. Ik heb behoefte aan meer zekerheid. Ze zegt dat ik zwak ben en sterk moet zijn. Tja, ik ben zwaar getraumatiseerd en dan sta je niet sterk.  Ik heb al meer crisissen in mijn leven meegemaakt, soms heel erge. En in onze relatie heb ik nu de derde. Ik verwacht dat er nog crisissen zullen komen en dat kan ik niet meer aan. De angst is de voorbije weken echt heel sterk geweest. Ik merk dat ik mijn leven in België met een toekomst zonder Charly weer begin te plannen. Mijn oude droom van filosofie te studeren komt terug. Ik begin te denken over een vrouw hier in België voor een eventuele relatie. Maar ik weet dat ik nu geen impulsieve beslissing mag nemen. Ik spreek Charly wel over mijn angst en twijfel en onzekerheid. Ik heb haar al gezegd dat ik geen oplossing zie voor onze problemen. Voorlopig hoef ik ook geen concrete stappen te nemen in onze huwelijksplannen. Het was een grote opluchting voor mij om vanochtend geen angst meer te voelen. Ik voel echt nood aan rust nu. Ik ga deze namiddag op bezoek bij mijn vader maar ik zal hem over mijn crisis niet spreken. Hij heeft eens gezegd dat als ik een einde moet maken aan mijn relatie dat een korte en lichte pijn zal zijn. Dat was verschrikkelijk. Gezonde mensen zijn empathisch. Hoe kan hij zo iets zeggen. In januari is mijn moeder overleden en ik vraag mij dan af of dat voor hem ook een korte en lichte pijn geweest is. Hij sprak achteraf over de begrafenis over een heuglijke dag. Hoe kan dat nu? Wat ben ik blij dat ik aan de macht van zulke mensen ontsnapt ben. Ik wens Charly een mooie toekomst toe ook als het zonder mij moet. Ik wens haar succes met haar business en steun haar nu volop, ook financieel.

    20-05-2019 om 14:18 geschreven door Andreas  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 14

    Ik heb vannacht een zware crisis gehad. Het is al twee weken aan de gang. Gisterennamiddag voelde ik mij nochtans goed en ik dacht en hoopte dat het volledig over was. Maar eens in bed kon ik niet slapen en toen werd ik angstig. Het werd als maar erger. Ik was zo bang voor de toekomst. Alles is zo onzeker. De overheid maakt het ons zeer moeilijk om in België te trouwen. Als Charly hier een verblijfsvergunning aanvraagt moet ik mijn inkomen van het voorbije jaar bewijzen en dat is niet hoog genoeg. Volgens infopunt migratie in Gent zal de overheid normaal gezien een uitzondering voor ons maken, maar een garantie is er niet. Als het fout loopt moet zij terug naar de Filipijnen. Ik zie het niet meer zitten om dat risico te lopen. Maar ook trouwen in de Filipijnen is erg moeilijk. Daar zit ik opnieuw in de problemen met mijn inkomen. Ik ben afhankelijk van een kleine invaliditeitsuitkering en dat geeft mij ook veel onzekerheid. Vannacht zag ik zoveel obstakels en geen oplossingen. Om 2 u stond ik dan op en nam een slaappil. Terwijl ik wachtte tot die zou gaan werken zat ik in de zetel en toen kwamen plots goede ideeën. Ik besloot om voorlopig te stoppen met sparen voor onze trouw en eerst te focussen op het slagen van Charly haar zaak. Daar wil ik nu eerst mijn geld in investeren want haar zaak zie ik nog als de enige oplossing om te trouwen. Als zij een goed inkomen heeft zijn we niet meer afhankelijk van mijn uitkering en verandert alles. Nadat ik op dat idee gekomen was ging de angst over en voelde ik mij opnieuw goed. Maar ik heb erg getwijfeld aan de haalbaarheid van onze trouwplannen en onze relatie. En die onzekerheid blijft nu toch hangen. Ik heb er geen idee van of we ooit getrouwd zullen raken. Misschien moet er op een dag een einde aan onze relatie komen en dat zou verschrikkelijk zijn voor ons beiden. Ik heb een jaar geleden al eens een crisis gehad. Ik voelde mij toen zwaar overbelast en zag geen uitweg meer. Christina raadde mij toen aan om een pauze te nemen in onze relatie en er over na te denken of we wel verder willen. Ik heb dat gedaan maar dat heeft ons beiden erg veel pijn gedaan. Het was echt geen goed advies. Nu nog is Charly bang dat ik op een dag onze relatie zal beëindigen. Die keer kon ik het zelf niet aan en heb ik op hulp van Christina vertrouwd. Maar nu heb ik vannacht zelf een oplossing bedacht. Ik heb mijn crisis ook eerlijk besproken in skype met Charly. Ik vind dat ik het nu goed aanpak. Dat is een verbetering in mijn leven. Ik vind meer zelfstandig goede oplossingen voor mijn problemen. Ik dacht vannacht nog even aan tele onthaal maar heb daar niet naar gebeld. Achteraf heb ik wel hun nummer opgezocht en in mijn gsm gestoken. Ik ben van plan om tijdens een volgende crisis hun toch te bellen. Deze namiddag wil ik ook een afspraak maken met Erik om hem binnenkort te bezoeken. Van hem krijg ik altijd veel steun. Ik vind zo momenteel toch wel enkele hulpbronnen. Ik hoop dat er nu een einde komt aan deze crisis. Ik zit nu vandaag te wachten op een antwoord van Christina op mijn mail. Ik heb geen idee hoe ze zal reageren, maar ik hoop echt dat het positief is en de relatie hersteld zal zijn. Ik heb echt een nederig bericht aan haar gestuurd. Charly zegt dat ook.

    19-05-2019 om 11:21 geschreven door Andreas  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    18-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 13

    Ik werd vannacht denk ik rond 3u wakker en ben dan blijven liggen tot half zes en dan opgestaan. Ik wist dat het een vermoeiende dag zou worden. Ik vind het dikwijls jammer dat mijn dagen zo kort zijn doordat ik vele uren slaap nodig heb. Vooral mijn ochtenden zou ik langer willen hebben om meer te kunnen doen. Niet de avonden want dan kijk ik toch maar naar tv en dat vind ik niet nuttig. Af en toe sta ik ’s ochtends wat vroeger op voordat mijn wekker afloopt. Dat vind ik ideaal. Maar nu was het toch veel te vroeg.

    Vandaag heb ik de mails verstuurd naar Sara en Christina. Ik heb goed nagedacht wat ik zou schrijven, ik ben echt voorzichtig en diplomatisch geweest en volgens Charly nederig. Dat vind ik nu zelf ook. Ik heb het vol goede bedoelingen gedaan om de relaties te herstellen, maar ik hou nu mijn hart vast voor de mogelijke reacties. Van Sara verwacht ik eigenlijk helemaal geen reactie. Van Christina waarschijnlijk wel. Maar wat? Ik vind haar echt moeilijk in de omgang. Ze zit met zichzelf in de knoop, gaat ook naar een psycholoog en maakt volgens mij de verkeerde keuzes in haar leven. Charly zegt dat ik nu moet relax zijn en vertrouwen hebben omdat ik het goede gedaan heb. Ik probeer dat nu ook maar het is moeilijk.

    Het valt mij de laatste tijd opeens op dat ik mij zelf zo goed begrijp. Ik kijk naar mijn eigen levensloop als een vogel in de lucht. Zo van bovenaf kijk ik op mijzelf en mijn geschiedenis neer en ik krijg een heel mooi overzicht. Het is alsof ik in één oogopslag mijn levensloop overzie. Ik zie wat er allemaal gebeurd is, wat ik mee gemaakt heb en hoe ik in de verschillende situaties gereageerd heb. Ik versta waarom ik zo handelde en hoe de acties en reacties één lange keten gevormd hebben. En bovenal heb ik begrip voor mijzelf. Ik maak mijzelf geen verwijten meer. Ik heb dingen gedaan waar ik het achteraf erg moeilijk mee gehad heb. Ik vond het fout van mijzelf. Maar nu heb ik mijzelf alles vergeven en ik hou er mij in gedachten niet meer mee bezig. Ik zie wat ik nu bereikt heb en daar ben ik best tevreden mee. Het valt al met al nog mee. Ik ben ontsnapt uit een traumatiserend milieu en heb een gezond milieu gevonden waar ik nu actief in ben. Ik heb als enige in mijn familie een gezonde godsdienst gezocht en gevonden. Onlangs vroeg ik mij af wat gemaakt heeft dat het nu goed gaat. Ik weet er niet echt een pasklaar antwoord op. Ik denk dat er veel factoren zijn die een rol spelen. Maar mijn liefde voor de waarheid en mijn zoektocht er naar is zeker belangrijk. En ook mijn gevoel voor rechtvaardigheid. Dat is sterk in opstand gekomen in het milieu waarin ik opgegroeid ben. Ik zoek ook levenswijsheid. Ik las eens in een boek iets over verschillende gaven die mensen hebben en één ervan was innerlijke wijsheid. Dat sprak mij direct aan en ik geloofde dat ik dat heb. Ik wil daar niet pretentieus over doen. Ik hoop nog veel meer wijsheid te vinden en doe dat onder andere in de boeken die ik lees. Charly zei eens dat ze graag een kind zou hebben dat de intelligentie en wijsheid heeft van mij en de moed en de kracht van haar. Dat is een heel mooie gedachte. Ze heeft een heel positieve visie op ons beiden en ik ben het met haar eens. Ik herken er ons wel in. Zij is inderdaad sterker als ik. Ik sta er wel van versteld dat ze dat zo duidelijk ziet en kan benoemen. Ik ben er echt blij mee. Ze ziet ook mijn gebreken maar ook mijn sterktes. En die zie ik zelf ook. En ook in haar.

    18-05-2019 om 15:36 geschreven door Andreas  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 12

    Roshi vroeg van mij vandaag voor de tweede keer om mij meer te engageren in de boeddhistische vereniging. Deze keer met meer klem. Maar ik kan echt niet, of nauwelijks. Ik ben zo al uitgeput. Ik heb mijn grenzen leren kennen en moet die respecteren. Zijn vraag is wel confronterend. Ik wordt met mijn neus op de feiten gedrukt. Het is al ongeveer tien jaar dat ik niet meer werk door uitputting. Op mijn twintigste was ik al volledig uitgeput en verlangde ik naar mijn pensioen. Maar ik ben blijven werken en studeren tot het echt niet meer ging. Er zijn zo veel dingen die ik niet meer kan. Het is altijd moeilijk om dat te ervaren. Ik mis mijn werk de laatste tijd opnieuw. Maar het kan echt niet meer. Ik heb dat moeten aanvaarden. Ik heb geen enkele ambitie meer om ooit betaald werk te kunnen doen. Zo ziet mijn leven er uit. En als ik de vrijdagochtend twee uur ga mediteren in ons centrum is dat voor mij het maximum dat ik aankan. Tijdens retraites wordt er tot 7 uur per dag gemediteerd en dat is echt onmogelijk voor mij. Ik heb nog af en toe het idee gehad om aan een lichte retraite voor beginners deel te nemen met minder uren, maar ik zie nu dat ook dat niet zal kunnen. Charly aanvaardt mijn vermoeidheid gelukkig en respecteert mij daarin. Dat is heel belangrijk voor mij. Ik krijg haar steun. Ze is een geweldige vrouw, ik kan mij geen betere partner voorstellen.

    Het mediteren ging deze ochtend zeer moeilijk. Ik bracht er niets van terecht. Ik was erg moe door een veel te korte nacht en ik zat met mijn gedachten voortdurend bij de problemen met mijn familie. Ik ben op het idee gekomen om naar Sara en Christina een zeer vriendelijke mail te sturen om het contact met hen te herstellen en die mails spookten tijdens de meditatie door mijn hoofd. Gelukkig heb ik nog goede vrienden. Ik stuurde vanmorgen een bericht naar drie vrienden in Nederland en ik kreeg zeer positieve en geïnteresseerde reacties van hen. Daar was ik echt blij mee. Gelukkig heb ik hen. Ik zal hun vriendschap koesteren en verzorgen. Ik heb lang geleefd zonder echte vrienden maar nu besef ik hoe belangrijk ze voor mij zijn.

    Ik merk dat ik veel opener geworden ben. Soms moet ik mij zelf inhouden want ik zou te veel van mijzelf prijs geven aan de foute mensen. In mijn jeugdtijd heb ik mij volledig opgesloten in mijzelf en afgesloten van de buitenwereld. Ik zie nu dat ik dat deed omdat ik niet veilig was in het milieu waarin ik opgroeide. Ik denk dan aan het beeld van wonen in een wijk vol gangsters. Dan hou je je voordeur beter goed op slot. Veel later heb ik positieve ervaringen beginnen op doen. Daardoor kwam er een beetje vertrouwen. Ik merk dat mijn openheid soms ook beloond wordt met leuke contacten. Ik probeer in die contacten ook spontaan te zijn. Ik zeg meer wat in mijn hoofd opkomt. Ik vind het zo leuk dat kinderen zo onbevangen zijn. Zij zeggen alles wat in hen opkomt en denken daar niet zo over na. Ik wil meer als hen worden. Ik ben altijd heel erg geremd geweest. Als er iets in mijn hoofd opkwam tijdens een gesprek zei ik dat niet maar ging er een hele tijd over nadenken. Ik ben mij ook aan het oefenen om op een bepaalde manier naïever te worden. Ik heb geweldige voelsprieten die aftasten of mensen wel echt geïnteresseerd zijn in mij. En daar stem ik mijn communicatie en openheid dan op af. Maar bij mijn vader bv vertel ik nu onbevangener over de dingen die mij bezig houden. Ook al weet ik dat het volledig tegen zijn mening in gaat. Ik wil mij nog meer oefenen in die onbevangenheid. Toen ik mijn vader vertelde dat ik actief werd in de katholieke kerk trok hij een erg vies gezicht en zei niets. Maar nu vraagt hij mij af en toe naar mijn religieuze activiteiten. Ik vertrouwde hem niet maar besloot hem het voorrecht van de twijfel te geven. Ik weet nog altijd niet in hoeverre hij oprecht is. Ik heb geweldig veel huichelarij meegemaakt in zijn milieu. Maar ik wil mij er niets meer van aan trekken. Laat hem maar doen. Ik vertel spontaan over wat mij bezig houdt. Ook mijn familie die nooit interesse in mij toont stuur ik nu vriendelijke berichten. Ik verwacht niet veel reactie. Misschien eigenlijk helemaal niet. Ik heb Jan en Frank geschreven maar het zou mij verwonderen dat zij mijn mail beantwoorden. Maar ik wil zelf mijn liefde voor hen getoond hebben en ik zal dat af en toe blijven doen. Ik wil geen enkele verjaardag in de familie overslaan. Ik wil proberen om hen een lieve mail te sturen. Zelf krijg ik ook graag meer aandacht voor mijn verjaardag dan alleen een sms. Dat lijkt mij soms iets uit beleefdheid maar ik voel er mij niet door gewaardeerd. En ik wil zelf daarom ook mijn familie en vrienden echt aandacht geven op hun verjaardag. En op andere momenten. En als dat beantwoord wordt zal ik dolgelukkig zijn.

    17-05-2019 om 16:34 geschreven door Andreas  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 11

    Ik ben net terug van de tandarts en mijn hoofd staat er eigenlijk niet naar om nu te schrijven. Ik heb er een hekel aan om aan mijn tanden te laten werken, maar ja, het is af en toe nodig. Ik wil mij houden aan mijn engagement om 49 dagen te schrijven.

    De dag was niet goed begonnen. Ik werd al vroeg wakker en toen ik opstond stuurde ik een bericht naar Charly. Maar ze antwoordde niet. Ook op mijn volgende berichten antwoordde ze niet. Het duurde tot 11 uur eer ik een reactie van haar kreeg. Ik was tegen dan al echt bezorgd aan het worden en vreesde het ergste. Misschien lag ze wel met een hartaanval op bed? Maar ze had het gewoon erg druk gehad. Het is al de tweede keer dat dat gebeurt. Het confronteert mij er mee dat onze relatie toch moeilijk is. Ze woont aan de andere kant van de wereld. De overheid maakt het ons erg moeilijk om te trouwen. En we hebben momenteel ook helemaal het geld niet om te trouwen. Het zou nog lang kunnen duren eer we genoeg gespaard hebben. Maar we houden erg veel van elkaar en we kunnen niet meer zonder elkaar. Zij is voor mij echt de ware. Ik kan mij geen betere partner voorstellen. Dus gaan we door met onze relatie en zijn we van plan om ons verdere leven met elkaar te leven.

    Ik zit al een tijdje met een pijnlijk gevoel in mijn buik en druk op mijn borst. Ik heb mij afgevraagd wat het was. Is het misschien verdriet, of angst? Die dingen komen er wel bij kijken. Maar ik denk nu dat het de spanning is die ik altijd in mijn lichaam ervaar die zich verplaatst heeft. Meestal zit die spanning in mijn hersenen en daar ben ik aan gewoon. Nu zit het in mijn romp en het slaat op mijn emoties en dat is ellendig. Ik zou soms HELP willen schreeuwen. Ik verlang zo naar een oplossing. Maar ik weet dat die er niet is. Ik zou zo graag hebben dat iemand mij zegt wat ik moet doen. Maar ik moet er mee leren leven. Ik ben vandaag naar de bibliotheek gegaan om een boek te halen van Anselm Grün. Ik lees zijn boeken zeer graag en ik dacht dat het mij zou kunnen troosten en sterken. Het boek heet ook vertrouw op je kracht en dat is wat ik eigenlijk ook doe. Ik hou het hoofd boven water. Ik blijf overeind. Ik hou mij zo veel mogelijk aan mijn dagelijkse structuur. Daar voel ik mij goed bij. Alleen het mediteren doe ik nu minder. Maar toch nog eenmaal per dag. Ik ervaar dat het mediteren mijn leven verandert. Momenteel is het verlangen en het enthousiasme weg maar ik vertrouw erop dat dat wel terug komt als ik me weer beter zal voelen. Ik ben doorheen de jaren sterker geworden en kan het leven beter aan. Er zijn tijden geweest dat ik enorm veel behoefte had aan emotionele ondersteuning. Ik voelde mij diep ellendig en wist van geen hout pijlen maken. Maar tegenwoordig voel ik me een heel stuk stabieler. Een psychiater zei eens dat mijn toestand niet verbetert maar dat de problemen zich alleen verplaatsen. Maar ik geloofde hem niet en ben voortgegaan met aan mijzelf te werken. Gewoon elke dag weer doorgaan. En ik merk nu toch de resultaten. Ik ben erg tevreden met wat ik tot nu toe bereikt heb en ga gewoon door. Ik weet dat ik nog veel progressie kan maken en ik vertrouw er op dat die progressie ook zal komen. Ik heb vertrouwen in de toekomst.

    16-05-2019 om 16:10 geschreven door Andreas  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    15-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 10

    Ik hunker naar aandacht en een blijk van interesse in mij. Ik heb daar echt een tekort aan. Op het trouwfeest van Elise zat ik aan tafel tegenover mijn tante Marthe. Het was al ongeveer 8 jaar geleden dat we elkaar ontmoet hadden en er zijn sindsdien heel wat dingen gebeurd. Ik heb proberen te praten met haar en heb interesse getoond in haar en een tip gegeven, maar ze toonde zelf geen interesse in mij. Ik vind dat elke keer weer choquerend. Sommige mensen zoals Daniël doen het nog frappanter. Als ik hem iets probeer te vertellen valt hij mij na een halve zin in de reden en praat over mij heen. Als hij dan uitgesproken is vraagt hij mij ook niet wat ik wilde zeggen. Het interesseert hem gewoon niet. Hoe kunnen die mensen zo leven? Ik lijd er echt onder. Ik verlang zo erg naar aandacht. En naar menselijke warmte en liefde. Als psychiatrisch verpleegkundige leerde ik om vragen te stellen aan patiënten en hen aandacht te geven. Dat was een deel van mijn beroep. Later leerde ik ook om in gesprekken aandacht te vragen voor mijzelf. Maar ik vind zo moeilijk mensen die dat doen. Wat ben ik daarom dankbaar voor de vrienden die ik gevonden heb in de Filipijnse kerk. Aan hen heb ik wel veel. Het klikt zo goed met hen. Ze houden van mij, waarderen en respecteren mij. Dat doet mij zo goed. Ik heb dat nodig. Ik denk dat elk mens dat nodig heeft. Toen ik deze ochtend op stond had ik een goed idee om een brief te schrijven naar mijn broers Jan en Frank. Ik heb nooit contact met hen. Ik wil proberen om het contact te herstellen en een betere band te scheppen. Ik heb hen een vriendelijke mail gestuurd waarin ik interesse toon in hen en ook een stuk over mijzelf vertel. Ik ben benieuwd of ze zullen reageren. Ik besef dat ik niet veel mag verwachten. Maar ik vind het zo erg dat ik in een verscheurd gezin ben opgegroeid en ik verlang zo naar een harmonieuze en liefdevolle familie. Door hen een mail te sturen probeer ik ons gezin te herstellen. Ik heb het echt goed met hen voor. Ik wil mijn familie helpen, maar ik heb zelf ook hen nodig. Ik doe het zowel voor hen als voor mij. Maar ik kan hen niet dwingen. Ze moeten het zelf willen. Ik reik hen de hand en ik hoop dat ze het zelfde zullen doen. Ik wil ook echt proberen om initiatief te nemen om met mensen gesprekken aan te knopen. Ik denk dan nu aan de boeddhistische vereniging waarin ik actief ben. Ik ontmoet daar gelijkgezinden met de zelfde interesses. Sinds maart probeer ik zoveel mogelijk de zaterdagen te geen en dan is er halverwege de voormiddag een koffiepauze. De ideale gelegenheid om elkaar beter te leren kennen. Maar ik ben te afwachtend. Ik wacht tot mensen mij aanspreken. In de Filipijnen zei ook een vrouw dat ik alleen spreek als mensen mij aanspreken. Het was wat overdreven want vooral daar voel ik mij goed en veilig en spreek ik toch wel eens de mensen aan denk ik. Ik wil het echt meer proberen doen in milieus waar ik mij veilig voel. Ik geloof dat ik er door zal beloond worden met leuke gesprekken waar ik zo veel behoefte aan heb.

    15-05-2019 om 16:11 geschreven door Andreas  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    14-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 9

    Familie is belangrijk voor mij. Ik hou van mijn familie en daar ben ik eigenlijk zelf verwonderd door. Onze familie is geruïneerd door psychische ziekten en religieus fanatisme. Hadden mijn ouders maar in therapie gegaan bij een psycholoog voor ze trouwden. En hadden ze maar in de protestantse kerk gebleven. Dan zou ons gezin er heel anders uitgezien hebben. Mijn psychiater zei eens dat het grootste geschenk dat je aan je kinderen kan geven is zelf in therapie gaan. Als je dat doet wordt je gezonder waardoor je ook een gezondere relatie krijgt. En een gezonder gezin. Je kinderen krijgen een gezonde opvoeding. Maar dat hebben mijn ouders dus niet gedaan. Maar ja, je kan je familie niet kiezen. Ik heb niet gekozen waar ik geboren werd. En ik moet het er mee doen. Ik heb psychiatrische verpleegkunde gestudeerd en twee jaar psychotherapie en heb zo heel wat kennis en beroepservaring in de geestelijke gezondheidszorg. Daardoor versta ik mijzelf en mijn familie. Ik zie welke ziekten ze hebben. Ik geef soms een advies of raad een psycholoog aan. Maar het is aan hen om daarvoor te kiezen. Ik kan hen niet dwingen. Het beste is dat ze zelf om hulp vragen. Maar dat doen ze niet. Daarom geef ik wel eens een hint of advies. Gaan ze daar niet op in kan ik niets meer doen. Jung schrijft dat als hij een patiënt een advies gaf en die ging daar niet op in dan liet hij die aan zijn lot over. Hij baseerde zich daarvoor op de Chinese wijsheid dat de meester slechts één keer spreekt. Mijn psychiater zei eens dat ik mijn familie het best kan helpen door zelf te veranderen. Als ze dat zien raken ze misschien geïnteresseerd en werkt het aanstekelijk. Tot nu toe niet dus. Hoe beter het met mij gaat hoe meer de relaties verzuren. Mijn levensweg leidt mij steeds verder van mijn familie weg. Maar ik ga door op de weg die ik ingeslagen ben. Mijn ontwikkeling is goed. Ik ben ontsnapt aan het milieu waarin ik ben opgegroeid en ik heb daarvoor in de plaats een gezond milieu gevonden. Hoe zou ik dan nog kunnen terug keren? Ik probeer zo veel mogelijk nog een goede verstandhouding te bewaren. Ik heb nu verschillenden uitgenodigd maar ze happen nog niet direct toe. Te druk… Tja, wat kan ik dan nog doen? In de toekomst zal ik in de Filippijnen wonen en dan zal er nog minder contact zijn. Ik vind het erg dat het zo gegaan is maar ik heb er geen controle over. In de Filippijnen wacht mij een leuke verloofde waarmee ik trouwplannen heb en ik heb er leuke vrienden. Ik zit daar in een goed milieu. Mijn leven is meer en meer in orde aan het komen.

    14-05-2019 om 16:26 geschreven door Andreas  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 8

    Ik werd vandaag opnieuw wakker met een moeilijk gevoel in mijn lichaam. Het was als een druk op mijn hart en borst. Ik miste het positieve gevoel dat ik een week geleden nog had. Ik heb mij de voorbije dagen afgevraagd waar mijn turbulente gevoelens vandaan kwamen. Kwam het door het schrijven van mijn dagboek? Doordat ik mijzelf was gaan exploreren? Maar vandaag geloofde ik toch eerder dat het kwam door de problemen in onze familie. Het is nu voorlopig weer achter de rug hoop ik. Ik begon mij vandaag ook wat meer opgelucht te voelen. En zowaar kwam de positiviteit toch weer een beetje. Ik begon mij weer stabieler te voelen. En ik besloot daarom toch door te gaan met mijn dagboek. Ik weet dat mijn psychiater liever niet meer in het verleden gaat graven. Ze laat dat potje liever gesloten. Ik heb vele jaren gesprekken gehad met psychiaters en psychologen om aan traumaverwerking te doen maar dat is nooit gelukt. Ik ben steeds even getraumatiseerd gebleven. Het is door de boeddhistische meditatie dat ik pas geleerd heb om het verleden achter mij te laten en mij te concentreren op het heden. Dat is echt verlossend geweest. De herbelevingen kwamen later toch weer terug maar ik laat ze steeds los en dan verdwijnen ze steeds weer. Nu heb ik weer een rustiger periode. Maar sinds ik aan mijn dagboek begonnen ben komen er zo veel gedachten en gevoelens in mij op. Eigenlijk ben ik wel blij dat ik merk dat er vanalles in mij leeft en beweegt. Het maakt mijn leven boeiend. Ik wil echt graag mijzelf onderzoeken en mijzelf beter leren kennen. Ik hoop dat het helpt om mij psychisch en spiritueel verder te ontwikkelen. Ik ben blij dat ik gekozen heb voor een dagboek als extra opdracht. Ik hou ook van schrijven en stiekem heb ik de droom om ooit boeken te schrijven. Maar ik weet dat ik mij dan eerst nog veel verder moet ontwikkelen. Ik weet ook dat die ontwikkeling mijn hele leven verder zal doorgaan. Ik geloof in voortschrijdend inzicht en ik ervaar dat ook in mijn leven. Ik krijg steeds betere inzichten in godsdienst. De boeken die ik lees helpen mij daar ook bij. Mijn eigen godsdienst wordt ook steeds gezonder. Ik merk nu ook dat ik toleranter ben tegenover andere godsdiensten. Mensen zijn allemaal verschillend. Ze hebben verschillende interesses en aanleg. En daarom is het misschien ook goed dat er verschillende spirituele stromingen bestaan die tegemoet komen aan al die verschillende behoeften. Ik keur dat niet meer af. Ik ben blij dat ik in een land leef waar er godsdienstvrijheid is. Sommigen willen de islam afschaffen. Maar als je daarmee begint is het gedaan met de vrijheid. Die mensen zijn ook geen democraten. Ik heb het ook moeilijk met de islam maar verkies toch de vrijheid. Ik vind het zo mooi dat in het Hindoeïsme wordt gezegd dat alle godsdiensten naar God leiden. Ze zijn dus allemaal even goed en daarom evangeliseren zij niet. Dat is een heel andere visie dan de Christelijke waarin Jezus gezegd heeft dat Hij de enige weg is naar de Vader. Ik vind dat niet mooi. Het is te extreem. Ik vind het niet meer moeilijk tegenwoordig om de bijbel tegen te spreken. Er staan veel inspirerende teksten in de bijbel maar het is toch maar één van de vele spirituele boeken. En al die boeken spreken elkaar tegen. Ik heb lang gezocht en heb het boeddhisme gevonden. Daar blijf ik nu bij. Momenteel heb ik niet meer de interesse om over andere religies nog te lezen.

    13-05-2019 om 14:37 geschreven door Andreas  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 7

    Ik moet vandaag bekomen van de turbulente en emotionele week die ik achter de rug heb. Het trouwfeest gisteren was ook heel moeilijk. Dat komt ook doordat ik mij niet altijd goed voel in groepen. Ik vind het moeilijk om op mensen af te stappen en een gesprek met hen aan te knopen. Misschien komt het doordat het gezin waarin ik opgegroeid ben ook een grote groep was en ik ben daar nooit veilig geweest. Mijn hele leven ben ik in onze familie gehaat en geminacht en aangevallen. En dat gaat soms nog steeds door. Bij zo’n mensen sluit ik mij zelf liever af. Dat is veiliger. Ik heb altijd af en toe heel open en eerlijk mijn mening gezegd die ik echt meende. Maar ik kreeg daar dan agressieve reacties op. En dat was dan net op het moment dat ik mij kwetsbaar opstelde. Ik zei dan heel eenvoudig de waarheid maar dat werd steeds afgestraft. Ik ben in een heel traumatiserend milieu opgegroeid. Gelukkig ben ik er aan ontsnapt. Dat heeft lang geduurd en het is eigenlijk dikwijls tegen mijn zin gegaan. Maar nu ben ik er blij mee. En vooral ben ik blij dat ik een gezond milieu gevonden heb waar de mensen van mij houden en mij respecteren en oprechte interesse tonen. Een stuk van dat milieu zal ik deze namiddag ontmoeten. Het is de Filipijnse kerk in onze stad. Toch heb ik er ook al enkele negatieve ervaringen gehad met iemand die steeds mijn verloofde aanvalt. Maar ik heb besloten niet meer met haar over Charly te spreken en het liefst vermijd ik contact met haar. Maar deze namiddag is er een algemene vergadering en dan ontstaan er soms confrontaties. Joy is extreem dominant, ze is een echte tiran. Maar ze mist wijsheid. Ze is echt niet verstandig. Er is bijna niemand die tegen haar ingaat. Ik heb dat ook steeds moeilijk gevonden maar ik wil dat nu wel doen. Ik wil openlijk voor mijn mening uitkomen en die verdedigen. Op een rustige en vriendelijke en beleefde manier maar toch kordaat. Ik las dat ook in een boek over Mahatma Ghandi. Hij vond het belangrijk om steeds voor je mening uit te komen en toen ik dat las besloot ik dat ook te doen in de algemene vergaderingen. Het is ook belangrijk om Erik te steunen als hij door Joy wordt aangevallen want Erik is wel verstandig en wijs.

    13-05-2019 om 13:46 geschreven door Andreas  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 6

    Voor ik naar het trouwfeest van Elise vertrek neem ik nog de tijd om in mijn dagboek te schrijven. Ik heb een slechte nacht gehad. Het duurde lang eer ik insliep en ik werd veel te vroeg wakker. Ik weet waardoor het deze keer komt. Ik was in bed echt angstig voor deze dag waarop ik mijn familie zal ontmoeten. Ik zag er enorm tegen op. Ik nam mij voor om toch niet te gaan. Maar hoe ga ik dat aan Elise uitleggen? Daar zag ik ook tegenop. Hoe dan ook wist ik dat het een ellendige dag zou worden. Bij het opstaan besloot ik dan toch maar te gaan ter wille van mijn contact met Elise en ik voelde mij dan sterker worden. Ik wil echt de goede band met haar bewaren en als het kan verstevigen. Ik zal proberen sterk te zijn. Het is altijd moeilijk als ik mijn familie ontmoet. Ik heb mij vele jaren afgevraagd wat ze tegen mij hebben. Ik zeg soms spontaan en eerlijk de waarheid en ik benoem de realiteit en daar houden ze niet van. Ik versta dat niet. Ik heb altijd van de waarheid gehouden. Ik heb er naar gezocht en ik vind meer en meer waarheid. Dat is zo belangrijk. Mijn familie leeft in een illusie. We zijn opgegroeid in een heel ziek milieu dat mijn ouders gecreëerd hebben. Zij zijn zelf erg ziek. Ik denk tegenwoordig soms dat zij zelf het leven niet aankonden. En daardoor konden ze ook hun kinderen niet steunen of een gezonde opvoeding geven. Hadden ze maar naar een psycholoog gegaan voordat ze aan kinderen begonnen. Mijn psychiater zei eens dat het grootste geschenk dat je aan je kinderen kunt geven is in therapie gaan. Mijn ouders zouden er ook hun huwelijk door gered hebben. Ze hebben een ellendig huwelijk gehad. Hun leven is een en al ellende. Wat is dat toch erg. Wat ben ik blij dat ik op een dag naar een psychiater ging. Ik heb nu al bijna 20 jaar psychotherapie achter de rug. En ik denk nu dat ik een van de gezondste ben in onze familie. Ook al ben ik denk ik het zwaarst getraumatiseerd geweest. Ik heb mij ook het meest verzet tegen de religieuze ideeën van mijn vader. Toen ik een jaar of 22 was verstond ik dat zijn verkondiging compleet fout was. Ik ben er tegen in gegaan en ik heb gestreden voor de waarheid en voor gerechtigheid. En hij heeft mij daar fel voor aangevallen. Veel later ben ik gaan inzien dat zijn ideeën echt religieuze waanzin zijn. Drie keer heb ik over zijn symptomen gesproken met mijn psychiater en elke keer zegt ze dat dat typische schizofrene symptomen zijn. Dat is heel erg. Het is de ergste ziekte die ik ken. Ik zou nog liever kanker hebben dan schizofrenie. Een typisch kenmerk van schizofrenie is ook hun enorme angst. En mijn vader verkondigde eens dat hij doodsbang is voor God. Wat is het erg om zo te leven. Ik wordt altijd misselijk als ik hem hoor bidden. Zijn ziekte blijkt daarin ook heel erg. Alleen al daarom ga ik niet graag bij hem eten. Al twee keer heb ik hem aangeraden om naar een psycholoog te gaan. De eerste keer zei hij ook dat hij dat zou doen. Maar ik geloof er niets van. Ik voel tegenwoordig nog meer dan vroeger dat ik mijn familie zo graag zou helpen om gezonder te worden. Ik heb hen veel te bieden want ik heb beroepsopleiding en ervaring in de geestelijke gezondheidszorg. Maar ze moeten zelf willen geholpen worden. Het beste zou zijn dat ze er zelf om zouden vragen maar dat doen ze niet. Daarom geef ik wel eens hier en daar een tip of een voorzichtig advies, maar verder stop ik. Ik moet hen loslaten. Ik denk dan aan de uitspraak van Jezus dat hij zijn volksgenoten had willen vergaderen als een kip haar kuikens maar zij wilden niet. Mijn familie wil ook niet. Dat is zo jammer want er bestaat zo veel goede hulp.

    13-05-2019 om 13:46 geschreven door Andreas  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)

    Archief per week
  • 20/05-26/05 2019
  • 13/05-19/05 2019

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!