Wat als... opvoeden eenvoudig was???
Inhoud blog
  • Over Toon - een meer volledig plaatje...
  • Dutske van de dag.
  • Geloven jullie in tekens (bis)?
  • Over ijsjes...
  • De leefschool.

    Zoeken in blog


    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     


    Het (h)eerlijke leven van een moeder van vier opgroeiende kinderen.
    Dit is het (h)eerlijke relaas van een hoogsensitieve moeder over het opvoeden van vier hoogsensitieve kinderen. Over ups en downs. Over twijfels en onzekerheden, maar evenzeer over duizend kleine gelukjes... Welkom in onze wereld!!!
    06-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Even voorstellen...
    Eindelijk...
    Eindelijk heb ik de tijd genomen om mezelf een weg te banen naar een blog.
    Het moest er vroeg of laat van komen.
    Schrijven zit me namelijk in het bloed.  Het is tijdmaken om stil te staan.  Om na te denken.  Om mezelf te verliezen in woorden en gedachten.  En om me nadien terug in mekaar te puzzelen.
    Schrijven is reflecteren.  En laat dat nu net zijn wat ik nodig heb...  

    Op de eerste plaats wil ik jullie bedanken, jullie die de tijd  nemen om mij hier te bezoeken.  Het is mijn bedoeling om eerlijk te zijn. Ontdaan van alle maskers en muren.  Figuurlijk naakt.  
    Natuurlijk zullen jullie het niet altijd met me eens zijn.  En dat is prima.  Soms durf ik een nogal uitgesproken mening te hebben.  En ik ben van plan deze hier te verkondigen. 

    Als bescherming trek ik enkele nepnamen aan.  Dat moeten jullie me wel toegeven.  Het is voor mij de enige manier om hier helemaal mezelf te kunnen zijn.  Zonder er iemand mee te kwetsen.  Want dat is eigenlijk het allerlaatste wat ik zou willen...

    Wie ben ik?
    Mijn naam is Trien.  Ik ben ondertussen -even rekenen- 41 jaar oud.  Als student kon ik niet zo goed stilzitten, en daarom besloot ik Lichamelijke Opvoeding te studeren.  Aangezien het studentenleven me beviel, breide ik er nog enkele jaren aan om zo ook mijn diploma van kinesitherapeute te behalen.  
    Momenteel ben ik hafltijds terwerkgesteld als kinesitherapeute in een revalidatiecentrum voor kinderen met ontwikkelingsproblemen.  En de andere halftijds werk ik als taxichauffeur/kokkin/boodschapster/was-en strijkexperte...  kortom als gezinsmanager.

    Als kind uit een groot gezin droomde ik zelf van een groot gezin.  En dat is dan ook het gezamenlijke project van mijn schitterende echtgenoot en mezelf: het opvoeden van onze vier kanjers.

    Eerst heb je Nel.  Zij is geboren in september 2003.  Ze zit momenteel in het tweede middelbaar.
    Dan heb je Kato.  Zij is exact anderhalf jaar later geboren, in maart 2005.  Ze zit momenteel in het eerste middelbaar op dezelfde school als haar zus.

    Onze oudste zoon heet Toon.  Hij zag -lekker thuis- het levenslicht in augustus 2007.  Hij zit momenteel in het vierde leerjaar.
    En de hekkensluiter is Abel.  Ook hij kwam thuis ter wereld, ruim anderhalf jaar na zijn broer.  Februari 2009.  Hij zit momenteel in het derde leerjaar.

    Om er helemaal te kunnen zijn voor mijn kanjers, werd ik van na de geboorte van Nel tot wanneer Abel naar school ging  thuisblijfmama. Dat waren negen hectische, vermoeiende en evenzeer prachtige jaren.  Die ondertussen al zo'n 4,5 jaar achter mij liggen...  


    Waarschijnlijk deel ik met heel velen onder jullie het gevoel een druk leven te leiden.  Momenten van rust lijken soms gestolen momenten te zijn.  En toch...   en toch besef ik dat het net dat is wat ik zo hard nodig heb...  rust.  Rust in mijn hoofd.    

    Als hoogsensitieve mama van een groot gezin -waar ik 100% zelf voor gekozen heb en waar ik 100% blij mee ben, loop ik mezelf vaak voorbij.  
    Daarom komt dit als een geschenk uit de hemel...
    ouderschapsverlof...  
    drie maanden lang...
    drie maanden lang de tijd om te reflecteren
    drie maanden lang de tijd om mezelf terug ineen te puzzelen...
    samen met jullie...

    n doel...  RIMH  (Rust In Mijn Hoofd)

    Trien.




    06-03-2017, 10:33 geschreven door trien  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (11 Stemmen)
    Tags:opvoeden, hoogsensitief, reflecteren
    23-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Over Toon - een meer volledig plaatje...

    Misschien moet ik nog even doorgaan op wat ik gisteren schreef.  Over Toon.  Over zijn gedrag van zondag.  Zijn zelfbeklag.
    Ik heb de indruk dat ik even moet kaderen.
    Dat er meer achter zit.
    Dat die 'meer' te zoeken valt in de schoolse sfeer...

    Het is namelijk zo dat de juf van Toon ziek is.  Voor de zoveelste keer dit schooljaar.  Naar mijn gevoel heeft deze juf heel weinig draagkracht.
    En laat nu net de klas van Toon een heel 'moeilijke' klas zijn.

    Tot begin dit schooljaar was de klas van Toon een normale klas.
    Een bonte mengeling van jongens en meisjes, rustige en drukkere kinderen, trage begrijpers en hoogbegaafde kinderen,...  helemaal zoals je in een random klasgroep kunt verwachten.  Af en toe sprak Toon eens van ruzie in zijn klas.  Vooral de meisjes konden mekaar het leven zuur maken.  Helemaal zoals je in een random klasgroep kunt verwachten, dus.
    Ergens aan het begin van de winter kwam er n jongen bij in de klas.  Een jongen die heel erg vriendelijk en verstandig is als je hem zomaar aanspreekt.  Een jongen die al het n en het ander meegemaakt heeft in zijn leven.  Een jongen, helaas, die het heel moeilijk lijkt te hebben met het aanvaarden van gezag.  Een jongen die woorden gebruikt tegen de leerkrachten die mijn kinderen niet eens zouden durven denken.  
    Vanaf dat moment is het misgelopen met de klas.
    Wekelijks komt Toon naar huis met verhalen over grensoverschrijdend gedrag tegenover leerkrachten en zelfs tegenover de directeur. Niet enkel van die ene jongen, trouwens.  Over zaken waarvan je als ouder denkt dat die niet thuishoren op een school.  
    Ver van ideaal voor een juf met weinig draagkracht.  Dat staat buiten kijf.

    De vervangjuf is streng.
    De vervangjuf moet streng zijn.
    De vervangjuf zal ongetwijfeld in voldoende mate gewaarschuwd zijn bij de start.

    Alleen, de vervangjuf is streng voor iedereen.
    Ook voor de hoogsensitieve zieltjes in de klas.
    Zij die geen vlieg kwaad zouden doen.
    En nu toch straf krijgen.  Klassikale straf.  Omdat er drie kinderen aan het spelen waren tijdens de les.
    Onrechtvaardige straf.  Voor iedereen die niet aan het spelen was tijdens de les, maar in het bijzonder voor hoogsensitieve zieltjes die niet aan het spelen waren tijdens de les...
    Die er niet aan zouden dnken te spelen tijdens de les.

    Toon heeft het er lastig mee.
    Toon heeft het er uitzonderlijk lastig mee.

    Dat bedacht ik deze ochtend toen ik Toon liet weten dat we vandaag met de fiets naar school zouden rijden.  Toen hij kwaad werd in plaats van blij.  Uit vrees dat hij te laat op school zou zijn. 
    Toen hij heel hard begon te wenen toen Abel per ongeluk met zijn fiets tegen zijn vingers gebotst had.  
    Toen hij snel doortrappend uit mijn zicht verdween.  In grote angst dat hij te laat zou zijn.  En straf zou krijgen...


    Morgen moeten de jongens niet naar school.  Pedagogische studiedag.
    Daarna volgt een verlengd weekend.
    Ideaal voor Toon.
    Om eerst en vooral tot rust te komen.

    Ik zoek ergens wel eens een geschikt moment om er met hem over te kunnen praten.  Over de juf.  Over straf.   En over zijn zieltje.
    Mijn ventje...

    Trien







    23-05-2017, 13:10 geschreven door trien  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    22-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dutske van de dag.

    Toon kan zichzelf zo ongelooflijk zielig vinden.  Hij kan helemaal opgaan in zelfmedelijden.  Slachtofferrol.  Dutske van de dag.
    Zoals gisteren...

    In de voormiddag belt de mama van een vriendje of Toon kan komen spelen.  Wat ik niet kan toelaten omdat we in de namiddag bezoek verwachten. Dat op zich is voor Toon al een reden om heel erg van z'n melk te zijn.  Boos.  Kwaad.  Op die stoute mama.  Dat hier zeker en vast vaker met vriendjes afgesproken wordt dan in een gemiddeld gezin, doet op dat moment volstrekt niet ter zake.
    Helaas wordt het nog erger.
    Omdat mama het nogal druk heeft en dreigt de afwas niet op tijd rond te krijgen, worden hulplijnen ingeschakeld.  De keuken vegen wordt door Abel gedaan.  Vrijwillig.  Met een grote lach op zijn gezicht.  Dat Toon gevraagd wordt om uit zijn luie zetel te komen om te helpen afdrogen, wordt door laatstgenoemde opnieuw gezien als een grote onrechtvaardigheid.  Wat uitgebreid gedemonstreerd wordt door het onzacht behandelen van zowel de handdoek als de vaat.
    Mama observator gaat hier niet op in.  Vindt het eigenlijk wel een beetje grappig.  Kan Toon met een kwinkslag toch een beetje rustiger krijgen.

    Dan komt het bezoek.
    Wordt er taart gegeten.  Die Toon niet lust.  Waarvoor hij probleemloos een heel pakje centwafels in de plaats krijgt.  Beter dan op een doordeweekse dag.
    Wordt er gepingpongd.  Wat Toon de max vindt.  Waarbij hij niet kan wachten tot het zijn beurt is voor een wedstrijdje.  Glundert hij als hij weer eens met z'n pallet in de hand achter de tafel staat.  
    Wordt er tussendoor op de trampoline gesprongen en van de deathride naar beneden gegleden.  Wat enkel gebeurt op 'specialere' dagen en dus heel leuk is.  Ook voor Toon.

    Wanneer het bezoek weg is, staat de pingpongtafel nog buiten.  Slaagt Toon erin om nog enkele tegenstanders te ronselen.  Gaat hij nog even bij de buurjongen pingpongen wanneer de tafel hier bezet is.  Krijgt hij de echtgenoot zo ver dat hij nog een matchke wil spelen voor het slapengaan.  Wint hij voor de allereerste keer van de echtgenoot, die zich misschien niet volledig gegeven heeft, maar de overwinning zeker niet cadeau gedaan heeft.

    Uiteindelijk is het slaapjestijd.  Toon vindt het echter nog veel te vroeg.  In n beweging zit hij terug in de slachtoffer-modus van deze ochtend.  En blijkt de hele dag een maat voor niets geweest te zijn...  Een stomme dag...  In zijn ogen, 


    En ik, ik troost mij met de gedachte dat mijn zoon toch wel een grote gelukzak is om nog totaal niet te moeten beseffen wat cht een stomme dag is...
    En met de wetenschap dat Toon tegenwoordig gelukkig al meer goede dan slechte dagen heeft...


    Trien



    22-05-2017, 22:15 geschreven door trien  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    19-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geloven jullie in tekens (bis)?

    Bloemen, daar houd ik van. 
    In alle mogelijke kleuren en vormen.  Liefst allemaal door elkaar.
    Zoals het was in de bloementuin van mijn moeder.  Waarmee ze alle passanten kon laten meegenieten van de pracht van de natuur.  

    De dadenkracht van dochter Nel zorgde ervoor dat zij en ik dit voorjaar samen naar de bloemenwinkel reden.  Om onze voortuin op te vrolijken. Hoewel ik haar op voorhand voorhield dat we samen bloemen zouden kiezen, kwam het er in principe op neer dat vooral ik koos.  Zoals zo vaak als het om bloemen gaat.  Omdat onze smaken nogal uiteen durven te liggen.  En ook omdat bloemen voor mij niet enkel mooi moeten zijn, maar eveneens juist moeten aanvoelen.
    Viooltjes, dus.  Waarbij Nel mee mocht helpen kleuren kiezen.  Elk de helft van de plantjes.  Of toch zo ongeveer...
    Margrietjes, dus.  Voor in de grote pot aan de voordeur.  Een weelde van knopjes.  Prachtig in zijn eenvoud.

    Nog n grote bloempot bleef er over om te vullen.  Een bloempot waar Nel zelf ooit mee naar huis kwam, toen ze met de echtgenoot op pad geweest was.  Een bloempot die ik volledig aan Nel overliet om er bloemen voor te kiezen.  Wat ze met veel plezier deed.  Kleine donkerroze anjers werden het.  Die ik nog nooit eerder gezien had.  Vier plantjes.  Heel mooi.  
    Wel een beetje leeg, vond ik toen ik thuis de bloempot bekeek.  Wat Nel beaamde, maar ze had de vier laatste plantjes gekocht.  Niets aan te doen. 

    In april ben ik gestart met een cursus.  In een opleidingscentrum dat mij volledig onbekend was.  Dat ik via internet ontdekt had.  Maar dat mij wel al een hele tijd aantrok. En dat aan mij bleef trekken.  Bleef terugkeren wanneer ik op internet mijn zoektermen intypte.  Ook al waren die zoektermen niet steeds dezelfde.
    Ik heb nog getwijfeld om die cursus aan te vangen.  Heb me veel te laat in willen schrijven, waardoor de cursus al volzet was.  Maar door een duwtje in de rug van een collega, trok ik toch mijn stoute schoenen aan.  Kwam ik op de wachtlijst terecht. Op de zevende plaats, weliswaar.  Durfde ik zelfs te vragen of er toch geen mogelijkheid was om dan een parallelle cursus te organiseren aangezien er blijkbaar zoveel vraag was.  En kreeg ik uiteindelijk enkele weken voor de aanvang te horen dat ik deel kon nemen.  Dat ze de groep uitgebreid hadden.

    Die cursus doet iets met mij.  Het opleidingscentrum maakt iets in me los.  Ik voel me er als een vis in het water.  Ik ontdek nieuwe stromingen, nieuwe bronnen.  Nieuwe mogelijkheden.  Het nodigt mij uit verder te gaan.  Dieper te gaan.  Wat ik enerzijds met mijn ganse wezen toejuich, maar wat anderzijds ook betekent dat er praktische problemen zullen ontstaan.  Hindernissen.  Dat ik nieuwe wegen zal moeten inslaan.  Ooit, als de tijd er rijp voor is.  En dat maakt mij onzeker.  En een beetje bang.

    Ik heb erover gepraat met de echtgenoot.  Die mij wel lijkt te begrijpen.  Zijn hooggevoelige vrouw.  
    Hij gaf me zijn zegen om me in te schrijven voor een volgende cursus.  Een volgende stap.  Die niet geheel vrijblijvend is.  Al is het maar door het prijskaartje dat eraan vasthangt.

    Gisteren was het de voorlaatste cursusdag van mijn eerste reeks.  
    Goed op tijd kwam ik toe op het centrum.  Het zonnetje scheen.  Het was een prachtige lentedag.
    Toen viel mijn blik op de tafel.  
    In een glanzende, rode bloempot stonden heel mooie kleine bloempjes in bloei... anjertjes.  Donkerroze.  Identiek aan deze uit de bloempot van Nel.
    Met mijn ogen ging ik alle tafels af.
    Jullie kunnen waarschijnlijk wel raden hoeveel anjerplantjes er in het totaal op de tafels stonden?

    Inderdaad.
    Vier.

    Trien



    19-05-2017, 21:51 geschreven door trien  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    18-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Over ijsjes...

    Toen wij klein waren passeerde er aan ons huis een ijskar.  Van zodra de zon zich van haar beste kant liet zien, weerklonk het melodietje van de ijskar door de straten van de wijk.  Lokte het ons naar buiten.  Net zoals veel andere kinderen.  Die soms onze tuin moesten doorkruisen om tot bij onze straat te raken.  Kinderen die best wel regelmatig een ijsje mochten likken...  terwijl wij met grote ogen toekeken.
    Vijf keer per jaar, wanneer n van onze huisgenoten jarig was, mochten wij de ijskar doen stoppen.  Om elk een ijsje uit te kiezen.  En gezamenlijk op te smullen.  Niet nodig uit te leggen dat deze dagen hoogdagen waren.  Dagen waar lang naar uitgekeken werd.
    Beetje sneu natuurlijk voor mijn broer dat hij eind oktober verjaarde.  Dat de ijskar in de herfst geen ronde meer deed.  Dat we dan maar zelf ijsjes gingen kopen in het buurtwinkeltje.  Vaak met hoorntjes die zacht geworden waren door een zomer lang in de diepvries te liggen...

    Ik zou liegen als ik zou beweren dat onze gezins-ijsconsumptie zich beperkte tot deze zes dagen.  Dat was niet zo.  's Zomers zaten er altijd wel dozen ijs in de diepvries.  Hoe groter we werden, hoe meer dozen ik me kan herinneren.  Toch was het eerder uitzonderlijk dat we ervan mochten snoepen.  Het was beslist niets alledaags.

    Hier, in onze straat, rijdt geen ijskar voorbij.
    Wat enerzijds goed is.  Aangezien de kinderen geen 'muziekje-ijsje-bedelen'-associatie leggen.
    Wat anderzijds ook wel een beetje sneu is.  Aangezien een ijsje van de ijskar altijd een vergrotende trap blijft van diepvries-ijs.  In mijn herinnering.

    Toch, van zodra de zon zich van haar beste kant laat zien, wordt de diepvries gevuld met ijsjes.  Waarbij ik geen grote lolly's koop, maar de mini-versies.  Die even lekker zijn, maar net iets minder calorierijk.
    Zodat ik wat guller kan zijn dan mijn ouders vroeger waren.
    Omdat naar mijn gevoel ijsjes onlosmakelijk verbonden zijn met de zomer.

    Toen ik gisteren thuiskwam was het dochter Kato die me verraste.  Ze had zelf fruit-ijsjes gemaakt.  Met appel en sinaasappel en banaan. En terwijl ik dit hier neerschrijf, komt het water me in de mond.  Bij de herinnering aan de fruit-ijsjes die mijn mama vroeger zo gul maakte.  In absoluut de overtreffende trap van ijs...


    Trien





    18-05-2017, 14:16 geschreven door trien  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    16-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De leefschool.

    De kogel is door de kerk.
    Vandaag is ook Toon ingeschreven in de leefschool.
    Waardoor de buurtschool vanaf september -na elf trouwe jaren dienst- verleden tijd wordt.

    Een dubbel gevoel.
    De comfortzone die we zullen moeten verlaten...
    met n allesomvattend doel...
    bijleren...
    waarbij we eindelijk durven afstappen van het allesoverheersende inzetten op de cognitie
    zodat er meer ruimte vrij komt
    om te groeien 
    als persoon

    Lieve Toon
    Lieve Abel
    Ik ben heel blij dat we de stap zullen zetten.
    Het zal jullie zo goed doen.

    Wordt absoluut vervolgd.  
    In september.

    Trien




    16-05-2017, 23:10 geschreven door trien  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    14-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.moedertjesdag

    Moederdag...  
    Dubbele gevoelens. 
    Het van 's morgens vroeg al bestormd worden door kinderen die drummen om hun op-school-'zelf'-gemaakte cadeautje als eerste af te kunnen geven.  De obligate 'dankjewel-datislief-zomooigemaakt'.  Zelfs bij het zoveelste onhandige prikbord.  Of 'ma-de-liefste'-kader. Waarvoor in ons huis hoegenaamd geen plaats meer is.  Het altijd terugkomende 'welk-cadeautje-vind-je-het-leukst?'  Terwijl ik eigenlijk enkel bezig  ben met het bedenken van hoe ik sommige dingen zo onzichtbaar mogelijk kan laten verdwijnen...
    Ik weet het.  Het klinkt niet echt dankbaar.
    Sorry hiervoor.
    Maar tot voor kort -lees: tot voor enkele jaren- vond ik moederdag maar niets.

    Dit jaar echter begon moederdag zich eergisteren al aan te kondigen.  Door de jongste dochter die op school op de wereldwinkel-dag chocolade voor mij gekocht had.  En die vooral wilde vermijden dat ze die chocolade zelf opgegeten zou hebben voordat ze hem aan mij kon geven...   Wat ik uiteraard een prima reden vond om er eerder mee voor de dag te komen!  Chocolade en ik...  een topcombinatie!!
    Gisteren, toen ik thuiskwam van een lange dag voetbaltornooien met de jongens, stond er een bloempje op tafel.  Van de oudste dochter. Dat ze helemaal alleen met de fiets was gaan kopen.  Geflankeerd door een bib-boek dat zij meegebracht had, wetende dat ik de boeken van die auteur graag lees.  Speciaal voor mij!  Wat ik fantastisch vond.  Ook al had ik dt boek nu net wel al gelezen...
    Deze ochtend hadden de jongens de afwas helemaal alleen gedaan.  Bovendien had Abel appelsienen geperst.  Speciaal voor mij!
    Van Kato lag er een superleuke kaart, die ze deze ochtend nog geknutseld had.  Speciaal voor mij!
    De school-knutselwerkjes van de jongens konden er nog wel mee door.  Maar de naamdichtjes die ze er allebei bij hadden moeten verzinnen, deden mij deze keer echt glimlachen.  Helemaal spontaan.  Het realisme van Toon, tegenover het outside the box denken van Abel. Geweldig!

    Toen ik het helemaal niet meer verwachtte, na de middag, kreeg ik van de oudste dochter ook een zelfgeknutselde kaart.  Die fantastisch leuk was.  En ook een doosje chocoladetruffels van de wereldwinkel.

    Daarnet straalde de zon, speelden mijn vier kinderen buiten in de tuin.  En voelde ik me de rijkste moeder ter wereld.
    Zelfs op moedertjesdag...
    Zeker op moedertjesdag!!

    Trien

    14-05-2017, 22:26 geschreven door trien  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:moedertjesdag
    12-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.moestuinieren

    Vorig jaar hebben we het bij een minieme bezetting gehouden.  Al moet ik toegeven dat de 'we' in voorgaande zin wat overdreven is.  Als het op tuinieren aankomt, sta ik namelijk helemaal achteraan in de rij.  Om het laatste -en toch niet onbelangrijke- deel voor mijn rekening te nemen.  Het oogsten.  En het verwerken.  Dat ook.
    Het hele proces dat eraan voorafgaat, van het klaarmaken van de grond tot het zaaien, planten, wieden en water geven...  daar houd ik me eigenlijk niet mee bezig.  Dat doet de echtgenoot.  't Is te zeggen, dat deed de echtgenoot.  Hierbij steen en been klagend dat hij zoveel werk had en dat hij altijd tot 's avonds laat bezig was...  Wat ik maar raar vond, aangezien hij er toch zelf voor koos om een vrij uitgebreide moestuin te houden.
    Dat ik er zelf mee van profiteerde, dat moest ik hem natuurlijk wel nageven.  En dat ik het heel erg zou missen, groentjes recht uit de moestuin.  Dat ook...

    Om een lang verhaal kort te maken...  
    Dit jaar hebben we het anders aangepakt.
    De grote moestuin is onderverdeeld in vijf stukken.
    Het grootste stuk is voor de echtgenoot.  En een beetje voor mij, want ik heb er mijn drie nieuwe vlinderstruiken in mogen (laten) planten. Waarvan er eentje heel hard aan het treuren is en ik heel hard hoop dat hij toch zal overleven.  Dankzij de dagelijkse intensieve zorgen van mijnentwege...
    Alleszins, op het stuk van de echtgenoot komen de groenten die weinig onderhoud vragen.  Courgettes, pompoenen en komkommers.  Dat zal het zo'n beetje zijn.
    De rest van de moestuin is verdeeld in vier gelijke delen.  Vier rechthoeken.  
    Voor ieder kind een rechthoek.
    Waarbij op voorhand afgeproken is wie wat zaait.  In samenspraak met de verwerkster.  Uiteraard.

    Nel heeft zich op het project gestort als een stier op een rood doek.  Ze is als een bezetene beginnen wieden en nivelleren en composteren. Uren van haar vakantietijd zitten in de moestuin.  Waarbij ze zich niet beperkte tot haar eigen deel.  Zelfs mijn kruidentuinje is Nel te lijf gegaan.  In een poging er orde en variteit te creren.  Wat haar aardig gelukt zou zijn...  indien lle zaden uit zouden gekomen zijn.  Niet enkel de peterselie...  
    Misschien is Nel wat ontmoedigd door het flauwe resultaat van de kruidentuin.
    Misschien is Nel wat ontmoedigd door haar schoolwerk, waardoor haar vrije tijd haar weer zo kostbaar geworden is.
    Alleszins, Nel is zo'n beetje stilgevallen.
    Al zal ik haar straks toch even laten zien dat de oregano in mijn kruidentuintje misschien toch aan het doorbreken is...

    Ook de andere drie kinderen hebben al in hun tuintje gewerkt. 
    De meeste overgave hierbij moet toebedeeld worden aan Abel.  Als hij in de tuin mag werken, voelt hij zich als een vis in het water.  Al gaat hij soms wat grof te werk...  Het feit dat we gisteren ontdekt hebben dat de prei en de pijpajuintjes toch aan het doorbreken zijn, zal zijn enthousiasme enkel voeden.  Wat absoluut positief is.  Hij zal dat nog goed kunnen gebruiken.  In de eerste plaats alvast om zijn hoopjes gezaaide preiplantjes wat uit te dunnen...
    Kato heeft nog niet veel geluk gehad.  De worteltjes die ze in alle varianten gezaaid heeft, lijken weinig haast te hebben.  Integendeel, zelfs. Het onkruid lijkt veel happiger om te groeien dan iets wat zelfs maar in de verte op een wortelplantje lijkt...   Al kan het niet liggen aan een gebrek aan vocht.  Zelfs gisteren, vlak voordat de hemelsluizen zich openden, was Kato haar would-be-worteltjes nog aan het begieten...

    En Toon?
    Toon die vindt het geweldig om zijn favoriete computerspel, landleven, nu eens in real life uit te mogen testen.  Met een minimale eigen inspanning, weliswaar.  En een maximum aan externe hulp.  Van de echtgenoot.  En  van de broer en de zussen die soms mee water geven aan zijn deel van de moestuin...   
    En toch...  toch is het bij Toon dat de moestuin zich van zijn beste kant laat zien.  
    In de vorm van een prachtige rij veelbelovende doperwtenplantjes...

    Wordt vervolgd.


    Trien

    12-05-2017, 19:06 geschreven door trien  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:moestuin
    09-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Over daguitstapjes...

    Vier kinderen die elk op z'n minst twee hobby's beoefenen.  Twee volwassenen die elk op z'n minst n hobby beoefenen.   Een huis met een grote tuin.  Een echtgenoot die voltijds werkt.  Een sociaal leven.  Laat ons stellen dat het hier behoorlijk druk kan zijn.  Dat een groot deel van de tijd ingepland wordt.  Ingepalmd wordt.  

    Of wij dan nergens moeten aan inboeten?  Als gezin?
    Toch wel.
    De laatste jaren is er nog maar heel weinig tijd overgebleven voor gezinsuitstapjes.  Een dagje naar de dierentuin, een dagje naar een pretpark, zomaar eens een dagje met z'n allen op fietstocht of een dagje naar de kust...  Laat ons zeggen dat dt zo'n beetje tot het verleden behoort.  Tot het pr-grote-kinderen-met-hobby's-tijdperk.  
    Als er dezer tijden in het weekend een vrije (namid)dag valt, een (namid)dag waarop we werkelijk niets ingepland hebben, dan wordt deze steevast omgetoverd tot een klusjesdag.  Wat betekent dat de echtgenoot zich bezighoudt met buitenwerk of binnen-accomodatie-werk. Terwijl ik me op mijn was-, plas-, en strijkwerk stort.  Meestal heb ik weinig energie over om me tot grotere klussen te laten verleiden. Mede omwille van het feit dat ik moet incalculeren om de zoveel tijd gestoord te worden door 'mama'-behoevende kinderen... Waar de echtgenoot over het algemeen minder hinder van heeft.  Aangezien hij meer de neiging heeft gewoon zijn -immer nuttige, moet ik toegeven- ding te doen.  Wat er dan weer voor zorgt dat hij minder lastiggevallen wordt aangezien hij minder bereikbaar is...  

    Of de kinderen dan niet heel hard zagen om nog eens een dagje met z'n allen weg te gaan?
    Eigenlijk niet.
    Eerst en vooral is het zo dat we toch zo'n drietal keer per jaar proberen erop uit te trekken met z' allen voor minstens een weekje.  Enkel dan is het zowel voor de echtgenoot als voor mijzelf mogelijk om los te komen van 'al-wat-nog-moet-gebeuren' thuis.  Om simpelweg te vieren dat we tijd hebben voor mekaar.  Als gezin.  Zalig!
    Ook niet onbelangrijk is het feit dat het bij ons thuis een komen en een gaan is van vriendjes en vriendinnetjes.  Mooi weer?  Papa en/of mama thuis?  Dan is iedereen welkom!  Op voorwaarde dat het zwaartepunt van de activiteiten zich buiten afspeelt!!  En op voorwaarde dat de groep kinderen 'handelbaar' is.  Zelfbedruipend.  Zelfentertainend.  Wat meestal geen probleem is, eenmaal de 'regels' gekend zijn. Het plezier dat de kinderen in onze tuin al gehad hebben, al dan niet samen met hun speelkameraadjes, overstijgt mijns inziens het daguitstap-plezier ruimschoots.  Vaak is het allerliefste wat de jongens of Kato willen... thuis blijven! 
    Voor Nel ligt het soms wat moeilijker.  Zij heeft de leeftijd bereikt waarop 'spelen' niet meer zo 'in' is.  En speelkameraadjes niet meer zo talrijk zijn...  Gelukkig kan ze nog regelmatig verleid worden voor een voetbalmatchke of een trampoline-spel met de broers en de zus...

    Tenslotte bestaat bij ons de 'mama-dag' en de 'papa-dag'.  
    Meer bepaald is het zo dat elk kind in zijn/haar jeugd twee keer een dagje de mama en twee keer een dagje de papa voor zich alleen heeft. De eerste keer ter gelegenheid van de eerste communie.  De tweede keer ter gelegenheid van de plechtige communie.
    Wij -de echtgenoot en ikzelf- kiezen per kind wat we op deze dag doen.  Zonder het ze op voorhand te zeggen.  
    Wat spannend is, natuurlijk...  
    Dat we ondertussen een stuk achterlopen op ons schema, dat ik nog met Abel op pad moet terwijl hij twee jaar geleden zijn eerste communie deed...   dat zegt natuurlijk ook veel over ons drukke leven.
    Maar bij deze heb ik een dag vastgeprikt in mijn agenda...  ergens in juni...  mama-dag voor Abel!
    En ik verklap niet waar we naartoe trekken...  ;-)

    Trien 
        

      

    09-05-2017, 14:50 geschreven door trien  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    07-05-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De andere kant van de medaille...

    Weet je wat ik dacht toen ik deze morgen, een grijze zondagochtend, zat te ontbijten? 

    Toen ik Toon en Abel hoorde bekvechten.  Escalerend tot ruziemaken.  Mekaar pijn doen.  Wenen.  Mama roepen.  Dan toch maar naar de keuken snellen om als eerste uit te kunnen leggen dat broerlief dit en dat gedaan heeft.
    Toen ik Kato hierop hoorde reageren.  Op een niet al te prettige manier.  Waardoor er meteen drie betrokken partijen waren.
    Toen ik vast moest stellen hoe Abel Toon op stang bleef jagen.  Door voortdurend boeren te laten.  Luidop en dichtbij.  Waarop Toon helemaal uit zijn vel dreigde te springen.  Waar Abel dan weer leek van te genieten.  Waarop ik mijn jongste kerel naar buiten stuurde.  Om even af te koelen.
    Toen ik Nel in de zetel zag liggen.  En met haar gsm.  Op exact dezelfde manier waarop ze er n uur en verschillende opmerkingen van mijnentwege later nog steeds lag.  Volledig in extase turend naar een scherm van enkele vierkante centimeter groot.

    Weet je wat ik toen dacht?
    Dat het dringend tijd wordt dat ik dt deel van de werkelijkheid-met-opgroeiende-kinderen ook eens beschrijf.
    Zodat iedereen die dit leest weet dat het ook hier niet allemaal rozengeur en maneschijn is.
    Dat onze kinderen gewone kinderen zijn.  Die het bloed vanonder onze nagels vandaan kunnen halen.
    Zelfs op de ochtend na de avond waarop ik hier beschreef hoe harmonieus ons gezin wel kan zijn.
    Vooral dan...

    Trien
      

    07-05-2017, 22:09 geschreven door trien  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Archief per week
  • 22/05-28/05 2017
  • 15/05-21/05 2017
  • 08/05-14/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 24/04-30/04 2017
  • 17/04-23/04 2017
  • 10/04-16/04 2017
  • 03/04-09/04 2017
  • 27/03-02/04 2017
  • 20/03-26/03 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 06/03-12/03 2017

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op http://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!